Glaciares

Reisgids

Beste reistijd

Foto's

Praktisch

Glaciares image
Glaciares image Glaciares image

BLIJ DAT IK GLIJ (EEN MODERN SPROOKJE)

Glaciares
Argentinië
Lione Kolsteren

BLIJ DAT IK GLIJ (EEN MODERN SPROOKJE)

“Hé, je zit weer te suffen, doorglijden lieverd!”

Ruw ontwaakte ze uit haar overpeinzingen. Eh ja, glijden, ja natuurlijk. Hij zei het wat nors, maar hij bedoelde het goed. Achter haar voelde ze inderdaad het gedrang. Maar dat was eigenlijk altijd zo geweest. Doorgaan, dat was het motto zo lang zij het zich kon herinneren.

“Blij dat ik glij, schat, weet je nog? “ zei ze glimlachend.

Hoe vaak hadden ze dat niet tegen elkaar gezegd in hun bijna voorbije leven. Samen hadden ze de 30 kilometer bijna voltooid.

Een meter per dag, en dat 80 jaar lang. Begonnen als sneeuwvlokje en bovenaan de Perito Morenogletsjer neergedwarreld, waar de sneeuw, de regen, de vorst en de gure Patagonische wind haar snel tot een stevig blok ijs had getransformeerd. Hij was haar direct al opgevallen. Hij was een paar sneeuwbuien eerder gevallen en ze had zich snel bij hem gevoegd. Sinds die tijd gleden ze onafscheidelijk door.

Vijf en tachtig jaar om naar beneden te glijden, en vandaag was het zover. De beloning zou vandaag komen, het ultieme doel zou worden bereikt.

Met een donderend geraas zouden ze in het Lago Argentino, zeventig meter lager, storten om daar, de mooiste vormen en kleuren aannemend, nog een paar maanden in alle rust naar het onvermijdelijke einde te deinen. Elke dag stralender, elke dag een stukje kleiner. Bewonderd in hun eigen ijsparade door duizenden, tienduizenden mensen. En uiteindelijk ze zouden terugkeren naar wat ze eigenlijk waren: water. Water to water. Opgenomen in het grote geheel van de eindeloze zee.

Het kon niet lang meer duren.

“Kijk, de hekken zijn ook al weer open” zei hij, om de spanning te breken. “Ja, ik zie het”. Honderden mensen verdrongen zich weer op de platforms. Iedere dag stond het vol. Vroeger waren ze er niet, maar de laatste jaren was het hard gegaan. Steeds meer kwamen er en heimelijk was ze er wel blij mee. Onder verrukte kreten en applaus zouden ze haar grote val aanschouwen. Zonder publiek geen spetterende apotheose.

“Als dat geen reisreporters zijn” zegt ze. Het was niet moeilijk ze te herkennen. Ook daarvan waren er steeds meer gekomen en je pikte ze er zo uit. Verwoed knippend met hun camera’s. “Tja, die rode ster is wel erg fel begeerd”, antwoordde hij. Ze kon zich er niet zo veel bij voorstellen. Gele sterren, dat vond ze mooi. Flikkerend in de ijskoude poolnacht. Ze kon er uren naar kijken. En zij zou straks zijn blauwe ster zijn. Maar rode sterren? Rare lui, die mensen.

Het was snel gegaan, de 80 jaar. Eigenlijk stond er 85 jaar voor, maar de laatste jaren was het twee keer zo hard gegaan. Global warming. Ze had er van gehoord. Hoe moest dat nu in de toekomst? Ze maakte zich er toch druk over. Voor haar was het bijna voorbij, maar het leek allemaal de verkeerde kant op te gaan.

Ze keek nog eens naar hem. Hij was oud geworden, hij kraakte steeds meer en hij had veel zwarte plekken gekregen. Zij ook, ze realiseerde het zich. Maar straks zou ze stralen voor hem, nog blauwer dan blauw.

“Schat, het is zover. Na deze bij jij aan de beurt”. Ze wist het. Ze ging het eerst, want ze lag iets voor. Hij zou haar nakomen.

Het ging snel. Kraken aan alle kant, er werd hard geduwd met enorme ongekende krachten en het leek even of ze samengedrukt zou worden. Ze scheurde prachtig af. De vrije val ging zo snel dat ze er vrijwel niets van meekreeg. Ze dacht nog geklik van camera’s te horen.

