Ciska van Geer

'1132304' door Ciska van Geer '1132304' door Ciska van Geer

NederlandFriesland

NederlandFriesland

Reeen op Kop...Bloksl

Ciska van Geer

Nog net niet bijgekomen van de shock van de lockdown gaan we een weekend aan boord, zeilen, wandelen. Daar zoek je het Marrekrite landje op uit. Keuze is er genoeg. Het wordt Kop Bloksleat; leuk omdat je daar een rondwandeling hebt, leuk omdat je er altijd wel een ree kunt spotten en nu dan leuk omdat je er weinig mensen verwacht tegen te komen. We leggen aan, lopen een rondje. maar zien geen ree. Of toch? Ze staat best dichtbij. Zien kijken doet kijken. De buurvrouw van de naastgelegen boot kijkt ook. Zou ze het gezien hebben?, vraag ik me af. We maken een praatje op meer dan 1.5 eter. Ik vertel haar dat ik een foto van haar maakte. "Oh leuk", reageert ze en ik krijg haar emailadres. De volgende dag heb ik een nieuw bericht in mijn inbox. Ze had een foto van ons gemaakt toen we wegvoeren. Dankjewel.

'1132282' door Ciska van Geer '1132282' door Ciska van Geer

NederlandFriesland

NederlandFriesland

Oog hebben voor de...

Ciska van Geer

Het is bij het krieken van de dag, 10 juli 2014, als ik door Visser Simke van huis wordt opgehaald. Hij gaat vissen op het Slotermeer en ik mag zijn werk vastleggen. "Wil jij even sturen?", vraagt hij en ik pak de ervaring mee, voor heel even dan. We hebben allebei de handen nodig om ieder ons eigen plan uit te voeren. Ik koers aan op de eerste rij visstaken. Daar aangekomen trekt hij behendig een eerste fuik boven water. Daar komt ook kracht bij kijken. In de punt van die fuik hebben vissen zich verzameld. "Ze zitten daar opgesloten, maar kleine paling kan door ringetjes ontsnappen", vertelt Simke terwijl hij de vangst in de bun van de boot schudt. Een schitterende snoekbaars ontsnapt. "Dan weet je, dat er werk aan de winkel is.", verklaart Simke nader en hij controleert het net zorgvuldig op mogelijke schade. "Een grote snoek is een mooie vangst, Zo'n vis kan het net alleen wel beschadigen." hoor ik hem zeggen. Onderhoud van de netten is een heel werk. Hij slingert een dikke slang over zijn schouder en de kraan kan open. Algengroei wordt met een krachtige waterstraal bestreden. Het is mooi weer om netten te laten drogen, maar een net boven water betekent geen vangst. Elk net krijgt op zijn tijd een beurt om te drogen. De meeste netten gaan na schoonspuiten en eventuele reparatie weer terug in het water. Ondertussen raakt de bun aardig gevuld. Meeuwen volgen ons op de voet. Het sorteren kan beginnen. Vliegensvlug passeren alle vissen de handen van de Visser. Het kleine werk gaat overboord. De rest van de vangst gaat mee aan wal en dat ene bijzondere visje wordt er wat langer uitgelicht. "Die zie je niet vaak", licht Simke toe. De naam van het visje ben ik al weer vergeten als hij het terug in het Slotermeer laat glijden.

'1132133' door Ciska van Geer '1132133' door Ciska van Geer

NederlandFriesland

NederlandFriesland

Recreatieeiland(en)..

