Inhambane

De zwartste bladzijde uit mijn reisdagboek

mama-afrika was hier op 2006-10-14 Gepost op: 2010-07-23 26 reacties.
Een ongelooflijk harde knal en dan de onbeschrijflijke stilte....En daarna gaat alles als in een slowmotion film, waar de tijd stil lijkt te staan maar de gedachten in het tempo van een rollercaoster door je hoofd schieten.....

De wuifende palmbomen suizen voorbij en zo nu en dan zie ik een locale bewoner op weg naar onbekende bestemming. We zijn vanochtend vroeg vertrokken en laten de kuststrook van Morongulo achter ons. We zijn op weg naar Inhambane. Om mij heen is iedereen vertrokken naar dromenland. Hopelijk is het daar wat aangenamer, want in de truck waarin we zitten lijkt het wel een sauna. We rijden over wegen van okerkleurige aarde. Het landschap lijkt verder compleet verlaten. In de drie uur die we onderweg zijn heb ik bijna geen andere auto gezien.

Achter mij zijn nog twee mede reizigers wakker. De vrijgezelle huisarts en het rondborstige meisje met lange blonde haren zijn opnieuw druk met elkaar in gesprek. De huisarts heeft het meisje deze reis leren kennen. Zij is verpleegkundige in het dagelijks bestaan en samen hebben ze voldoende gespreksstof. Alle ervaringen over de meest enge ziektes en aandoeningen zijn al aan bod geweest. Ik luister naar hun stemmen en ongemerkt vallen ook mijn ogen zo nu en dan even dicht.

Vanuit mijn ooghoeken zie ik in de verte een dorpje langskomen. Altijd leuk, weer wat leven in de brouwerij dus ik dwing mezelf om tot mijn positieven te komen. Dan, vanuit het niets, wordt onze safaritruck plotseling ingehaald door een matatu (een locaal taxibusje). En dan zie ik dat er ook vanaf de linkerkant van de weg een andere matatu met een noodgang aan komt rijden. En voordat ik ook maar een gil kan slaan is er die enorme knal!! De twee matatus botsen frontaal tegen elkaar aan. Eén van de busjes schiet van de weg af en rijdt in volle vaart het dorpje in. Er loopt een man langs de weg, maar voordat die ook maar in de gaten heeft wat er gebeurt wordt hij door de matatu geschept en honderden meters meegesleurd, waardoor het busje uiteindelijk tot stilstand komt. En dit alles gebeurt in een soort slowmotion. Ik zie het gebeuren, maar het dringt niet tot me door. Onze chauffeur trapt ondertussen hard op de rem en kan de beide busjes maar net ontwijken. Hij bedenkt zich geen moment en springt uit de truck, pakt een hamer en beitel en probeert de deuren van 1 van de taxibusjes open te breken. Ondertussen is iedereen in de truck uit dromenland weggerukt en de ontzetting is groot.
En even is het stil.....doodstil. Dan een hoop geschreeuw en gekrijg, dat ons allen weer met beide benen op de grond terugbrengt. We schreeuwen naar de huisarts, dat hij moet gaan helpen, maar hij verroert geen vin. "kijk dan, kijk dan! " roepen we, "die mensen zijn gewond, je moet hen helpen"!! Maar onze huisarts en zijn verpleegstertje blijven zitten.
"hier heerst Aids" zegt hij "en daar wil ik niets van weten".....

Als een bezetenen zoeken we al onze waterflessen bij elkaar. We rennen de truck uit en trekken onze bagage van het dak. Alles wat we bij ons hebben aan pleisters, verbandmiddelen, desinfecterende middelen, pijnstillers enz.enz wordt bij elkaar geraapt. En geloof me, met 20 reizigers kom je ongemerkt tot een hele apotheek!! Buiten zien we pas de werkelijke impact van het ongeluk. De twee matatus zitten vol met locale mensen, vooral vrouwen en kleine kinderen. Over gordels heeft men hier nog nooit gehoord, maar "er kan nog meer bij" is hier meer regel dan uitzondering. Er is grote paniek. Naar de man onder het busje wordt niet omgekeken, die is al dood. Onze chauffeur heeft de deur open gekregen en in shock zitten de mensen langs de kant van de weg. Zonder na te denken beginnen we (met ieder 1 plastic handschoen aan) met het schoonwassen van de bloedende wonden, het smeren van desinfect, het plakken van pleisters en het aanleggen van verbandjes. Er zijn een aantal zwaargewonden en een aantal doden te betreuren. Vanuit het dorp komt een wagen met een laadbak vol geiten aangereden. De doden en gewonden worden op de laadbak gehesen en de truck zal deze mensen naar de dichtsbijzijnde kliniek brengen. Dat is 2 uur rijden, de hoop dat de zwaargewonden het gaan halen is klein.

Ondertussen heeft onze huisarts zich de belangrijke taak toegeeigend om ons te vertellen hoe we een pleister moeten plakken of een verbandje moeten aanleggen. Zelf steekst hij geen vinger uit....Aids, weet je.....

