No-list van 2026: deze 9 populaire bestemmingen laten we even links liggen (en dit zijn de betere alternatieven)

Sommige bestemmingen zijn zó populair geworden dat ze hun eigen succes nauwelijks nog bijbenen. Denk aan plekken waar je vooral in de rij staat, waar prijzen pieken en waar het dagelijks leven steeds meer in dienst staat van bezoekers. Dat maakt ze niet per se onaantrekkelijk, maar wel minder geschikt voor wie reist om echt ergens te zijn, niet om een checklist af te werken. Daarom publiceren we ook dit jaar onze No-list: negen geliefde bestemmingen die we nu liever even links laten liggen, mét alternatieven die minstens zo indrukwekkend zijn, maar waar rust, ruimte en authenticiteit nog vanzelfsprekend zijn.

1. Albanië

Albanië is de afgelopen jaren razendsnel opgeklommen op de verlanglijst van menig reiziger. Het Balkanland combineert dan ook berglandschappen, Ottomaanse steden met een lange kustlijn aan de Adriatische en Ionische Zee. Die populariteit heeft echter ook een keerzijde. Vooral langs de kust en bij bekende highlights neemt de drukte in de zomermaanden sterk toe. Wegen slibben dicht, stranden raken overvol en de infrastructuur kan de bezoekersaantallen nauwelijks bijbenen. Wat ooit voelde als een rauwe, onontdekte bestemming, verliest op steeds meer plekken zijn ontspannen karakter.

Het alternatief voor Albanië: Noord-Macedonië

Wie op zoek is naar een ongepolijste Balkanervaring zonder mensenmassa’s, vindt die in Noord-Macedonië. Het land heeft geen zee, maar maakt dat ruimschoots goed met berglandschappen, stille dorpen en en enkele van de mooiste meren van Zuidoost-Europa. Het Ohridmeer en Prespameer combineren kraakhelder water, oude kerken en natuur met een ontspannen sfeer die je in veel andere Balkanlanden inmiddels moet zoeken. Buiten enkele hotspots zoals Ohrid ligt het tempo laag: aan de oevers van het kalme Prespameer waar pelikanen op het water dobberen, op slingerende binnenwegen, in stadjes als Kratovo of rond wijngaarden in Tikveš draait het dagelijks leven nog nauwelijks om toerisme en dat merk je in het tempo, de gastvrijheid en het gebrek aan toeristen. Voor reizigers die Albanië inmiddels te druk vinden maar de Balkan niet willen missen, is Noord-Macedonië een verrassend sterk alternatief.

2. Côte d’Azur, Frankrijk

De Franse Côte d’Azur staat al decennialang symbool voor zon, zee en zuidelijke glamour. Badplaatsen als Nice, Cannes en Saint-Tropez trekken elke zomer grote aantallen bezoekers, die afkomen op het klimaat, de stranden en het mediterrane levensgevoel. Die aantrekkingskracht heeft de regio aan de Middellandse Zee echter veranderd in een van de drukstbezochte kuststroken van Europa. In het hoogseizoen zijn stranden overvol, prijzen pieken en staat het verkeer rond de kustplaatsen geregeld vast. Voor wie niet komt voor beachclubs en jetset, maar voor rust, natuur en ontspannen tafelen aan zee, voelt de Côte d’Azur steeds minder uitnodigend.

Het alternatief voor de Côte d’Azur: Corsica

Op Corsica vind je dezelfde mediterrane lichtheid, maar zonder het bijbehorende circus. Dit Franse eiland combineert ruige kliffen, helderblauwe baaien en stranden die vaak mooier én rustiger zijn dan die aan de Rivièra. Langs de kust liggen eenvoudige restaurantjes waar je aanschuift voor verse vis en lokale wijn, terwijl het binnenland wordt gedomineerd door slaperige dorpjes, bergen en maquis: een dicht, kruidig struikgewas van onder meer mirte, rozemarijn en jeneverbes dat het eiland zijn kenmerkende geur en wilde karakter geeft. De sfeer is Frans, maar met een bijna Italiaans aandoende nonchalance. Geen jachtenparades of rode lopers, wel karakter en natuur. Voor wie de Côte d’Azur te druk en te gepolijst vindt, biedt Corsica Frankrijk op z’n puurst en z’n best.

