Als vrouw op reis? Dit zijn de 10 veiligste én onveiligste landen voor vrouwen in 2026

In aanloop naar Internationale Vrouwendag kijken we verder dan lijstjes met ‘leukste citytrips’ of ‘beste solo-bestemmingen’. Wie als vrouw de wereld intrekt – alleen, of met een vriendin, dochter of gezin – reist altijd binnen een bredere maatschappelijke context. De vraag hoe veilig een land is voor vrouwen speelt, bewust of onbewust, altijd mee. Niet alleen in termen van straatcriminaliteit, maar ook op een dieper niveau: hoe worden vrouwen er behandeld? Hoe sterk is hun rechtspositie? Hoe groot is de kans op geweld? En wat zegt dat over de ervaring die je als reiziger kunt verwachten? Dit zijn de top tien veiligste én onveiligste landen voor vrouwen in 2026.

Elk jaar publiceert het Georgetown Institute for Women, Peace and Security de Women, Peace & Security Index. Deze index rangschikt 181 landen op basis van drie pijlers: inclusie, rechtvaardigheid en veiligheid voor vrouwen. Hoewel het geen reisranglijst is, kijkt het wel naar structurele veiligheid en gelijkheid voor vrouwen. Daarmee biedt het een waardevol fundament om de wereld door een bredere en eerlijkere reisbril te bekijken.

De 10 veiligste landen voor vrouwen in 2026

1. Denemarken
2. Zweden
3. Noorwegen
4. Finland
5. IJsland
6. Zwitserland
7. Nederland
8. Nieuw-Zeeland
9. Duitsland
10. Canada

Dat Noord-Europa de lijst domineert, is geen verrassing. Wat deze landen onderscheidt, is niet alleen een laag niveau van geweld, maar vooral de combinatie van sterke rechtsbescherming, hoge arbeidsparticipatie, politieke vertegenwoordiging en sociale veiligheid.

Denemarken: waarom juist hier de hoogste score?

Denemarken voert de ranglijst aan omdat het op alle drie de pijlers – inlusie, rechtvaardigheid en veiligheid – uitzonderlijk goed scoort. Vrouwen hebben er brede toegang tot de arbeidsmarkt, zijn sterk vertegenwoordigd in politiek en bestuur, en profiteren van robuuste sociale voorzieningen. Juridisch is discriminatie expliciet verboden en wordt gelijkheid actief bevorderd. Daarnaast kent het land relatief lage cijfers voor geweld tegen vrouwen en een hoge mate van vertrouwen in instituties.

Voor reizigers vertaalt zich dat in een samenleving waarin het volstrekt normaal is dat vrouwen alleen reizen, laat thuiskomen of zelfstandig ondernemen. De sociale infrastructuur – van openbaar vervoer tot gezondheidszorg – ondersteunt die zelfstandigheid. Het betekent niet dat er geen problemen bestaan, maar wel dat de structurele randvoorwaarden gunstig zijn.

Zweden, Noorwegen en Finland: gelijkheid als norm

Ook Zweden, Noorwegen en Finland combineren lage geweldscijfers met diepgewortelde gendergelijkheid. Ouderschapsverlof is gelijk verdeeld, vrouwen zijn zichtbaar in de politiek en het bedrijfsleven en wetgeving tegen huiselijk geweld en seksueel misbruik is streng. Voor vrouwelijke reizigers betekent dit vooral dat je beweegt in een maatschappij waar vrouwelijke autonomie vanzelfsprekend is. Alleen eten in een restaurant of ’s avonds met het openbaar vervoer reizen roept hier weinig sociale frictie op.