Kopje onder in het lauwe, bijna warme water. Wat een bevrijdend gevoel. Ze kwam weer boven. Wat was dat drijven een sensatie na al die jaren van glijden. Hij zou snel volgen. Ze dobberde alvast een eindje vooruit om plaats te maken. Het voelde als de hemel.

“Wat is ze mooi” dacht hij. Hij hield zich in, want dit moment wilde hij nog even vasthouden.

“Mijn eigen ice queen. Wat een prachtige scherpe puntige vormen. Sexy zelfs. Fraaie grillige lijnen. Wat is haar huid glad en doorschijnend. En wat is ze prachtig blauw. Heavenly blue”. Hij smolt bijna, van ontroering. En met een enorme druk achter zich werd hij naar de rand geduwd.

“I’m on my way, baby”…….

René Kolsteren

Foto's

Image Title Image Title
870c9.jpg
Lione Kolsteren

Laat een reactie achter

14 reactie(s) bij "BLIJ DAT IK GLIJ (EEN MODERN SPROOKJE)"

  • profile image comment
    Door Albertensandra• geplaatst op 25 Aug 2010 | 18:56:18

    Mooi beschreven, wat een inleving heb jij zeg!!!!!!!.
    Fantastische foto's erbij, wat blauw zeg.

    Bericht aangepast op 08:13:10
  • profile image comment
    Door Jhhuijs• geplaatst op 25 Aug 2010 | 19:53:37

    Geweldig geschreven dit sprookje wat wel op waarheid berust. Tijdens het lezen kwam er regelmatig een glimlach op mijn gezicht.

    Bericht aangepast op 08:13:09
  • profile image comment
    Door Jelle51• geplaatst op 25 Aug 2010 | 20:14:21

    wat heb je dit prachtig beschreven, ik werd er weemoedig van, maar moest er ook wel om glimlachen.

    Bericht aangepast op 08:13:09
  • profile image comment
    Door Pkoelewijn• geplaatst op 25 Aug 2010 | 20:25:03

    Mooi sprookje, bijzonder levendig en levensecht beschreven!

    Bericht aangepast op 08:13:09
  • profile image comment
    Door GrietBuis• geplaatst op 25 Aug 2010 | 21:50:12

    WOW! Wat kunnen blauwe sterren mooi zijn!

    Bericht aangepast op 08:13:09
  • profile image comment
    Door LRison• geplaatst op 26 Aug 2010 | 08:22:32

    Prachtig verhaal

    Bericht aangepast op 08:13:09
  • profile image comment
    Door Yuri• geplaatst op 26 Aug 2010 | 08:53:02

    Was hij nog op tijd of was ze al gesmolten??

    Bericht aangepast op 08:13:09
  • profile image comment
    Door Corriedewinter• geplaatst op 26 Aug 2010 | 09:25:30

    Hier raak ik ontroerd van.

    Bericht aangepast op 08:13:09
  • profile image comment
    Door Manuela• geplaatst op 26 Aug 2010 | 14:55:02

    Zo mooi is de Perito nog nooit onder woorden gebracht
    prachtig gedaan Rene

    Bericht aangepast op 08:13:09
  • profile image comment
    Door TravelGoom• geplaatst op 26 Aug 2010 | 20:52:42

    Tjonge Lione, een stijl die ik nog niet bij je heb gezien. En het zal je niet verbazen dat ie me erg bevalt. Een prachtig sprookje, ik na hem zo voorlezen.
    Zeer tof gedaan, keizerin...

    Bericht aangepast op 08:13:09
  • profile image comment
    Door TravelGoom• geplaatst op 26 Aug 2010 | 20:54:02

    Ojee, sorry Rene, krijgt Lione nou alle eer?
    Vandaar die andere stijl haha.
    Bij deze goedgemaakt toch?
    p.s. ik mail je dit weekend even over de tips.

    gr Mies

    Bericht aangepast op 08:13:09
  • profile image comment
    Door Schenkel• geplaatst op 27 Aug 2010 | 18:54:29

    Jeetje het ontroerd me helemaal wat een geweldig verhaal.

    Bericht aangepast op 08:13:09
  • profile image comment
    Door Willemien• geplaatst op 27 Aug 2010 | 19:20:23

    prachtig verhaal; een hedendaags sprookje met hele mooie platen.

    Bericht aangepast op 08:13:09
  • profile image comment
    Door Lola• geplaatst op 01 Sep 2010 | 19:38:00

    Wat mooi!!! Prachtig, wat een fantasie en erg fraai verwoord, ik leefde helemaal mee met het ijs en was weer even daar!

    Bericht aangepast op 08:13:08