La Paz

Afscheid

Lola was hier op 2008-12-04 Gepost op: 2010-10-27 20 reacties.
Boris is dood. Een slangenbeet maakte vrijdag abrupt een einde aan zijn kwispelende leventje. Arme, lieve Boris en zijn al net zo zachtaardige papa Limón, de golden retrievers van de vrijwilligers van La Senda Verde (LSV), dierenopvang in Bolivia en sinds twee jaar mijn paradijsje om nooit te vergeten. De twee braafste goedzakken ooit. Wekenlang volgden de trouwe honden me overal waar ik ging, sliepen zelfs bij me in mijn hut. Altijd enthousiast en levenslustig. Soms letterlijk of figuurlijk spartelend, maar veel vaker nog vrolijk dartelend. "Iedereen ging er vanuit dat Limón de eerste zou zijn. Nu hebben we plotseling afscheid moeten nemen van zijn zoon", schrijft Vicky, de oprichtster van LSV. Mijn hart breekt in duizend stukjes. Te vroeg. Te onverwachts. Te pijnlijk. Voor hem, voor Limón en voor alle anderen die van hem hielden.

Nadat ik eerder al triest nieuws ontving over de dood van enkele aapjes en we poes Lola afgelopen zomer bijna moesten missen door een val van vier hoog naar beneden, realiseer ik me vandaag wederom dat mens en dier elkaar soms nodig hebben. Zo hebben de dieren van LSV de liefde van hun verzorgers keihard nodig. Op hun beurt hebben de vrijwilligers die onvoorwaardelijke dierenliefde die daar tegenover staat net zo goed nodig. Na Lola's val had ze ons niet alleen nodig om voor haar te zorgen, maar hadden wij het net zo goed nodig dat ze bleef vechten voor haar leven. Want de band die ontstaat kan zo krachtig zijn. Voor iemand die niks met dieren heeft vaak niet te bevatten. Voor dierenliefhebbers daarentegen bijzonder waardevol, evenals voor de dieren in kwestie. Wanneer je onverwachts voorgoed afscheid van zo'n beestje moet nemen, besef je dat weer ten volle.

Toen ik LSV vaarwel zei om mijn reis door Zuid-Amerika te hervatten, heb ik de dieren in de ogen gekeken en ze beloofd dat ik terug zou komen. We hadden elkaar immers nodig. Die belofte maakte dat ik het elastiek van onze ijzersterke band dusdanig uit kon rekken, dat ik het aankon om te vertrekken. De band niet te verbreken, maar te versoepelen tot ons weerzien. Het was de enige manier. Toch gaat er sindsdien geen dag voorbij dat ik niet aan ze denk. Geen week dat ik niet stilletjes huil. Geen maand zonder te treuren om het verlies van sommige dieren. En hoe langer het duurt voordat ik mijn belofte kan nakomen, hoe meer er misschien zullen sterven voordat ik ze nogmaals in de ogen heb kunnen kijken. Voorlopig zit ik echter nog thuis op de bank, met Lola languit liggend op mijn benen. Iets wat ze voorheen regelmatig deed, maar sinds haar val niet meer. Alsof ze weet dat ik haar nu nog harder nodig heb.

Met die gedachte dwaal ik weer af naar LSV, om onvermijdelijk te eindigen bij de momenten die me van alle indrukwekkende gebeurtenissen het meest geraakt hebben. Ik zie mezelf weer zitten naast mijn vrolijk kwebbelende maatje Luna, één van de volwassen kapucijnapen, terwijl ze me heel secuur, maar zonder succes probeert te ontvlooien. Plotseling verschijnt Hugi ten tonele. Deze jonge kapucijner heeft het zwaar te verduren. Haar soortgenoten accepteren haar niet, waardoor ze vereenzaamt, met zichzelf in de knoop zit en zich teveel aan de vrijwilligers vastklampt. "Luna", zeg ik in mensentaal, "Hugi heeft je nodig. Kun jij je niet over haar ontfermen?" Luna lijkt haast begripvol te knikken, waarop ze zich richting Hugi begeeft. Hugi kijkt haar hulpeloos aan, weet zich met de situatie geen raad en duikt krijsend van ellende in elkaar. "Toe maar meisje", moedig ik Luna op zachte toon aan.