IJsland en Zwitserland: kleine landen met grote bescherming

IJsland staat al jaren bovenaan internationale gelijkheidsranglijsten en combineert lage geweldscijfers met vergaande wettelijke bescherming. Het land was in 1980 het eerste ter wereld dat een democratisch gekozen vrouwelijke president kreeg, en heeft sindsdien een sterke traditie van vrouwelijke politieke participatie. Het land was óók het eerste ter wereld dat bedrijven verplichtte om aan te tonen dat mannen en vrouwen gelijk worden betaald voor gelijk werk. Werkgevers moeten dit periodiek certificeren; wie niet voldoet, riskeert boetes. Daarnaast kent IJsland een uitgebreid ouderschapsverlof dat expliciet is verdeeld tussen beide ouders, waardoor zorgtaken minder automatisch bij vrouwen terechtkomen. De arbeidsparticipatie van vrouwen is hoog, en hun aanwezigheid in zowel politiek als bedrijfsleven is relatief sterk. Voor reizigers vertaalt zich dat in een samenleving waarin vrouwelijke autonomie vanzelfsprekend is. Alleen een roadtrip maken, ’s avonds uit eten gaan of een afgelegen wandelroute bewandelen roept hier weinig sociale weerstand op.

Zwitserland scoort bijzonder sterk op veiligheid en institutionele stabiliteit. Het land kent lage criminaliteitscijfers, een solide rechtsstaat en een hoge mate van vertrouwen in publieke instituties. Tegelijkertijd is het debat over gendergelijkheid er nog niet afgerond. Zo is het verschil in beloning tussen mannen en vrouwen in Zwitserland, hoewel kleiner dan in veel andere landen, nog steeds onderwerp van politieke discussie. Ook de vertegenwoordiging van vrouwen in topfuncties in het bedrijfsleven blijft achter bij die in Scandinavië. Dat laat zien dat zelfs binnen de top van deze ranglijst nuance nodig is: structurele veiligheid betekent niet dat alle gelijkheidsvraagstukken zijn opgelost.

Beide landen illustreren dat structurele veiligheid niet alleen draait om criminaliteitscijfers, maar om de bredere maatschappelijke positie van vrouwen.

Nederland: hoog, maar niet probleemloos

Nederland staat stevig in de top tien dankzij sterke rechtsbescherming, relatief lage geweldscijfers en een hoge mate van maatschappelijke participatie. Tegelijkertijd kent ons land specifieke aandachtspunten. De zogenoemde parttimecultuur, waarbij vrouwen aanzienlijk vaker in deeltijd werken dan mannen, is historisch gegroeid en hangt samen met de verdeling van zorgtaken. Hoewel dit voor veel gezinnen een bewuste keuze is, leidt het in de praktijk soms tot een grotere economische afhankelijkheid van vrouwen, met name in traditionele of lagerbetaalde sectoren. Dat vertaalt zich onder meer in verschillen in pensioenopbouw en financiële zelfstandigheid. Binnen Europa behoort Nederland nog steeds tot de kopgroep, maar ook hier blijft gendergelijkheid een onderwerp van debat.

Nieuw-Zeeland: veiligheid in combinatie met representatie

Nieuw-Zeeland combineert lage niveaus van geweld met relatief sterke politieke vertegenwoordiging van vrouwen. Het land heeft een geschiedenis van vrouwelijke leiders en kent een stevig wettelijk kader tegen discriminatie en huiselijk geweld. De arbeidsparticipatie van vrouwen is hoog en de rechtsstaat functioneert stabiel. Voor reizigers betekent dat een samenleving waarin vrouwen zichtbaar en zelfstandig zijn in het openbaar. De combinatie van sociale veiligheid en institutionele bescherming maakt Nieuw-Zeeland niet alleen aantrekkelijk vanwege zijn landschappen, maar ook vanwege het maatschappelijke klimaat.

Duitsland en Canada: grote landen met groot vertrouwen

Duitsland en Canada combineren een sterke rechtsstaat met hoge scores op persoonlijke veiligheid en toegang tot onderwijs en werk. Voor reizigers betekent dat doorgaans een stabiele omgeving waarin vrouwen zich vrij in het publieke domein bewegen. Dat geldt overigens niet alleen voor deze twee landen, maar voor alle landen in deze top tien: de combinatie van juridische bescherming, relatief lage geweldscijfers en goed functionerende instituties creëert voorspelbaarheid. Dat is geen garantie tegen incidenten – die komen overal voor – maar wel een stevig fundament.

