Joost Smets

In de Brabantse contreien waar ik opgroeide, was in geen velden of wegen een treinstation te bekennen. Het was geen logische startplek voor een carrière als reisschrijver, en ook mijn weg naar de Columbus-redactie was vol onwaarschijnlijke kronkels. Als kind wilde ik bioloog worden, om in verre landen wilde dieren te bestuderen. Na mijn studie concludeerde ik dat een baan voor de klas een handigere manier was om die reizen te maken. Twaalf weken vakantie per jaar; waar anders vind je dat? Tel daarbij op de voorpret van reisgidsen verslinden en routes uitpuzzelen, en de napret van over die avonturen schrijven – ik was reisverslaafd zonder kans op genezing.Toen ik met mijn gezin in een camperbusje van Drenthe naar Centraal-Azië reed, gooide ik het roer opnieuw om. De staat van verwondering waarin ik maandenlang leefde, die wilde ik de rest van mijn leven, elke dag! Ik begon het succesvolle reisbureau 'Tot hier en verder', waarmee ik whiskyreizen organiseerde en niet-erkende landen bezocht. Klanten had ik nauwelijks, maar toen ik reisverhalen over Zuid-Ossetië en een nachtreis boven de poolcirkel naar Columbus Travel stuurde, mocht ik meteen langskomen voor een gesprek. Columbus wilde me naar het Chinese Yunnan sturen, maar daar zette corona een vette streep door. Met een reisbureau in quarantaine, een redactie die verlegen zat om verhalen én hulp bij het kersverse blad 'In Eigen Land', stond ik voor de volgende splitsing op mijn levenspad.Plots kwam alles op onwaarschijnlijke wijze samen: Columbus stuurde me naar plekken waar mijn biologenhart sneller van ging kloppen, van de Donaudelta in Roemenië tot de drakenbloedbomen op Socotra, ik stippelde reizen uit voor andere schrijvers en fotografen én ik mocht schrijven over onbekende en onbeminde bestemmingen zoals Algerije, St. Kilda en Tadzjikistan. En zelfs over die Brabantse contreien waar ik ooit opgroeide.