Heel even kijkt Luna geruststellend naar me op. Dan richt ze haar aandacht op Hugi en ontvouwt zich voor mijn ogen een tafereel dat me ook nu weer tot tranen toe roert. Luna vleit zich naast haar neer, haar ondertussen in apentaal toesprekend. Hugi twijfelt, maar Luna steekt haar handjes uit en trekt haar voorzichtig naar zich toe. Zij aan zij liggend wiegt Luna haar zachtjes in haar armen. Nadat Hugi zich onwennig heeft laten troosten, ontspant ze gestaag en kruipt dichter tegen Luna aan. Het teken voor Luna om haar te strelen en te ontvlooien, waarna ze elkaar langdurig bedelven onder de kusjes. Pas als ik er zeker van ben dat ze in elkaars armen in slaap zijn gevallen, laat ik ze alleen. "Dank je Luna, dankzij jou komt alles goed...", fluister ik met een brok in de keel. Een paar dagen later is Hugi echter spoorloos verdwenen. Wat er precies is gebeurd zullen we nooit weten. Maar ook zonder deze uitleg weten we helaas maar al te goed wat dit betekent, want zij zal het in haar eentje niet redden...

Spoedig daarna breekt mijn laatste dag aan. Nog één keer zit ik bij de apen, met kapucijner Martín op mijn schoot. Lieve, gevoelige Martín, mijn onvermoeibare knuffelaar. Ineens ben ik me er pijnlijk van bewust hoezeer ik hem en de andere dieren zal missen. En voor ik de tranen kan tegenhouden, stromen ze over mijn wangen. Martín heeft het direct in de gaten, weet feilloos hoe ik me voel. Hij kijkt me met een intense blik in de ogen aan, zijn koppie een beetje schuin. Dan, met een uiterst teder gebaar, veegt hij met zijn piepkleine wijsvinger een traan van mijn wang, waarna hij zijn handje naar zijn mond brengt om behoedzaam het zout van zijn vinger te likken. Terwijl we elkaar met ingehouden adem blijven aankijken, herhaalt dit ritueel zich net zo lang tot hij alle tranen gedroogd heeft en we uiteindelijk met een lange, stevige knuffel afscheid nemen.

Voor alles is er een tijd en een plaats. Voor mijn terugkeer is het blijkbaar de tijd nog niet. Maar Boris is dood. En daarmee is het nu de tijd en de plaats voor dit verhaal. Het moment voor een ode aan deze bijzondere plek op aarde, waar hij met zoveel plezier heeft gewoond. Een bescheiden eerbetoon aan de dieren, omdat ze het nu alleen nog maar meer verdienen.

R.I.P. Boris
0
20

Foto's bij dit blog

Boris (boven) en Limon in mijn hut
Hugi
Luna
Martin
Alle blogs van Lola
 

20 reactie(s) bij "Afscheid"

  • profile image comment

    Ooooh jouw blogs zijn ook mooi zeg!!!! Als er iemand is die jouw liefde voor dieren snapt, dan ben ik het. Ik bracht vroeger al alles dat leefde, mee naar huis en ik hou van elk dier...mooi geschreven :-)

    Door Loesdidi • geplaatst op 2010-11-02 13:16:27
  • profile image comment

    Slikken.. Zeer gevoelige blog.

    Door corriedewinter • geplaatst op 2010-10-29 22:31:22
  • profile image comment

    ............................................................................................................... raak, mooi en zeer herkenbaar. Blog naar mijn hart. Top Eef!

    Door TravelGoom • geplaatst op 2010-10-29 17:12:26
  • profile image comment

    Vanuit hart en ziel geschreven. Puur en zonder opsmuk. Veel sterkte met dit een plekje te geven. Je hebt een doel en dat is nog eens terug te gaan. Hou dat voor ogen!

    Door Leeu • geplaatst op 2010-10-28 20:26:36
  • profile image comment

    Terwijl ik dit schrijf rollen de tranen over mijn wangen. Mijn emoties krijgen de vrije loop. Toen ik je Piep blogalert zag keek ik er opgewonden naar uit om met al je woordspelingen te moeten lachen en opgwekt te raken. Maar bij de eerste zin voelde ik al dat ik in een totaal andere richting zou gaan. Tjonge! Zo hebben wij 4 jaar geleden onze (kruising) Labrador/Scheper Jannar moeten afgeven. Een kranige oude dame van 12 jaar oud, maar spijtig genoeg volledig verkankerd. Met medicatie ging het voor enkele dagen wat beter, maar een leven op die manier rekken zou van ons uit zeer egoïstisch zijn. Haar laatste wandeling was naar de dierenarts bij ons om de hoek. Ik heb ze nog nooit zo hard zien trekken om naar daar te gaan. Normaal gezien wilt ze er nooit binnen. Alsof ze wist van: 'Nu gaat mijn pijn verlicht worden'. Rustig is ze ingeslapen. Met onze hond Sumu heb ik soms ook al van die gedachten. 'Wat als hij ooit sterft?' Ik mag er niet aan denken. Mensen hebben dieren nodig en omgekeerd, daar ben ik zeker van. Als je elkaar dan ook nog een aangenaam leven kan schenken kan het alleen maar een ongelooflijk mooie herinnering zijn als hij/zij er niet meer is. Ik ga nu mijn hondje even knuffelen, want na dit verhaal heb ik dat wel nodig. Bedankt!