Solo-reizen als vrouw: de 10 veiligste landen en steden anno 2025

De 10 minst veilige landen voor vrouwen in 2026

1. Afghanistan
2. Jemen
3. Centraal-Afrikaanse Republiek
4. Zuid-Soedan
5. Congo-Kinshasa (Democratische Republiek Congo)
6. Syrië
7. Tsjaad
8. Somalië
9. Pakistan
10. Irak

De lijst van minst veilige landen wordt gedomineerd door landen uit Azië, Afrika en het Midden-Oosten. Deze landen staan onderaan vanwege een combinatie van conflict, zwakke rechtsbescherming en structurele ongelijkheid.

Afghanistan: structurele uitsluiting

Afghanistan scoort het laagst in de index. Sinds de machtsovername door de Taliban zijn vrouwenrechten drastisch ingeperkt. Vrouwen hebben in veel gevallen geen toegang tot hoger onderwijs, hun bewegingsvrijheid is beperkt en hun deelname aan het publieke leven is sterk teruggedrongen. Wetgeving werkt er expliciet in het nadeel van vrouwen.

Voor reizigers is Afghanistan bovendien door vrijwel alle overheden aangemerkt als zeer onveilig. Maar zelfs los van reisadviezen laat de index zien hoe diep structurele ongelijkheid daar verankerd is.

Jemen en Syrië: conflict als constante factor

In Jemen en Syrië is langdurig conflict bepalend. Oorlog en instabiliteit vergroten het risico op geweld tegen vrouwen, beperken toegang tot zorg en onderwijs en ondermijnen rechtsbescherming. De kwetsbaarheid van vrouwen is hier sterk verweven met geopolitieke realiteit.

Democratische Republiek Congo en Centraal-Afrikaanse Republiek: geweld als structureel probleem

In de Democratische Republiek Congo en de Centraal-Afrikaanse Republiek spelen gewapende conflicten en wijdverspreid seksueel geweld een grote rol in de lage score. In delen van de Democratische Republiek Congo is seksueel geweld jarenlang ingezet als oorlogswapen, met diepgaande maatschappelijke gevolgen. In de Centraal-Afrikaanse Republiek ondermijnen terugkerende conflicten en zwakke staatsstructuren de rechtsbescherming van vrouwen. In beide landen is de toegang tot justitie, onderwijs en gezondheidszorg beperkt, waardoor vrouwen structureel kwetsbaar blijven.

Tsjaad: beperkte rechtsbescherming en economische uitsluiting

In Tsjaad spelen armoede, politieke instabiliteit en beperkte institutionele capaciteit een grote rol. Vrouwen hebben er relatief weinig toegang tot formeel onderwijs en betaalde arbeid, terwijl juridische bescherming tegen geweld of discriminatie zwak is. Traditionele normen en beperkte handhaving van bestaande wetgeving versterken die ongelijkheid. De lage score weerspiegelt dus niet één specifiek probleem, maar een samenloop van factoren die de maatschappelijke positie van vrouwen beperken.

Somalië en Zuid-Soedan: instabiliteit als structurele factor

In zowel Somalië als Zuid-Soedan wordt de lage score in de index vooral bepaald door langdurige instabiliteit en fragiele staatsstructuren. Beide landen kampen al jaren met gewapende conflicten en beperkte institutionele capaciteit, waardoor rechtsbescherming voor vrouwen zwak is en geweld vaak onbestraft blijft. Toegang tot onderwijs, gezondheidszorg en economische kansen is voor veel vrouwen onzeker. De kwetsbaarheid is hier niet incidenteel, maar structureel verankerd in de politieke en maatschappelijke realiteit. Dat verklaart waarom beide landen onderaan de ranglijst blijven staan.

Pakistan en Irak: complexer beeld

Pakistan en Irak kennen regionale verschillen. In grote steden of autonome regio’s kan het dagelijks leven relatief stabiel zijn, terwijl andere gebieden kampen met instabiliteit en geweld. De index kijkt naar het nationale gemiddelde, en dat laat zien dat vrouwen structureel minder beschermd zijn.

Dat betekent niet dat vrouwelijke reizigers hier nooit veilig kunnen reizen, maar wel dat de institutionele waarborgen beperkter zijn dan in de landen bovenaan de lijst.

Solo-reizen als vrouw: dit zijn de tips van 4 Columbus Travel-vrouwen

Wat zegt dit over reizen?

