Bandung reisblogs

Indonesian mechanics

A.Verleg was er (tot 09 jul 1989) Gepost op 09 jan 112 reacties

Het is al even geleden, maar het komt me voor al was het gisteren. Wij reizen over Java en willen van Bandung naar Pangadaran. Wij zijn nieuwelingen,, vers in het backpacken en slaan het een en ander over in onze gedachtewereld, in gedachtegoed en gebruiken van de lokale bevolking. Vol goede moed stappen wij, met vieren, het station van Bandung binnen. Zoeken waar we kaartjes kunnen kopen en doen dat ook; 4 laartjes enkele reis naar Pangadaran. Mooi, gewapend met de kaartjes het perron op en wachten op de trein. Ik heb een goed uitzicht over dat wat er gaande is, met bijna 2 m lengte, kijk ik overal overheen. Maar dat geeft geen blik op dat wat er op ons af komt, een trein, zo vol dat het lijkt of iedereen er met lijf en leden aan de buitenkant aan hangt. De trein rolt binnen, overvol, wij kijken elkaar aan met een blik van " hier kunnen wij, met rugzak en al die mensen op het perron nooit meer bij!! Uiteindelijk draaien we om in de wetenschap, dit wordt niets meer en ik loop naar het kantoor van de stationschef. Ik wil graag mijn geld terug voor de gekochte kaartjes, geen probleem, hier zijn de rupia's zegt hij. Oké en wat nu. De bus dan maar, maar hoe, maar waar is het busstation??
Op dat moment, het is 4 uur, gaan de hemel sluizen open en staat de stad binnen een mum van tijd onder water. We lopen de hal uit en vragen ons af welke bus we moeten hebben. Hoe hij het wist is nog steeds een raadsel, maar ineens staat hij voor ons, onze eenogige taxichauffeur, met de vraag; "bus to Pangadaran?" We kijken elkaar aan en stemmen toe zijn taxi te gebruiken. Nou ja, taxi, nou ja, auto. Het is een oude Amerikaan, die met ijzerdraad aan elkaar hangt. Zijn advies is de rugzakken maar op de schoot te houden, de kofferbak is lek. Daar gaan we dan, veel water op de weg, warme adem en vochtige lijven, met als resultaat een volledig beslagen auto en aan de buitenkant maar een wisser, perfect zicht dus op de weg. We zijn net weg maar toch even tanken. Het is alsof hij de benzine zo in de achterbak gooit, zo stinkt het, maar er zal ook wel iets in de tank zitten. Dus rijden maar weer. Als hij naast me gaat zitten ziet hij mijn verbazing, als hij de motor weer start doet hij dat door twee draadjes tegen elkaar te tikken, de motor start. Met een enorme eenogige gruis op zijn gezicht spreekt hij de onvergetelijke woorden uit: INDONESIAN MECHANICS.
Na weer een 20 minuten rit in de rijdende sauna staan we op het busstation. Hij vliegt de auto uit en roept nog de woorden; "don't steel my car" en laat ons in verbazing en ongeloof achter. Binnen 10 minuten komt hij terug met 5 kaartjes voor de bus, een ticket is voor de stoel voor de rugzakken, ervaring dus, klasse. We bedanken hem hartelijk en hij lacht en geeft een knipoog met zijn enige oog. Op naar Pangadaran.

A.Verleg Positie 16 (125549 p.) Lid sinds 28-11-2007 Foto's en tips: 4707 Blogs: 24 Fans: 10
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

Gapen naar de sterren
4 13
Gepost op 14 februari
Chili El Norte Chico
gezellig en zeer smerig
1 8
Gepost op 11 februari
Tibet Samye
akelig bezoek
0 3
Gepost op 01 februari
Namibië Centraal Namibie

Reacties bij deze blog

corriedewinter

Door: corriedewinter • Geplaatst op

Goed verhaal zeg. Mooi om te lezen. Ik hou van oude verhalen..

Lione Kolsteren

Door: Lione Kolsteren • Geplaatst op

Wat een mooi verhaal Albert (uit de oude doos!). Zoiets blijft je wel bij denk ik, Indonesian mechanics. Je neemt een zeker risico (dat mee blijkt te vallen) en je eindigt met een mooie belevenis/verhaal. Prima.

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.