Ciska van Geer

Een laatste dag van de vakantie, bijna thuis. Je zou ook door kunnen varen, maar we gaan nog niet naar huis. We leggen aan op de Langehoeksepôlle, een kunstmatig eiland op de overgang Heegermeer-Fluessen. Ooit werd het eiland bekend om de konijnen hier leefden, overleefden misschien zelfs wel. Het eiland kreeg ook een bijnaam: Knine-eilân of Knynepôlle, echt Fries. Hoe die dieren er ooit zijn gekomen is voor mij nog een raadsel. Hoe het komt dat ze er nu niet meer zijn wil ik denk ik niet weten. Over het eiland zijn meer raadselachtigheden te lezen. Zo vermeld Wikipedia dat het begonnen is met 40 schepen, 40 ja. Dat geloof je toch niet? Het laatste nieuws is dat het eiland is gebroken, in tweeën gesplitst. Belangrijke reden is dat het ondoenlijk bleek te zijn om de beschutte haven op diepte te houden. Er was niet tegenaan te baggeren. Nu is er meer doorstroming. Dat zou moeten helpen. Er is op één van de twee eilanden een zwemstrand aangelegd, compleet met golfbreker om het zwemmen veilig te houden, mooi en gratis voor de recreant. Zoals op alle aanlegplekken die Marrekrite in Friesland in beheer heeft, mag je niet langer dan 3 dagen op een eiland blijven. Op sommige aanlegplekken kunt je een tentje opzetten, maar niet op dit eiland. Een vuurtje stoken mag ook niet, maar daar is niet iedereen van op de hoogte. Op het eiland zijn restanten van vele gedoofde vuurtjes te zien. Zomers kan het hier aardig druk zijn, maar in september ligt er geen kip. Meer informatie over de Marrekrite aanlegplekken kun je vinden op de app

'1132070' door Ciska van Geer '1132070' door Ciska van Geer

NederlandFriesland

NederlandFriesland

It Eilân West,...Frys

Ciska van Geer

Om dit echt Friese oerbeeld in een vakje in te delen kan de categorie vaarvakantie eigenlijk niet ontbreken. Dit prachtige plekje in Friesland kun je 's zomers namelijk alleen per boot bereiken. Een weg, brug, of veer er naar toe ontbreekt tussen ca. I april en 15 okt. Op It Eilân West heeft men de bescherming van vogels hoog in het vaandel staan. Honden mogen niet op het eiland komen, maar ik zag er wel een jonge vos en dan zijn er vast meer. In het voorjaar hoor je op dit eiland de snor. Wie goed kijkt ziet hem in het riet. De zwarte stern vliegt er af en aan met visjes. Er is ook een Eilân Oost, en daar kun je in de zomer wel komen zonder boot. Er is een pont vanaf Goïngahuizen en een loopbrug. Dat alleen al is bezienswaardig. De oude en de nieuwe versie liggen er gebroederlijk naast elkaar. Beide zijn zelfbediening. Op beide eilanden is een wandelpad. Eilân Oost heeft een rondwandeling. Het is de plek om reeën te spotten. Bovendien rusten hier vaak grote groepen ganzen. In de winter ligt er een loopbrug naar It Eilân West over de sluis in de Goaisloot. De wandeling daar is een heen en weertje, bijzonder. Het is raadzaam om daar in de winter laarzen te dragen.

'1132046' door Ciska van Geer '1132046' door Ciska van Geer

NederlandNoord Holland

NederlandNoord Holland

Achter die dijk, Den.

Ciska van Geer

Hoe vaak reed ik er niet ongemerkt aan voorbij, was ik onderweg van Holland naar Friesland of vise versa. Dan rijd je langs een plek waar de deur vaak open staat, maar niet altijd. Weet maar eens dat je je in Den Oever op Wieringen echt welkom kunt voelen. De plek kent vele verhalen over het eilandverleden en verrassend genoeg, sluiten die verhalen soms naadloos aan op het heden. Quarantaine, de naam van het kustgebied NW van Westland houdt herinneringen levend. Dit voormalige eiland was In de VOC-jaren een mooi plekje om "ver van de bewoonde wereld" zeelieden af te zetten. Ze konden er uit zieken van een opgelopen en zeer besmettelijke tropische ziekte. Dat is nu wel anders. Als wij een Coronabesmetting oplopen, sluiten we ons op in ons huis, laten we onze boodschappen bezorgen, zijn we voor even "niet thuis" en "van de straat". Om ons te beschermen tegen het altijd opdringerige water leggen we nu een mega hoge dijk aan, zo ook om Den Oever. Nog niet zo lang geleden werd die dijk op Deltahoogte gebracht. We behouden nog een klein stukje wierdijk, ter illustratie van hoe het was. Indrukwekkend, meer kan ik er niet over zeggen. Je moet het gezien hebben.