10x proeven, vieren en beleven: zo ontdek je de Corsicaanse cultuur

3. Fins Lapland

Lapland staat bij veel reizigers hoog op de winterwishlist. In de praktijk belandt het merendeel in en rond het Finse Rovaniemi, vaak via een georganiseerde reis. Huskytochten, sneeuwscootersafari’s en noorderlichtexcursies volgen elkaar in hoog tempo op, tegen stevige prijzen en in groepsverband. Het resultaat is een winterervaring die voor veel reizigers eerder voelt als een geoliede attractiemachine dan als het stille, uitgestrekte noorden waar Lapland om bekendstaat. Bovendien is het idee hardnekkig dat je zo noordelijk móét reizen voor sneeuw en poollandschappen, terwijl dat allang niet altijd nodig is.

Het alternatief voor Fins Lapland: Zweeds Lapland

Wie het Hoge Noorden wil ervaren zonder het circus, kan verrassend goed terecht in Zweeds Lapland en zelfs iets zuidelijker dan vaak wordt gedacht. In de regio Jämtland ligt de sneeuw ’s winters dik genoeg voor hondensleetochten, sneeuwschoenwandelingen en ijsvissen, maar blijft het massatoerisme uit. Vanuit Stockholm reis je per trein in ongeveer zeven uur naar Åre, een goede uitvalsbasis voor winteractiviteiten op eigen houtje. Hier draait het minder om strak geregisseerde tours en meer om kleinschalige ervaringen: samen met de Samen – de oorspronkelijke bewoners van Lapland – koken boven een houtvuur, bevroren watervallen bezoeken en ’s avonds turen naar het noorderlicht. Voor wie Lapland zoekt zonder pretparkgevoel, biedt Zweeds Lapland een rustiger, toegankelijker en minstens zo winterwaardig alternatief.

4. Madeira & São Miguel (Azoren), Portugal

De Portugese eilanden Madeira en São Miguel zijn de afgelopen jaren uitgegroeid tot vaste waarden op social media. Spectaculaire wandelroutes, uitzichtpunten en natuurlijke zwembaden zorgen voor Instagrammable beelden die massaal worden gedeeld én nagedaan. Het gevolg: op Madeira volle parkeerplaatsen bij populaire levada’s — smalle wandelpaden langs historische irrigatiekanalen die water uit de bergen naar akkers en dorpen leiden — en drukte rond warmwaterbronnen, kratermeren en uitzichtpunten op São Miguel. Hoewel beide eilanden onmiskenbaar mooi zijn, komt de kwetsbare natuur hier steeds vaker onder druk te staan en moet je op piekmomenten rekening houden met wachttijden en drukbezochte paden.

Het alternatief voor Madeira en São Miguel: de kleinere Azoren

De Azoren bestaan uit negen eilanden, maar het overgrote deel van de bezoekers blijft hangen op hoofdeiland São Miguel. Wie verder kijkt binnen dezelfde archipel, ontdekt eilanden waar het landschap minstens zo spectaculair is, maar waar de drukte ontbreekt en het tempo aanzienlijk lager ligt. Op eilanden als Pico, Flores, Faial of São Jorge draait het dagelijks leven nog in de eerste plaats om de lokale gemeenschap, niet om bezoekers. Je wandelt langs vulkanen, kliffen en watervallen zonder reserveringssystemen of wachtrijen, en de natuur voelt hier nog leidend. Voor reizigers die Madeira of São Miguel te druk vinden, maar wél zoeken naar Atlantische natuur, rust en authenticiteit, bieden deze kleinere Azoren-eilanden een overtuigend en toekomstbestendiger alternatief.

Niet voor niets waren de Azoren een van de genomineerde duurzame bestemmingen van de Columbus Travel Awards 2025. Ben jij van plan die kant op te gaan? Lees dan: Madeira of de Azoren: welk Portugees eiland past het best bij jou?

5. Toscane, Italië

Toscane is voor veel reizigers het ultieme Italië-beeld: glooiende heuvels, cipressenlanen, wijnvelden en statige landhuizen. Die aantrekkingskracht heeft de regio de afgelopen decennia echter ook kwetsbaar gemaakt. In populaire gebieden als de Chianti en Val d’Orcia en rond iconische steden als Florence, Pisa, Siena en San Gimignano is het in het hoogseizoen structureel druk. Dorpskernen lopen vol, parkeerplaatsen puilen uit en de prijzen voor accommodaties en restaurants liggen vaak exorbitant hoog. Wie in de zomer naar Toscane reist, moet rekening houden met volle wegen, drukbezochte bezienswaardigheden en een ervaring die steeds minder met het alledaagse Italiaanse leven te maken heeft.

