De Geheime Tuin - Quito, Ecuador
Voor de tweede maal ben ik in Quito. Ik besluit de toeristenwijk la Mariscal te laten voor wat hij is en stap binnen bij The Secret Garden Hostel, hooggelegen in een van de pittoreske straatjes van de Oude Stad. Zodra mijn voetzool de deurmat raakt, weet ik instinctief dat ik hier ook de vorige keer had moeten logeren. En inderdaad, het blijkt dé ontmoetingsplek bij uitstek. Compleet met dakterras met uitzicht over Quito en de omringende bergen, die bij aankomst dramatisch afsteken tegen een dreigende wolkenlucht. Een vastomlijnd plan heb ik even niet, ik beleef mijn avontuur van dag tot dag. Maar beleef ik in Quito wel mijn eigen avontuur, of ben ik slechts een figurant in dit verhaal? Of sterker nog: een willekeurige toeschouwer van een goedkope avonturenfilm van Zuid-Amerikaanse makelij?
Die avond zit ik op het dakterras met wat mensen een biertje te drinken, als de barman ons om elf uur op subtiele wijze komt melden dat we "onze bek" moeten houden, omdat er misschien wel mensen willen slapen. Echter, deze klare taal komt uit de mond van een barman die duidelijk straalbezopen is, waardoor de boodschap niet geheel vlekkeloos overkomt en we een kwartier lang staan te gieren van het lachen. De beschonken boodschapper vindt het beduidend minder amusant. Als we onszelf hervinden en de barman inmiddels in alle staten is, komt iemand op het lumineuze idee het drinkgelag (lees: drinkgelach) elders voort te zetten. Als slechts die figurant zijnde volg ik gedwee. En dus sta ik tot diep in de nacht in een Ierse pub een lokale, lafhartige variant op de wereldberoemde Guinness weg te drinken.
De volgend ochtend pak ik samen met mijn kater en wat hostelgenoten een taxi naar de Teleferico, de kabelbaan van Quito. Ik raak aan de praat met Nathalie, een Française die haar avontuur een jaar geleden in het zuidelijkste puntje van Latijns-Amerika begon en via Chili, Argentinië, Brazilië, Bolivia, Peru, Colombia en Ecuador omhoog is geklommen, om hier in Quito de laatste dagen van haar enerverende reis te slijten. De ene na de andere anekdote volgt, waarbij spanning en hilariteit elkaar in razend tempo opvolgen. Hangend aan haar lippen zie ik het levendig voor me, als een film die voor mijn ogen wordt afgedraaid. Een half jaar reizen lijkt ineens te kort. Hoewel ik niet altijd in haar schoenen had willen staan...
Gewapende overval
Zo is Nathalie in Peru op klaarlichte dag getuige geweest van een gewapende overval op een bus. "De drie overvallers zwaaiden met pistolen", vertelt ze giechelend. "Ze schreeuwden tegen ons dat we moesten opschieten met het overhandigen van onze waardevolle spullen." Een blonde haarlok valt voor haar ogen. Ze veegt hem wild uit haar gezicht en vervolgt op geagiteerde toon: "Iedereen bleef kalm en één meisje verzette zich zelfs. Ze moest haar oorbellen uitdoen, maar dat weigerde ze. Ze riep dat ze van zilver waren en dus helemaal niks waard waren." Haar aanstekelijke lach zwelt aan. Op haar verhitte wangen verschijnt een vuurrode blos. "En?", vragen we in koor. "Ze mocht ze inhouden!", schatert ze.
Gaandeweg zien meer en meer sensationele verhalen het daglicht en plotseling blijkt iedereen soortgelijke ervaringen te hebben, is iedereen ternauwernood aan de dood ontsnapt. Bovendien blijkt Quito zorgwekkend vaak het decor van die verhalen te zijn. De Britse Claire werd bijvoorbeeld in la Mariscal belaagd: "And then this guy put a LOADED GUN to my head! I shat myself!". Blikken van ongeloof. "Literally?", vraag ik met een knipoog. "The same shit has happened to many travelers I've met along the way", antwoordt ze lachend. "Really? The same sh.." Ik hoef mijn vraag niet af te maken; we proesten het uit en de taxi vervolgt schuddend zijn weg.