'1132035' door Ciska van Geer '1132035' door Ciska van Geer

NederlandDe Wadden

NederlandDe Wadden

Vlieland in de herfst

Ciska van Geer

Hoe is het mogelijk. Vlieland kreeg van mij op de Columbus Magazine site tot dusver weinig aandacht. Onterecht, dat staat wel vast. Wij waren er ook, vorig jaar herfst. Zeker als de zon schijnt, kleurt de zeekraal felrood. Een wandeling door de Kroonspolder, terug via de duinen en over het strand is echt een aanrader. We zagen honderden buizerds uit het noorden aan komen vliegen. Het is paddenstoelentijd en de laatste Cranberries kunnen geplukt worden. Na deze opsomming van trekpleisters is het echt heel vreemd om te vermelden dat we in de Kroonspolder geen mens tegenkwamen. Anderhalve meter afstand was echt geen probleem daar. Je moet er wel met goede wandelschoenen heen. Zou dat de rem erop zetten?

'1132014' door Ciska van Geer '1132014' door Ciska van Geer

NederlandDe Wadden

NederlandDe Wadden

Hollum, een dorp met.

Ciska van Geer

Hollum, we pakken het pittoreske dorpje op de valreep mee; "toerism American style", gewoon omdat er een dorpje op onze fietsroute over Ameland ligt. Bij de grote kerk stappen we af; niet omdat daar naar verluid een man met een veel beschreven verleden begraven ligt. Er moet ergens ook een standbeeld van deze Hidde Dirks Kat staan, maar ook daarover lees ik pas later. Wij hebben het niet gezien. We reden zelfs betrekkelijk onbewust aan de korenmolen voorbij. Jaartallen op de gevels van de huizen vallen wel op. Ze verwijzen naar de 18de eeuw. De sfeer ademt geschiedenis. De bomen en de mensen in de straten van het dorp zijn niet van gisteren. Het is Covid19 dat er nu even voor zorgt dat de tijd wat stil lijkt te staan. Het museum is gesloten, demonstraties met de paardenreddingsboot zijn komen te vervallen. En toch en toch, de eerste indruk smaakt naar meer.

'1132010' door Ciska van Geer '1132010' door Ciska van Geer

NederlandDe Wadden

NederlandDe Wadden

Kleine wereldreiziger

Ciska van Geer

Er gaat geen strandwandeling voorbij zonder gezelschap. Koddige vogeltjes zijn het, die drieteenstrandlopertjes. In voorjaar, winter en najaar rent er altijd wel een groepje van die gevederde vriendjes een tijdje voor je uit. Ze volgen de waterlijn tot er een besluit valt. Plotseling gaat de club op de wieken, verplaatst zich als een vluchtig zilverkleurig wolkje dat piepjes uitstoot en strijkt even verderop weer neer. De pootjes beginnen al te trippelen nog voor ze het zand raken. Er is wel haast bij. Hun verblijf op het Nederlandse strand draait om eten, om eten alleen. Broeden doen ze in Groenland of een andere Arctisch gebied. Ze zijn klein, maar denken groot. Het zijn echte wereldreizigers. De Nederlandse stranden zijn een prima plek om te overleven, voor een deel dan. Er zijn er bij, die liever een eindje doorvliegen, naar West Afrika, Ghana, Mauretanie, Namibië. Ze kijken niet op een paar duizend kilometers extra. Zo komen ze op plekken waar ik geen weet van heb. En daar denk ik dan aan, als ik die vogeltjes voor me uit zie rennen, heen en weer terug. .

