Mississippi, Alabama, Louisiana reisblogs

Ode aan de Shack Up Inn

PerryVermeulen was er (tot 11 jul 2009) Gepost op 19 feb 103 reacties

In het hart van het Deltagebied, waar de blues geboren is, lijk je aan Highway 61 een verlaten stuk grond te passeren, met vervallen, onbewoonde gebouwen. Een oude katoenplantage in vergane glorie, op het eerste gezicht. Als het in deze rustige omgeving echter ergens leeft, dan is het hier. Eén van de meest interessante plekken die ik tot nu toe heb bezocht is de Shack Up Inn, net ten zuiden van Clarksdale, Mississippi. Ik heb in de zomer van 2009 overnacht op deze bijzondere locatie, nabij het illustere kruispunt waar bluesartiest Robert Johnson volgens een fabel zijn ziel aan de duivel verkocht in ruil voor muzikaal talent. Een ode.

In 1852 kocht de familie Butler een stuk land ten zuiden van Clarksdale, en begon men met het plukken en bewerken van katoen – achterkleindochter Cathy heeft anno 2010 nog steeds de vinger in de pap op het grondgebied. Op deze plantage werd in 1944 voor het eerst in de wereld een volledig gemechaniseerde oogst binnengehaald - de sociale gevolgen van die technische vooruitgang waren enorm. Katoenplukkers trokken naar de stad en meer en meer oude plantages verdwenen. Het gezang van de negroïde boeren, waar ooit de blues uit was ontstaan, verstomde.

En toen kreeg de locatie een nieuwe bestemming. De Shack Up Inn is, na zes jaar hard werken, als Bed & Beer geopend in 1998. Vanuit het hele gebied werden ruim een decennium geleden ‘shacks’ verzameld en nu staan er een dozijn op het terrein - oude, houten huisjes waar vroeger pachtboeren (‘sharecroppers’) met hun hele families leefden. Men had in die tijd nog geen elektriciteit of stromend water, maar tegenwoordig zijn de huisjes van alle gemakken voorzien. Moderne hulpmiddelen die in schril contrast staan met de antieke inrichting vol authentieke meubeltjes en muziekinstrumenten.

De oude fabriek, een enorme schuur, dient tegenwoordig als lobby en opslagplek voor memorabele, oude attributen. Regelmatig vinden hier bluessessies plaats. Bill Talbot, één van de vijf managers (“We noemen onszelf Shackmeisters”), woont er permanent, op de bovenverdieping. Naast de schuur ligt een groot veld met daaromheen gebroederlijk de huisjes – elk uniek, elk met een eigen verhaal. De voormalige bewoners lijken elk moment uit de deuren te komen, om op de veranda een biertje te drinken of met elkaar de blues te spelen. Op het terrein staan naast de gebouwen onder andere een oude watertank, een tractor, verroeste landbouwwerktuigen en een politiewagen uit vroeger tijden. Gewapend met een camera kun je uren rondlopen en ontdekken.

Ik sliep in de voormalige woning van de lokale legende Robert Clay - de man die in de jaren ’60 zeven zonen opvoedde in het kleine huisje (70 vierkante meter) met al haar gebreken. Deze shack is het vlaggenschip van de collectie, met een grote keuken, aparte slaap- en woonkamer en een grote veranda. Een portret van de inmiddels overleden man hangt eerbiedig in de keuken, op een prominente plek tussen vergeelde portretten van blueshelden, de Kennedy’s, Martin Luther King, et cetera. Op die paar plekken waar geen portretten of schilderijen hangen zijn de muren gedecoreerd met herinneringen van honderden gasten die me voor waren.

Voor zestig dollar was Clay’s shack even de mijne. Talbot: “Voor mij is Robert Clay een echte held. We eren de zwarten die hier woonden en werkten. Robert Clay was een denker, bewijzen daarvan vinden we elke dag. Hij is een voorbeeld van wat Amerika groot maakt.” Clay hield van zijn shack, bleef er wonen ondanks de adviezen van zijn zeven zonen om in de stad oud te worden. En uiteindelijk stierf hij in het roodbeschilderde, houten bouwval.

Op een oude televisie is alleen radio te beluisteren, blueszenders uit de regio. Het is dan ook deze muziek die je de hele dag hoort op dit terrein. Binnen in de shacks is er bepaald geen comfort en luxe (“The Ritz we ain’t”) maar de bijzondere sfeer maakt bijzonder veel goed. Met een beetje fantasie word je vijftig jaar teruggeworpen in de tijd.

De gang van massa’s bluesminnende toeristen staat haaks op de beweging van een halve eeuw geleden, toen veel mensen hun hele leven hard werkten juist om de armoede van deze katoenplantage te ontvluchten. Tegenwoordig trekken de hutjes mensen uit de hele wereld aan. Wat je allemaal ziet en ervaart is eigenlijk moeilijk te beschrijven. Bezoek het gebied waar de blues ontstaan is, en overnacht wat dagen in de Shack Up Inn. Onvergetelijk.

Tekst oorspronkelijk geschreven voor http://perryschrijft.web-log.nl/

PerryVermeulen Positie 35243 (0 p.) Lid sinds 19-02-2010 Foto's en tips: 118 Blogs: 5 Fans: 0

Foto's bij deze blog

blogfoto nr. 1
de Shack Up Inn
blogfoto nr. 2
de Shack Up Inn
blogfoto nr. 3
de Shack Up Inn
blogfoto nr. 4
de Shack Up Inn
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

Ellis Island, toegangspoort tot Amerika
1 2
Gepost op 26 februari
Verenigde Staten New York City
Hectiek op de stoeprand
1 1
Gepost op 24 februari
Verenigde Staten New York City
Muziekreis USA
4 2
Gepost op 24 februari
Verenigde Staten

Reacties bij deze blog

Door: • Geplaatst op

Wij gaan er in september weer naar toe! :) Helaas niet in dezelfde shack als de vorige keer - maar heb er wel weer heel veel zin in! :)

Felieke

Door: Felieke • Geplaatst op

Naar aanleiding van je tip zijn we hier in december (2012) naar toe gegaan. En ja, geweldig! Zoals ze zelf zeggen: ' we ain't no Ritz', weinig luxe maar zooooooo geweldig!

Door: • Geplaatst op

Hallo . verslag heeft mij wel als Blues man graakt. zou er graag een keer heen gaan alleen al de omgeving als Blues muziekant het mee te maken.mooi stukje dank grt Dik

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.