Het meemaken van dit ongeluk was afschuwelijk, maar de passiviteit van de huisarts zie ik als de meest zwarte bladzijde in mijn reisdagboek. Deze jonge man moest zich schamen, hij had ter plaatse zoveel eenvoudig en goed werk kunnen doen, maar heeft het compleet laten afweten. Ik hoop niet dat jullie een dergelijk voorval ooit in een ontwikkelingsland hoeven mee te maken (geloof me, het blijft op je netvlies gebrand), maar voor de goede orde citeer ik hier nog even dat AIDS /'HIV een virus is dat alleen kan worden overgedragen wanneer HIV besmet bloed in aanraking komt met jouw bloedsomloop (dus bijvoorbeeld via injecties of bloedtransfusie) via (onbeschermd) sexueelcontact en via moedermelk. Heb je zelf geen open wonden, dan is er geen enkele reden tot zorg! De nalatigheid van de doktor blijft in mijn reisbelevenissen van Afrika een schaamteloze open wond.

Moraal van dit verhaal: over het algemeen is reizen door "derde wereld"landen een prachtige ervaring, waar je kennis maakt met bijzondere culturen, geschiedenis en mensen. Maar soms tref je ook de minder mooie kanten. Dan hebben we vaak de luxe om met de spullen en kennis die we hebben vanuit onze "rijke wereld" iets terug te kunnen doen. Op de eerste plaatst komt natuurlijk je eigen veiligheid, maar als deze in orde is, geef dan wat je kunt! Het ontsmetten van een wondje bijvoorbeeld kan al zoveel schade beperken.


Zoals jullie zullen begrijpen heb ik geen foto's ter ondersteuning van deze blog.....


0
26
Alle blogs van mama-afrika
 

20 reactie(s) bij "De zwartste bladzijde uit mijn reisdagboek"

  • profile image comment

    Ik word een beetje stil; mijn broer en schoonzusje maakten in Mali zowat hetzelfde mee. Mijn schoonzusje was zelf bij de zwaargewonden. Het is voor hen nog steeds een trauma maar hebben de draad weer opgenomen en reizen (zoals ze altijd deden) weer naar Afrika maar proberen iets meer privevervoer te nemmen waar mogelijk!

    Door Karindewolf • geplaatst op 2013-08-01 21:08:50
  • profile image comment

    Ik had dit verhaal gemist, ik ben er stil van. De voorgaande reacties van ander RR-ers geeft heel goed weer hoe ik je verhaal ervaar, ongelofelijk triest en bizar.

    Door doppie • geplaatst op 2010-11-28 17:52:44
  • profile image comment

    Hier word ik even helemaal stil van... ongelofelijk.

    Door tejbusio • geplaatst op 2010-10-19 15:42:50
  • profile image comment

    Hallo Yvonne, Wat een verhaal zeg,ik krijg er gewoon kippevel van.Mensen in nood moeten altijd geholpen worden en het een grote schande dat een dokter verzuimd te helpen.Eigenlijk zou zo iemand moeten geschorst worden.Ik ben zelf vroeger vrijwilliger geweest bij het Rode Kruis.Ik heb vorige week thuis in mijn straat waar ik woon een fietser voor mijn ogen zien omverrijden en zo door de lucht zien vliegen en hij viel 10m voor mijn wagen op de grond.Ik dacht die jongen staat niet meer op.Ik ben uit mijn wagen gerend en heb direct hulp geboden en de de kwetsuur viel nog mee.Ik had de jongen zijn vader verwittigd en hij is afgevoerd voor verdere verzorging.2 dagen later heeft zijn moeder getelefoneerd om mij te bedanken dat ik zo goed voor haar zoon had gezorgdDat doet een mens enorm plezier !!!!!!! Groetjes Johan

    Door jomo01 • geplaatst op 2010-07-25 19:51:45
  • profile image comment

    ik ben er stil van....

    Door manuela • geplaatst op 2010-07-25 16:37:37
  • profile image comment

    Yvonne, ik kan me voorstellen dat je zo'n verschrikkelijke gebeurtenis op een bepaald moment van je af moet schrijven. Dit heb je dan ook op een waardige manier gedaan. Mijn waardering daarvoor.

    Door herman m • geplaatst op 2010-07-25 10:46:04
  • profile image comment

    Jemig Yvon, heftig! Zo zie en lees ik weinig van je en dan kom je met dit... Dit wil je echt niet meemaken en ik kan me indenken dat dit je bijblijft, en helemaal als iemand met 'verstand van zaken' gewoon niets doet, die zou je toch zelf wat aandoen! Goed dat de rest van jullie wel is gaan helpen.

    Door droomreis • geplaatst op 2010-07-25 10:18:58
  • profile image comment

    zo wat verschrikkelijk zeg,wat moet dat heftig geweest zijn en die huisarts moet meteen van zijn taken ontheven worden en lekker de tram gaan besturen ofzoiets,wat een eikel

    Door ingrover • geplaatst op 2010-07-24 20:49:28
  • profile image comment

    Wat een heftig verhaal! Zoiets vergeet je nooit, wat ongelofelijk tragisch. Erg knap geschreven!