'1131986' door Ciska van Geer '1131986' door Ciska van Geer

NederlandDe Wadden

NederlandDe Wadden

Eilandhoppen bij nach

Ciska van Geer

Op een vrijdag meert in de namiddag een schip van de historische zeilvloot aan in de buitenhaven van Lauwersoog. "Het is maar voor even", verduidelijkt de schipper. Hij en zijn maat zetten de laatste punten op de i. De fiets wordt weer aan boord gehesen en de huikjes worden van de zeilen gehaald. Eindelijk, er kan weer gevaren worden, al is het niet met volle bezetting. De gasten kunnen ieder moment komen, horen we zeggen. En opnieuw een verduidelijking: "Het is een familie, één huishouden." Dat laatste klinkt bijna als een verontschuldiging. Aan ruim een jaar van stilte lijkt nu dan toch een eind te kunnen komen. Van verre horen we het gezelschap komen, kinderstemmen voeren de boventoon. Ouders, kinderen, iedereen gaat aan boord; het is etenstijd, een fijn begin van een rustige avond. De zon komt lager en lager te staan. De tijd staat niet stil, het tij evenmin. Nog even en het is laag water. Als de voortekenen niet bedriegen, komt er een mooie zonsondergang, dus loop ik over de brug bij de sluis naar het Lauwersmeer, over de parkeerplaats van de veerdienst naar Schiermonnikoog en vind een mooi plekje op de dijk. Aan de voet van de dijk scharrelt echtpaar scholekster met hun twee puberjongen. De lucht begint voorzichtig te kleuren en dan schuift de Willem Jacob in beeld. Het water komt al weer op. Veel wind staat er niet, maar ze varen tegen de stroomrichting in een bezeilde koers. Erg hard gaat het niet, maar de Waddenzee lokt. De kinderen aan boord zijn duidelijk herkenbaar. Reddingsvesten kleuren knaloranje en dat is geen toeval. Rond middernacht is het weer hoogwater. Dan kan het schip de haven van Schiermonnikoog bereiken, of over het wantij richting Ameland. Het getij loopt nu eenmaal niet in de pas met dag en nacht. Varend op een charter het waddengebied verkennen is heel wat anders dan per veerdienst naar een eiland vertrekken. Hoe laat de kinderen gingen slapen? Geen idee. Waar het gezelschap weer aan land kwam? Wie het weet mag het zeggen..

'1131969' door Ciska van Geer '1131969' door Ciska van Geer

NederlandDe Wadden

NederlandDe Wadden

Eilandhoppen in weer.

Ciska van Geer

Je wordt wakker in de mist. Toch een kater? Nee hoor. Het weer speelt op. Gelukkig is er genoeg zicht om te mogen varen, maar druk zal het niet zijn op het water. Voor ons zit de wind in de verkeerde hoek, maar de stroom werkt mee. Een uur voor hoogwater gaan we anker op en verlaten de Boschplaat, Terschelling Oost. We moeten terug, varen in westelijke richting. Laveren zien we even niet zitten, geen zin. Met de motor bij stromen we rustig over het wantij van Terschelling. Er doemt een schip op uit de mist. Onze wegen kruisen. Zij varen op windkracht, slag na slag. Het zicht is te slecht om het naambordje te lezen, maar ik heb een idee wie daar zo stug volhoudt. In een bericht op de marifoon krijg ik een bevestiging. Tweemast stevenaak Minerva meldt zich op kanaal 2, de Brandaris. Ze varen het blokgebied binnen. Inmiddels is de stroom omgedraaid. Het is afgaand water. Wij varen in een vrijwel rechte lijn op ruim voldoende water. Zij zeilen, de slagen gaan dwars over de plaat. In de haven van Terschelling komen we elkaar weer tegen. De sfeer aan boord van de eilandhopper zit er goed in na deze bijzondere tocht. Iedereen klinkt blij, tevreden. Wij ook, al hebben we een beetje vals gespeeld door de motor te gebruiken ...

'1131922' door Ciska van Geer '1131922' door Ciska van Geer

NederlandFriesland

NederlandFriesland

Grutte Griene, een...

Ciska van Geer

De Intelligent lockdown wil maar niet wennen. Kinderen werken van huis uit, kleinkinderen kunnen dan nog op de opvang terecht. Al viereneenhalve maand zijn we allemaal zeer terughoudend met contacten, en dus voelt een afspraak om naar een eiland te varen en daar te ontmoeten een beetje als een bevrijding. Grutte Griene is een eiland tussen het Snekermeer en de Goingarijpster Poelen. Friesland dus. Je kunt er alleen met de boot komen en er is zeggen en schrijven nog één aanleg aan een Marekriteplek vrij, dus komen er twee schepen naast elkaar te liggen. In Friesland maakt de watersport het verschil. In de winter zet Staatsbosbeheer het waterpeil omhoog, dan kun je er alleen met laarzen aan een rondje lopen. Dan rusten er op het eiland vogels. Wij zijn er in de zomer. In het gedroogde kruidige gras - of beter gezegd in het riet - spreiden we een kleedje uit en genieten vooral van het samenzijn. De kleinkinderen speleen in het droge gras. Op een afstand harkt een man op een trekker de strootjes bij elkaar. Met een andere landbouwwerktuig worden balen gemaakt. De kleinkinderen hebben genoeg te ontdekken en de ouders en grootouders zijn er even helemaal uit. Het werken op het land gaat gewoon door.