Over het feit dat Claire naast portemonnee en paspoort ook haar camera met foto's af moest geven, praat ze tot mijn verbazing stukken minder laconiek dan over de dreiging van het geladen pistool tegen haar slaap. Een week later zal ik pas echt begrijpen hoe rot ze zich over die foto's gevoeld moet hebben, wanneer ik tijdens een paardentocht mijn camera met honderden dierbare foto's van Ecuador verlies. Niets is op zo'n moment erger dan het kwijtraken van je zorgvuldig vastgelegde momenten, ook al zit de herinnering voorgoed in je hart. Maar dat weet ik op deze bewuste ochtend in Quito nog niet.
Horrorverhalen
Bij de kabelbaan kunnen we direct rechtsomkeert maken, daar de Teleferico op dinsdag gesloten blijkt. Claire en ik besluiten de dag samen door te brengen. Behoedzaam door alle horrorverhalen slenteren we door de stad, waarbij we mijn favoriete plein, La Plaza Grande, niet overslaan. We bezichtigen enkele mooie kathedralen en klimmen puffend en hijgend door zuurstofgebrek naar een park hoog boven de stad. Quito ligt op 2800 meter boven zeeniveau en daar kun je niet omheen. Onder het genot van een heerlijke lunch kijken we uit over de stad, die zo schitterend is genesteld in de indrukwekkende reeks van bergen en vulkanen.
's Avonds eindigt een diner met veertig man aan één lange tafel op het dak van The Secret Garden opnieuw in een vrolijk bacchanaal, waarna ik me met een clubje rond het vers gestookte kampvuur schaar. Terwijl ik me door de warmte van de vlammen en de alcohol die door mijn aderen vloeit steeds behaaglijker begin te voelen op deze ijzig koude avond, laat ik mijmerend mijn rollenspel de revue passeren: van volgzame figurant in een dronkemansklucht naar bioscoopbezoeker van een Zuid-Amerikaanse roadmovie van bedenkelijke kwaliteit tot hoofdrolspeler in mijn eigen romantische komedie, getiteld 'De Geheime Tuin' en gevuld met beelden en gedachten die door een knisperend vuurtje, goed gezelschap en overmatige alcoholconsumptie momenteel aanzienlijk worden verfraaid. En dat allemaal in vierentwintig uur tijd.
Een keiharde knal brengt me terug naar het heden. En met het vuurwerk dat zoals elke avond fel oplicht boven het vage schijnsel van de blauw verlichte basiliek en de miljoenen glinsterende lichtpuntjes van de levendige stad die ver beneden ons ligt, is de perfecte afsluiting van mijn gezellige verblijf in Quito een feit.
RSS
Door: antwan • Geplaatst op 20 september 2010 23:33 uur
prachtig verhaal. Complimenten voor je schrijfstijl
Door: Jelle51 • Geplaatst op 17 september 2010 19:30 uur
Mooi verhaal Eva, inderdaad jammer van de foto's. Wij hebben in Zuid Amerika gelukkig nooit iets vervelends mee gemaakt. Maar ik ben in eigen land, vlak bij Groningen wel eens overvallen!!
Door: Lola • Geplaatst op 16 september 2010 23:42 uur
Bedankt voor alle mooie reacties en de felicitaties; leuk dat het zoveel herinneringen oproept, al zijn het niet allemaal even fijne herinneringen. Het levert in elk geval wel spannende anekdotes op, die jullie gelukkig allemaal nog kunnen navertellen ;-). Groetjes, Eva
Door: jeannette • Geplaatst op 16 september 2010 21:04 uur
Gefeliciteerd met je blog van de week, hartstikke leuk!