    Door jvanmoorsel • geplaatst op 2010-07-24 15:21:28
  • profile image comment

    Wat schandelijk dit verhaal en wat dramatisch om mee te maken! Goed beschreven.

    Door Leeu • geplaatst op 2010-07-24 13:55:26
  • profile image comment

    De Eed van Hypocrates kent, geloof ik, verschillende vertalingen en kan ongetwijfeld, net als bijvoorbeeld bijbelse teksten, op verschillende wijzes worden geïnterpreteerd. Derhalve mag je, naar mijn idee, verwachten dat iemand die is opgeleid als arts te allen tijde zijn of haar verantwoordelijkheid neemt om in noodsituaties andere mensen zo goed mogelijk te helpen. Zowel die arts als de vepleegster zijn een schande voor hun beroep. Een prachtig omschreven maar verschrikkelijk verhaal.

    Door Sjoerd • geplaatst op 2010-07-23 16:34:13
  • profile image comment

    Heftig verhaal. Het is te hopen dat die huisarts (als hij al een praktijk heeft) geen AIDS-patiënt in zijn praktijk krijgt.....Knap geschreven!

    Door Lione Kolsteren • geplaatst op 2010-07-23 16:14:00
  • profile image comment

    Jezus, wat een heftig verhaal. Hiervan lopen de rillingen over mijn lijf. Alles is al gezegd en ik sluit me daar bij aan. Goed van je, dat je dit zo op kunt schrijven !! Klasse !

    Door hansdewildt • geplaatst op 2010-07-23 15:32:40
  • profile image comment

    Jeetje Yvon, wat een heftig verhaal. Fijn dat er nog genoeg mensen waren die zich niet te goed vonden om deze mensen te helpen. Dit zal wel een enorme impact op jou en je reisgroep gehad hebben.

    Door msangers • geplaatst op 2010-07-23 15:02:38
  • profile image comment

    Jeetje ik zit met tranen in mijn ogen zo,n man mag geen dokter meer wezen vind ik.Je hebt wel weer iets teverwerken gehad en dat gaat niet zomaar even voorbij,heel moedig van je omdit opteschrijven .Heel heftig vind ik dit Yvon goed van jullie dat jullie gelijk meezijn gaan helpen dat heeft vast een goed gevoel gegeven maar toch.Ik heb er geen woorden voor. Pieneke

    Door schenkel • geplaatst op 2010-07-23 13:29:36
  • profile image comment

    Jeetje, ik was zelf ooit verpleegkundige voor ik in de bieb ging werken en ik zit vol ongeloof dit verhaal te lezen! Het eerste wat ik dacht was: ze moeten die 'arts' verbieden om nog langer zijn beroep uit te oefenen! En die verpleegkundige haar BIG-registratie afpakken! Dit verhaal zal nog lang blijven hangen bij mij! En hoe is het nu met jou!!!

    Door Hermine • geplaatst op 2010-07-23 13:04:46
  • profile image comment

    1 woord: Kippenvel!!

    Door Koolen • geplaatst op 2010-07-23 11:08:14
  • profile image comment

    WOW wat een heftig verhaal. Voor jou want ik kan me voorstellen dat deze beelden op je netvlies gebrand staan, voor de mensen die direct betrokken waren maar inderdaad wat schokkend om te zien wat de reactie van die arts is. Hij heeft blijkbaar mailing gehad aan de eed die hij ooit heeft moeten afleggen. Ik word hier achter mijn schermpje plaatsvervangend boos kun je nagaan hoe boos jij moet zijn geweest. Ik geloof in karma dus waarschijnlijk krijgt ie nog wel is wat hij verdiend. En hoe raar het ook nu klinkt Yvonne hoe ellendig dit verhaal ook is, je hebt het prachtig geschreven en het klopt dat reizen door ontwikkelingslanden meerdere kanten kent. Het maakt je nederig en soms ook boos tegelijk. Je geniet van de mensen en de cultuur maar voelt je vaak ook zo machteloos. Dank je wel voor het delen van dit verhaal!

    Door Esther • geplaatst op 2010-07-23 10:44:45
  • profile image comment

    Wat een verhaal zeg, was het maar een verhaal! Heftig om dit mee te maken en niet te bevatten dat zo'n zak geen poot uitsteekt, om je rot te schamen, neem aan dat dit hem ook wel verteld is. En dat zustertje ook, hebben elkaar even gek lopen maken waarschijnlijk. Jullie hebben gelukkig goed werk kunnen doen in de hoop de ellende een beetje te verzachten. Maar dit raak je niet meer kwijt nee!! Goed geschreven weer Yvon.

    Door Annemieke50 • geplaatst op 2010-07-23 09:29:59
  • profile image comment

    Leuk dat je weer eens een blog plaatst.... Zit ik even trillend achter mijn computer. Wat een verschrikking zeg, diepe diepe indruk zal het hebben gemaakt. Ik ben al onder de indruk van jou beschrijving. Zou bijna hopen dat de blonde dame AIDS had... Dapper dat je dit hebt beschreven!

    Door TravelGoom • geplaatst op 2010-07-23 09:25:03

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.