    Door edwinaverdingh • geplaatst op 2010-10-28 09:19:59
  • profile image comment

    Ik was tien en we verhuisden naar de stad, onze kat Mollie kon niet mee en ging naar de buren. Ik huilde twee dagen, want al mijn verdrietjes en verhalen kon ik kwijt aan onze Mollie. Ook de dood van Fikkie was erg verdrietig, ik holde met heem over de weilanden van Opa en oma. Toen onze oudste werd geboren kwam rakker ook in huis, die uitgroeide tot een enorme rode kater. 21 jaar hebben wij Rakker gehad, onze kinderen zijn met hem groot geworden, toen hebben we hem in laten slapen. Wat hebben we gehuild met ons vieren. Jou verhaal brengt deze herinneringen weer naar boven en tranen in mijn ogen. Dank voor dit bijzonder en persoonlijk verhaal

    Door Jelle51 • geplaatst op 2010-10-27 23:01:22
  • profile image comment

    Géén gezeur over woorden vandaag, ze zijn allemaal goed gekozen. Ik weet hoe ik 10 jaar geleden zou hebben gereageerd op deze blog, ik zou het sentimenteel en jankerig gevonden hebben, toen. Ik weet hoe ik nu in het leven sta, ik weet wat je voelt en als ik de andere reacties lees weet je te verwoorden wat voor gevoel velen kennen, nu. Respect.

    Door doppie • geplaatst op 2010-10-27 20:14:14
  • profile image comment

    Middenin de emoties schrijf je je mooiste verhaal, erg ontroerend... Aan de reacties te zien roept het heel veel op bij mensen die dierbare dieren hebben verloren. Onze kat Tommy is 20 geworden, hij was ouder dan onze kinderen toen hij overleed. Ik had er vrede mee want het was zijn tijd. En zoals jij ook schrijft: er is een tijd voor alle dingen......maar soms te vroeg om te kunnen accepteren. Sterkte Eva!

    Door sidonius • geplaatst op 2010-10-27 19:40:31
  • profile image comment

    Zeeer, zeer ontroerend geschreven; liefde voor een dier en liefde die je van een dier krijgt is niet te beschrijven. Afgelopen mei moesten wij onze hond laten inslapen. Ze is 17 jaar geworden. Wat een gemis, 17 jaar lang onze beste vriend. Altijd blij en vrolijk tot het allerlaatste moment. Tranen roep je bij mij op met dit blog. Heel mooi.

    Door Willemien • geplaatst op 2010-10-27 18:11:20
  • profile image comment

    Tjee, Eva, ik zit hier te janken terwijl ik dit typ. Wat een emotie roep je op met je verhaal. In eerste instantie met de gedachte aan mijn lieve Whisky die 9 januari, op de reisreporterdag doodgereden werd. Net voordat ik wilde vertrekken. In tweede instantie om de liefdevolle aandacht van de kapucijners, die je zo treffend weet te beschrijven. Wat zou ik die liefde op dit moment goed kunnen gebruiken (nu ik in mijn scheidingsmisere zit). Ten derde vanwege het aangrijpende gedicht van Yvonne... Ik wens je veel sterkte met het verwerken van dit verlies. Ik voel met je mee.

    Door jdevaan • geplaatst op 2010-10-27 17:58:19
  • profile image comment

    Heel ontroerend verhaal. Ik heb zelf geen huisdieren, maar zo'n 30 jaar geleden had ik thuis een kleine hond die ze op de stoep dood gereden hebben. Daar heb ik veel verdriet van gehad, dus ik kan me voortellen hoe je je voelt. Heel veel sterkte.

    Door jhhuijs • geplaatst op 2010-10-27 17:04:11
  • profile image comment

    Ik zit niet snel om woorden verlegen, maar nu even wel. Ontroerend, verdrietig, prachtig en heel persoonlijk (waarvoor ik veel bewondering heb dat je dit met ons deelt). Veel sterkte! En eens keer je terug, dat lijkt me wel zeker.

    Door Lione Kolsteren • geplaatst op 2010-10-27 17:01:58
  • profile image comment

    En tuya corazon tu adorable pervivir

    Door Gerholdt • geplaatst op 2010-10-27 17:00:38
  • profile image comment

    Dit snijdt door mijn hart,moet weer aan mijn merrie denken die nu met oudejaar vier jaar er niet meer is en waar ik zo een speciale band mee had,die zelfs wachtte om nieuw leven te geven totdat ik bij haar was,heel uitzonderlijk...! Heel ontroerend,je blog !!