Door: pensionado • Geplaatst op 16 september 2010 09:31 uur
Weer een goed verslag van je belevenissen! Wat rot dat je je camera hebt verloren! Erger kan haast niet, hoewel in Buenos Aires kreeg ik ook een pistool in mijn rug gedrukt en werd ik gesommeerd mijn tas te geven. Gefeliciteerd met dit blog van de week!
Door: mama-afrika • Geplaatst op 15 september 2010 21:56 uur
Ik zat er helemaal in en mee te giegelen, vooral bij de ober, ik zag hem voor me.
Een fantastisch beschreven avontuur, en lekker positief! Over de camera is al van alles gezegd, maar het verhaal erom heen levert je deze TOPBLOG op!!!! Van harte meissie, leuk dat ie eindelijk voor jou is!!
Door: sidonius • Geplaatst op 15 september 2010 20:59 uur
Prachtig geschreven Eva, dus de terechte Blog van de Week! Zonde van je foto's, maar een mooi verhaal rijker. Ook wij hebben aan den lijve een gewapende overval meegemaakt, in Venezuela, ik wilde die niet beschrijven om niet al te negatief te doen. Het heeft ons ook helemaal niet belemmerd om naar Zuid Amerika terug te keren, er staat veel tegenover.
Door: doppie • Geplaatst op 15 september 2010 20:45 uur
Ik lees je verhaal en ik lees de motivatie van de redactie om dit de blog van de week te maken en opeens trekken al die mensen die ik op mijn reizen heb ontmoet weer aan me voorbij. Al die maffe, ontroerende, bezopen, vervelende, domme, gezellige, trieste maar altijd fascinerende mensen, heerlijk dat je daar dit prachtige verhaal over hebt geschreven, de verhalen zijn overal anders maar de ervaring is iets wat elke reiziger kent en mee naar huis neemt.
Gefeliciteerd.
Door: Hermine • Geplaatst op 15 september 2010 19:27 uur
Ik had je blog al gelezen en terecht blog van de week! Gefeliciteerd!
Door: reysigers • Geplaatst op 15 september 2010 19:19 uur
Prachtig beschreven !! Van Harte Gefeliciteerd!!!
Door: Gerholdt • Geplaatst op 15 september 2010 18:05 uur
En nog blog van de week ook!!!
Verdiend hoorrrr.
Groetjes,
Ludwig
Door: REDACTIE • Geplaatst op 15 september 2010 14:28 uur
De redactie heeft dit verhaal verkozen tot Columbus Topblog. Lola heeft zeer beeldend haar belevenissen in Quito beschreven, een locatie die misschien wel toeristisch mag wezen, maar duidelijk toch voor bijzondere herinneringen kan zorgen. Het toont maar dat de instelling van de reiziger bepaalt hoe avontuurlijk een reis kan zijn en dat contacten met andere reizigers onverwacht een waardevol onderdeel kunnen worden van je reis. En ongetwijfeld zullen veel reizigers na het lezen van dit verhaal maar al te graag settelen voor de rol van figurant in plaats van toeschouwer!
Door: TravelGoom • Geplaatst op 14 september 2010 00:04 uur
Nice to see you back!
Man, heb net de Columbus uit en nu weer zo'n heerlijk verhaal.
Heb ook goede herinneringen aan Quito hoewel ik de slechte verhalen gezien en gehoord heb. Wel een erg mooi oud centrum.
Je doet de stad recht met deze sfeerbeschrijving.
Al een hoofdrol?
Door: Gerholdt • Geplaatst op 13 september 2010 18:50 uur
Ola Lola,
Na het lezen van jouw prachtig geschreven verhaal weet ik ineens weer waarom ik mij op jouw blog heb geabonneerd!!!
Heerlijk weer ff op jouw schrijven in gedachten op vakantie. Jammer van je foto's, dat doet altijd pijn. Maar het belangrijkste is dat het met jou goed gaat.