De Women, Peace & Security Index meet geen zakkenrollers of toeristische oplichting. Het gaat om structurele veiligheid: hoe stevig staat een vrouw in de samenleving? Heeft zij wettelijke bescherming? Kan zij zelfstandig economische keuzes maken? Hoe groot is het risico op geweld?

Voor reizigers is dat relevant, maar het is geen één-op-één vertaling naar reisveiligheid. Een land kan hoog scoren op structurele gelijkheid en toch incidenten kennen. Spanje en Frankrijk bijvoorbeeld staan hoog op het gebied van vrouwenrechten en rechtsbescherming, maar kennen, net als andere Europese landen, grootstedelijke problematiek zoals straatintimidatie of zakkenrollerij.

Omgekeerd kunnen landen met een lagere algemene score veilige toeristische regio’s hebben. Mexico scoort in internationale indices lager vanwege geweldsproblematiek in bepaalde deelstaten, maar bestemmingen als Yucatán of Baja California Sur gelden als relatief veilig voor reizigers. Hetzelfde geldt voor Colombia, waar steden als Medellín en Cartagena een ander veiligheidsbeeld laten zien dan sommige grensregio’s.

Wat de index vooral biedt, is context. Als vrouw reis je niet in een vacuüm. Je beweegt je binnen sociale normen, juridische kaders en culturele verwachtingen. Die bepalen niet alleen hoe veilig je statistisch gezien bent, maar ook hoeveel ruimte je krijgt om zichtbaar, zelfstandig en onbevreesd te zijn. Dat bewustzijn helpt om realistischer – en soms ook vrijer – te reizen.

Alleen op reis: de belangrijkste bestemmingen en uitdagingen voor soloreizigers

Ontwikkelingen in de index van 2026

Wat in de meest recente indes vooral opvalt, is hoe hardnekkig de kloof blijft tussen stabiele democratieën en conflictgebieden. Noord-Europese landen behouden hun topposities, mede dankzij consistente investeringen in onderwijs, gezondheidszorg en rechtsbescherming. Tegelijkertijd blijven landen waar langdurige conflicten woeden structureel onderaan staan; daar is nauwelijks sprake van herstel of verbetering.

Op het gebied van economische participatie laten sommige landen in Latijns-Amerika en Zuidoost-Azië lichte vooruitgang zien, vooral doordat meer vrouwen toegang krijgen tot werk en financiële diensten. Maar die vooruitgang gaat niet altijd gepaard met verbeterde veiligheid of juridische bescherming. Met andere woorden: economische deelname groeit soms sneller dan institutionele bescherming.

Daarnaast blijft geweld tegen vrouwen wereldwijd een hardnekkig probleem, óók in hoog scorende landen. Het verschil zit hem minder in het volledig ontbreken van geweld, en meer in de mate waarin instituties reageren: hoe serieus wordt aangifte genomen, hoe effectief is vervolging, en hoe toegankelijk is hulpverlening? Juist daar maken de landen in de top tien het verschil.

Waarom steeds meer solo-reizigers kiezen voor een groepsreis – en waar ze het liefst naartoe gaan

Reizen met kennis van context

Reizen draait om vrijheid en nieuwsgierigheid. Maar vrijheid bestaat niet los van de samenleving waarin je je beweegt. Door te kijken naar structurele veiligheid en gelijkheid voor vrouwen ontstaat een breder beeld van bestemmingen, een beeld dat verder reikt dan highlights en hotelprijzen. Als reismagazine kijken we niet alleen naar bezienswaardigheden en landschappen, maar ook naar de maatschappelijke realiteit. Dat betekent niet dat je landen moet schrappen van je bucketlist. Wel dat je beter geïnformeerd keuzes kunt maken.

Of je nu solo reist, met een vriendin, met je dochter of met je gezin: structurele veiligheid en gelijkheid beïnvloeden hoe vrij je je voelt om te bewegen, vragen te stellen en jezelf te zijn. En uiteindelijk is dat misschien wel de kern van reizen: niet alleen ergens komen, maar je er ook vrij voelen.

Zo treed je in de voetsporen van deze 7 vrouwelijke reispioniers

Volg Columbus Travel op Facebook, Instagram, Linkedin, Spotify en/of YouTube en meld je aan voor onze wekelijkse nieuwsbrief.