    Door dianethone • geplaatst op 2010-10-27 15:54:06
  • profile image comment

    Eva, wat een prachtig verhaal! Het ontroert me, waarschijnlijk omdat ik zelf heel veel om dieren geef. Heb altijd honden, katten en toen onze kinderen nog klein waren ook hamsters, konijnen en de hele ratteplan gehad. Mijn zoon spijbelde van school als hij onderweg een in zijn ogen ziek dier tegenkwam dat bracht hij dan eerst naar de dierenarts. Zo heeft hij ook een keer een zieke kraai onder de snelbinders van zijn fiets naar de dierenarts gebracht. Je raadt het al: dieren zijn in de ogen van ons gezin erg kostbaar in welke vorm dan ook! Mijn trouwe makker Tess is vorig jaar juni overleden, zij was een witte herder en ik ben er nog verdrietig om want je kon echt met haar 'chatten'. Nou ik kijk uit naar je volgende blog al zal het soms wat langer duren voor ik ze lees want mijn dochter heeft sinds kort een puppie dus je begrijpt....Hartelijkegroet, Irma

    Door Hermine • geplaatst op 2010-10-27 15:35:14
  • profile image comment

    Jeetje hier word ik stil van en verdrietig.Mijn lieve kat Pino is 17 jaar oud en ik moet er niet aan denken die temoeten missen.Begrijp je gevoelens helemaal.Mooi dat je het voor ons op papier hebt gezet.En ik zal maar gauw terugaan lieve Eva .Het raakt me.

    Door schenkel • geplaatst op 2010-10-27 14:24:51
  • profile image comment

    Prachtig wat een geweldig blog weer!

    Door gorke • geplaatst op 2010-10-27 13:49:35
  • profile image comment

    Just this side of heaven is a place called Rainbow Bridge. When an animal dies that has been especially close to someone here, that pet goes to Rainbow Bridge. There are meadows and hills for all of our special friends so they can run and play together. There is plenty of food, water and sunshine, and our friends are warm and comfortable. All the animals who had been ill and old are restored to health and vigor. Those who were hurt or maimed are made whole and strong again, just as we remember them in our dreams of days and times gone by. The animals are happy and content, except for one small thing; they each miss someone very special to them, who had to be left behind. They all run and play together, but the day comes when one suddenly stops and looks into the distance. His bright eyes are intent. His eager body quivers. Suddenly he begins to run from the group, flying over the green grass, his legs carrying him faster and faster. You have been spotted, and when you and your special friend finally meet, you cling together in joyous reunion, never to be parted again. The happy kisses rain upon your face; your hands again caress the beloved head, and you look once more into the trusting eyes of your pet, so long gone from your life but never absent from your heart. Then you cross Rainbow Bridge together.... Ik weet het meis.......herinneringen is alles waar je je nu aan vast kunt houden en die maken je gek van verdriet. Een prachtige ode, heb even de woorden niet, maar je weet dat ik voel wat jij voelt. Lief van Pim ook.. Heel veel sterkte lief!

    Door mama-afrika • geplaatst op 2010-10-27 13:24:38
  • profile image comment

    Eva dit is je mooiste blog tot nu toe. Je durft je gevoelens te tonen en doet dat op een voor de lezer ontroerende manier. Heel knap en beeldend geschreven! Mens en dier verschillen eigenlijk niet zoveel van elkaar. Dat merk je pas als je een dier van dichtbij meemaakt. De basisgevoelens zijn exact hetzelfde. vr gr Rein

    Door pensionado • geplaatst op 2010-10-27 12:31:26
  • profile image comment

    Wat een prachtig mooi werk heb je daar gedaan, het lijkt me heerlijk en heel bijzonder om dat te kunnen doen en ook om op die manier een band met verschillende dieren op te bouwen, maar daadoor ook des te zwaar als je ze verliest... Wat prachtig beschreven, dit ontroerende verhaal. Ik heb er echt een brok van in mijn keel en tranen van in mijn ogen gekregen... Ik kan dus wel zo'n lief aapje gebruiken dat ze voor me wegveegt... Gelukkig heb ik zelf ook twee hele lieve katten, die al meer dan tien jaar bij me zijn en die me een kopje of knuffel geven als ik me niet lekker voel. Ik weet wat het is om ze te moeten missen, dat heb ik namelijk tijdens de twee lange reizen die R. en ik gemaakt hebben (respectievelijk 10 en 16 maanden) ervaren. Het klinkt misschien raar, maar hun heb ik meer gemist dan wie of wat dan ook. Gelukkig zaten ze op een hele fijne plek, bij de zeer liefdevolle Elly van het mooie en huiselijke kattenkotel de Steenrakkertjes. Hier heb ik ze met een gerust hart achter gelaten. Nu wil ik niet meer zolang weg zolang ik de katten heb, ik kan ze niet meer missen. Voel dus heel erg met je mee in dit verhaal. Oh, en nu weet ik ook hoe je aan je RR naam komt ;-)

    Door Rsteeghs • geplaatst op 2010-10-27 12:28:25

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.