Veel plezier nog.
Groet,
Ludwig
Door: Andrea Koster • Geplaatst op 13 september 2010 17:21 uur
Geweldig verhaal weer Eefje! Leest weer weg alsof ik erbij was!
Door: Hermine • Geplaatst op 13 september 2010 15:13 uur
Wat een prachtig verhaal: humorisctisch en spannend!
Door: pkoelewijn • Geplaatst op 13 september 2010 14:07 uur
Wat een 'leuk" verhaal! Ik was daar in 1997 en werd voortdurend aangesproken door mensen op straat (en zelfs in de kathedraal) om toch vooral voorzichtig te zijn en mijn fototoestel weg te stoppen..
Gelukkig is er niets gebeurd. Ja, je kan in Amsterdam natuurlijk ook overvallen worden, behalve dat daar ws geen schietwapens aan te pas komen!
Door: corriedewinter • Geplaatst op 13 september 2010 00:18 uur
In Quito zijn verschillende vrienden van ons belaagd, maar ik zou toch zo weer terug willen. Mooi verhaal weer!
Door: dereizigers • Geplaatst op 12 september 2010 21:17 uur
Wat een heerlijk verhaal is dit weer. Met spanning wacht ik op het volgende....
Door: edwinaverdingh • Geplaatst op 12 september 2010 18:19 uur
Figurant, hoofdrolspeelster...het komt zo nauw niet! Dit is weer een prachtig verhaal dat vlot leest! SCHITTEREND!
Door: GrietBuis • Geplaatst op 12 september 2010 17:07 uur
Wat een verhaal weer, je leest het in één adem uit! Zonde van je fototoestel, al neemt niemand je de herinnering af de beelden wil je nog graag lang koesteren.
Door: Lione Kolsteren • Geplaatst op 12 september 2010 16:52 uur
Ik heb redelijk veel gezien van Zuid=Amerika maar nog nooit iets echt vervelends meegemaakt. Misschien moet het er toch maar eens van komen. :-). Dat je een geboren vertelster bent wist je al, maar dit was weer een bijzonder goed verteld verhaal. Het leest als een trein!
Door: schenkel • Geplaatst op 12 september 2010 16:29 uur
WOW wat kan jij toch mooi vertellen het is alsof je er gewoon bij bent.Ben je echt al die mooie foto,s kwijt geraakt??? Zo,ja is dat misschien de reden dat je gewoon nog een keer terug moetgaan.Lijkt me vreselijk om al dat nare meetemaken gelukkig weet ik niet wat het is tenminste wad dat aan gaat.
Door: janhermens • Geplaatst op 12 september 2010 15:06 uur
Wat mooi eigenlijk dat je zo heerlijk weg kunt dromen in iemand anders leed!?! Ik was in 1993, het analoge tijdperk nog, 3 weken in Singapore en kwam er na 5 rolletjes volgeschoten te hebben achter dat ze niet meer doorspoelden. De camera deed alsof!
Door: albertensandra • Geplaatst op 12 september 2010 14:54 uur
Wat een avonturen maak je daar mee zeg.....
Ben je echt je foto's daar kwijt geraakt, flink balen zeg!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Volgens mij heeft iedereen dit wel eens meegemaakt.
Door: herman m • Geplaatst op 12 september 2010 14:39 uur
Goed beschreven verhaal van zowel de positieve als negatieve zijden van het reizen; erg jammer van de verloren gegane camera en foto's.
Door: jeannette • Geplaatst op 12 september 2010 14:34 uur
Leuk om te lezen, ja in zo'n hostel hoor je De verhalen.
Door: droomreis • Geplaatst op 12 september 2010 14:27 uur
Leuk dat je ons ook laten meegenieten als figurant! Klinkt spannend allemaal en idd wel balen van de verloren gegane foto's.... hopelijk hoef ik niets van dit alles ooit zelf mee te maken, behalve de gezelligheid dan!!