Het alternatief voor Toscane: Le Marche (Marken)

Aan de andere kant van de Apennijnen ligt Le Marche, een regio die verrassend veel overeenkomsten vertoont met Toscane, maar (nog) niet wordt overspoeld door bezoekers. Ook hier rollen groene heuvels richting de horizon, liggen middeleeuwse stadjes op strategische toppen en spelen wijn en de lokale keuken een hoofdrol. Langs de Adriatische kust verrast de Riviera del Conero met kliffen en verborgen strandjes die vaak alleen per boot bereikbaar zijn, terwijl landinwaarts steden als Urbino en Macerata hun historische karakter hebben behouden zonder massale bezoekersstromen. De afstanden zijn klein, het tempo ligt lager en het dagelijks leven draait hier nog niet om toerisme. Precies dat maakt Le Marche tot een overtuigend alternatief voor wie een oorspronkelijk stukje Italië zoekt.

6. Patagonië (Ruta 40 noord), Argentinië

Patagonië staat hoog op de wishlist van de meeste Zuid-Amerika-reizigers en niet zonder reden. Gletsjers, bergmassieven, meren en eindeloze leegte maken het landschap ronduit spectaculair. IDe meeste reizigers concentreren zich op het noordelijke deel van de Ruta 40, met Bariloche als uitvalsbasis. Dit gebied staat bekend om zijn meren, goed toegankelijke wandelroutes en nationale parken, en is daardoor relatief eenvoudig in een reisroute in te passen. Maar daardoor is het er in het hoogseizoen druk en zijn accommodaties snel volgeboekt. Het gevoel van eindeloze leegte waar Patagonië zo om bekendstaat, wordt zo al snel minder vanzelfsprekend.

Het alternatief voor noordelijk Patagonië: de zuidelijke Ruta 40 in Chubut

Wie dat grootse Patagonië-gevoel zoekt zonder de mensenmassa’s, vindt dat langs het zuidelijke traject van de Ruta 40, in de provincie Chubut. Rond plaatsen als Esquel, Cholila en Trevelin ontvouwt zich een landschap van bossen, meren, bergen en weidse valleien, met eenzelfde ruige schoonheid maar aanzienlijk minder reizigers. Dit deel van Patagonië voelt rauwer en onopgesmukter; niet voor niets zochten figuren als Butch Cassidy hier ooit de luwte. Voor wie Patagonië wil ervaren zoals het bedoeld is – groots, stil en ongerept – is Chubut een minstens zo indrukwekkend, maar veel rustiger alternatief.

7. Golden Route, Japan

Japan is populairder dan ooit. Het merendeel van de reizigers volgt de zogeheten Golden Route: een klassieke route in zuidelijke richting van het eiland Honshu, langs Tokio, Mount Fuji, Kyoto en Osaka. En terecht: wereldsteden, iconische highlights als de Fushimi Inari-taisha, de bamboebossen van Arashiyama en de wijken Shibuya en Asakusa, culinaire hoogtepunten en goed georganiseerde infrastructuur maken deze route uiterst logisch én aantrekkelijk, zeker voor een eerste kennismaking met Japan. Tegelijkertijd zorgt die concentratie ervoor dat populaire wijken, tempels en natuurplekken steeds vaker te maken hebben met overvolle treinen, drukke straten en maatregelen om bezoekersstromen te reguleren. Het reizen voelt hier soms meer als volgen dan als ontdekken.

Het alternatief voor de Golden Route: de Diamond Route

De Diamond Route in het noordelijker deel van van Honshu laat een ander, rustiger Japan zien, zonder in te leveren op culturele en landschappelijke hoogtepunten. In prefecturen als Fukushima, Tochigi en Ibaraki liggen tempels, schrijnen, berglandschappen en kustgebieden die niet onderdoen voor die langs de Golden Route. In Tochigi bezoek je het rijk versierde Toshogu-heiligdom in Nikko, een van de belangrijkste tempelcomplexen van het land. Fukushima verrast met berglandschappen, warmwaterbronnen en traditionele dorpen, terwijl Ibaraki bekendstaat om kustlijnen en tuinen als Kairakuen, een van de drie klassieke landschapstuinen van Japan. De Diamond Route biedt daarmee alles wat Japan zo aantrekkelijk maakt: cultuur, natuur en verfijning. Maar dan met een sterker gevoel van authenticiteit.

