Utah reisblogs

recyclebaar maandverband

Nancy Carels was er (tot 03 aug 1995) Gepost op 06 mei 106 reacties

Daar zit ik dan met mijn vieze bezwete rug tegen een stoffige steile roodbruine wand met een dun plakje brood, een stukje droge worst en een vermoeid lichaam. Mijn water heb ik de avond ervoor gefilterd in een beekje; met een bandana voor mijn veldfles de insecten eruit gefilterd en het water erin laten sijpelen . Het duurt even, maar dan heb je ook wat. Dit is mijn lunch op de 4e en laatste dag van een zware trekking door de van mens en god verlaten canyons van Utah in Noord-Amerika. Bij de start op de 1e dag hadden we al het eten verdeeld over de rugzakken, dat wil zeggen : de benodigde noten en gedroogd fruit voor de energie, een enkele sinaasappel voor de vitaminen, wat brood voor de vezels, wat worst omdat het gewoon lekker is en verder veel instant voedsel omdat dat gewoon heel makkelijk is. Natuurlijk heb ik de lekkerste dingen snel op en heb ik gelukkig wat instant voedsel kunnen ruilen tegen wat worst en brood.

We hadden het niet makkelijk, de hitte en droogte putten ons uit. Aan het einde van een vermoeiende middag, breekt er een brand uit in de canyon. We kunnen gewoon niet vooruit en achteruit, want we niet precies waar de haard is. Het gevaar ligt op de loer en we weten niet wat het vuur gaat doen. Gelukkig heeft onze gids een heldere geest en laat ons naar boven klimmen. We belandden daar op een richel boven de canyon. We passen er verticaal maar net op en heet water koken voor onze voortreffelijke instantmaaltijd gaat maar op 1 brandertje en we hebben bijna geen water meer, dus bestaat mijn diner vanavond uit een mueslireep. Schijnbaar is dit plekje vroeger ook een toevluchtsoord van de Anazasi Indianen geweest, want er liggen wat bewerkte houtjes en botjes en er zijn wat tekens in de wand geschreven.Vanaf de richel zien we rookpluimen door de canyon trekken. Als het bijna donker is, zien we niets meer maar we ruiken het nog wel. Op een randje boven een canyon, slaap ik gek genoeg voortreffelijk. De volgende ochtend lijkt het gevaar geweken, dus we gaan weer vrolijk verder met hiken. Achteraf is gebleken dat we toch niet alleen waren en 2 andere hikers wc papier in de hens hadden gezet.

Vandaag is de ervaring weer geweldig, de stilte, een prachtige natuur, de ene keer is het landschap stoffig en kurkdroog, de andere keer vochtig en groen met kleine stroompjes water. De gids vertelt ons wat de Indianen met bepaalde planten deden om er medicijnen van te maken. Ook trekt de gids een stuk bast van een boom en legt uit dat de Indiaanse dames dit gebruikten als maandverband. Het blad is hard, lekt niet en heeft een soort gootje, dat dient als opvangbakje. Het lijkt me niet erg comfortabel zo’n hard ding tussen je benen, maar ik was wel onder de indruk van de vindingrijkheid van dit volk.

In de middag horen we wat onweersklappen en wordt het donker. Onze gids leidt ons meteen uit de kloof waar we in lopen. Hoewel het niet regent waar we lopen kan het ergens anders wel hard regenen en dat water kan ineens met groot geweld door de kloof stromen. Wij worden dan weggespoeld en halen het nieuws. Liever niet, want ik ben nog erg jong en wil graag nog heel veel mooie reizen maken.

Aan het einde van de trekking van die dag komen we bij de plaats waar we onze tentjes opslaan en daar is warempel een watervalletje ! Lekker haartjes & zo gewassen met biologisch afbreekbare zeep. Helaas houd ik mijn hoofd schuin onder de waterval, waardoor het water in mijn oor stroomt en dichtklapt. De rest van de dag niks meer gehoord, maar het was er toch doodstil, dus geen probleem. Op de 4e ochtend is de rugzak lekker draagbaar, al het eten is op en dat scheelt wel een paar kilo. De hele dag denk ik aan de maaltijd die ’s avonds op mij staat te wachten in één of ander restaurantje in het dorp. Ook al ben ik geen vleesliefhebber en een halve vegetariër, die avond schuif ik er een dikke vette hamburger en frites met gemak in. Ik kom er helemaal van bij en kijk met frisse moed weer uit naar de volgende trekking die over enkele dagen zal volgen door de besneeuwde bergen van de Sierra Nevada.

Nancy Carels Positie 14525 (0 p.) Lid sinds 23-09-2007 Foto's en tips: 638 Blogs: 11 Fans: 28
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

Blubber ovens and Balloon flights
3 10
Gepost op 15 oktober
Spitsbergen
Ik biecht op...
3 6
Gepost op 28 november
Ethiopië Addis Abeba
...voel 'ns in mijn zak...
0 13
Gepost op 26 september
Nieuw-Zeeland Christchurch omgeving

Reacties bij deze blog

Door: • Geplaatst op

Wat ben jij lelijk, zeg!

droomreis

Door: droomreis • Geplaatst op

Jij zoekt wel de avontuurlijke plekken op! Leuk beschreven.

manuela

Door: manuela • Geplaatst op

dat is avontuurlijk reizen! Toch fijn om te weten dat het maar 4 dagen duurt en dat de beschaving op je wacht he?

mama-afrika

Door: mama-afrika • Geplaatst op

Heftig zeg, ik bewonder jouw manier van zelfstandig reizen. Je levert heel wat in, maar krijgt er onvergetelijke ervaringen voor terug!

Lione Kolsteren

Door: Lione Kolsteren • Geplaatst op

Dit is pas echt avontuur. Puurder dan dit kan het niet. Mooi verhaal!

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.