Marokko

Marokko is al jaren een publieksfavoriet buiten Europa, en terecht. Het land ligt relatief dicht bij huis en combineert woestijnen, bergen, levendige medina’s en een lange Atlantische kust die surfers en slow travelers trekt naar plaatsen als Essaouira en Taghazout. Die populariteit heeft echter ook geleid tot toenemende drukte, vooral in steden als Marrakech. Drukke souks, opdringerige verkooppraktijken en een sterk op toeristen ingerichte infrastructuur maken dat het reizen hier voor sommige bezoekers minder ontspannen voelt dan gehoopt. Wat ooit een intense maar authentieke ervaring was, is op populaire plekken steeds vaker geregisseerd.

Het alternatief voor Marokko: Tunesië

Tunesië kruipt langzaam uit de schaduw van zijn verleden en laat zich opnieuw zien als veelzijdige reisbestemming. Net als Marokko biedt het land woestijnlandschappen, Romeins en islamitisch erfgoed en een lange kustlijn met rustige badplaatsen, maar dan met aanzienlijk minder toeristische druk. In steden als Kairouan wandel je door historische centra en winkel je op markten zonder voortdurend aangesproken te worden, iets wat in Marrakech voor veel reizigers juist een struikelblok vormt. Een bijkomend voordeel is de bereikbaarheid. Wie wil, kan met de eigen auto naar Genua rijden en daar de ferry naar Tunesië nemen: een overzichtelijke oversteek vergeleken met de langere route door Spanje naar Marokko. Voor reizigers die Noord-Afrika willen ervaren met meer vrijheid, is Tunesië een logisch en verrassend sterk alternatief.

9. Masai Mara, Tanzania

Wie safari zegt, zegt Masai Mara. De savannes op de grens van Tanzania en Kenia behoren tot de spectaculairste wildgebieden ter wereld. Iconische gebeurtenissen als de Grote Trek – de jaarlijkse migratie van honderdduizenden gnoes en zebra’s tussen de Serengeti en de Masai Mara – hebben het gebied wereldberoemd gemaakt. Juist die faam zorgt ervoor dat veel reizigers in dezelfde safarifuik belanden: drukke game drives in het nationale park, rijen auto’s bij sightings en culturele bezoeken die soms meer decor zijn dan dagelijks leven. De dieren trekken zich niets aan van grenzen, maar de safari-ervaring wordt er wel voorspelbaar door.

Het alternatief voor de Masai Mara: de Keniaanse conservancies

Wie dezelfde landschappen en dieren wil zien maar dan zonder de mensenmassa’s, wijkt uit naar de conservancies rond het nationale park aan de Keniaanse kant. In gebieden als de Mara North Conservancy gelden andere regels. Er zijn minder lodges, het aantal voertuigen bij dieren is strikt beperkt en je mag, anders dan in het nationale park, off-road rijden. Dat levert niet alleen intiemere sightings op, maar ook een eerlijker inkijkje in het leven van de inheemse Masai, die hier zelf landeigenaar zijn en profiteren van duurzaam toerisme. De beroemde Grote Trek bereik je hier niet (die buigt zuidelijker af), maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door een andere, minder bekende migratie. In conservancies als Mara Naboisho Conservancy, Ol Kinyei Conservancy en Olare Motorogi Conservancy kun je de zogeheten Loita Hills Migration meemaken: een afzonderlijke verplaatsing van gnoes en zebra’s vanuit de Loita Hills, los van de Serengeti-migratie. Je ziet dezelfde leeuwen, cheeta’s en luipaarden, maar dan zonder het safari-spektakel eromheen.

Benieuwd naar dit gebied? In Columbus Travel-editie 146, die vanaf 28 januari in de winkel ligt, vind je een uitgebreide reisreportage over de Keniaanse conservancies.

Hoe reis jij dit jaar?

Reizen gaat niet om het afvinken van iconen, maar om de kwaliteit van de ervaring. Soms betekent dat een stap opzij zetten: een andere regio, een minder bekende route, een alternatief dat hetzelfde landschap of dezelfde cultuur biedt, maar met meer ademruimte. Met deze no-list willen we niet ontmoedigen, maar uitnodigen om verder te kijken dan de platgetreden paden en te kiezen voor bestemmingen die hun schoonheid niet hoeven te delen met de massa. Dat is niet alleen prettiger reizen, maar vaak ook duurzamer, en uiteindelijk precies waar reizen voor bedoeld is.

Volg Columbus Travel op Facebook, Instagram, Linkedin, Spotify en/of YouTube en meld je aan voor onze wekelijkse nieuwsbrief.