'1131912' door Ciska van Geer '1131912' door Ciska van Geer

NederlandDe Wadden

NederlandDe Wadden

Loungebank tussen...V

Ciska van Geer

"Brandaris, Talisman Terschelling. We gaan eruit voor een rondvaart." klinkt het over de marifoon. "Is begrepen." Wij weten inmiddels wel waar dat tochtje vanuit Terschelling naar toe gaat. De snelle boten Geus en Northern Diver varen vanuit Vlieland met hetzelfde doel: een tochtje langs de zeehonden op een bank West van Terschelling. De route is niet met tonnen aangegeven. Die loungebank ligt in het zeegat tussen Terschelling en Vlieland, daar waar het stevig kan stromen en waar de hoogteverschillen in de onzichtbare ondergrond erg groot zijn. Je moet er je eigen weg zoeken en als je dat daar niet dagelijks doet ... dan ligt het voor de hand om op Vlieland of op Terschelling een robbentocht te boeken. Wil je meer zien van ons werelderfgoed Waddenzee, dan kun je ook een paar dagen met één van de meer dan honderd historische zeilschepen boeken. Wij grijpen op een windstille dag onze kans. We zijn vroeg, ruim een uur na laagwater. Dan weet je in ieder geval dat er voorlopig alleen water bijkomt. Mocht je aan de grond geraken, dan kom je met goede stuurmanskunst wel weer zonder kleerscheuren los. Gelukkig hebben we geen grond gehad. Toen wij langs de bank voeren lagen er geen honderden zeehonden, maar dat maakt voor het kijken geen verschil. De meeste zeehonden zijn in diepe rust, lekker relaxed. Ze keuren je geen blik waardig. Wie doet je wat?

'1131838' door Ciska van Geer '1131838' door Ciska van Geer

NederlandDe Wadden

NederlandDe Wadden

Avonturieren op...Ame

Ciska van Geer

Een mistige winderige dag op Ameland; voor de sportieve gasten is er genoeg te beleven. Onervaren mensen spelen in de golven, met kano of als team in een grote rubberboot. Anderen hangen aan een kite in de lift bij de duinen, of slaan tegen een golfbal. Er is voor mij genoeg te beleven om het spektakel vast te leggen zonder schending van de privacy regelgeving ... ook een soort uitdaging. Ieder zijn eigen plezier.

'1131833' door Ciska van Geer '1131833' door Ciska van Geer

NederlandGroningen

NederlandGroningen

Bij t Ailand...Lauwer

Ciska van Geer

't Ailand is ‘een eiland, gebouwd door vissers en gevoed door de zee’, en werd opgebouwd naar het idee van twee bijzonder gedreven mensen. Op de dijk in Lauwersoog creëerden ze een authentieke plek met eigen sfeer, een plek ook met een prachtig uitzicht over het wad en de Waddenzee, maar dat is onderdeel van de sfeer. Waar het hen vooral om gaat is bewust, eerlijk en lokaal eten vangen, leveren en serveren. Barbara Geertsema-Rodenburg en haar man Jan hebben veel oog voor de natuur en dragen het wad een warm hart toe. Daar was ik tijdens Natura 2000 bijeenkomsten wel van overtuigd geraakt. Zo kwam het dat ik jaren na die eerdere kennismaking daar op een vrijdagochtend eens een kijkje nam. Wat ik zie overtreft mijn verwachtingen. Kunnen zij ons dezelfde dag wel ontvangen, dat was voor mij de vraag. Het antwoord luidt een duidelijk ja. Als ik op het afgesproken tijdstip binnenga zijn alle tafels op één na bezet. Die ene tafel staat naast een grote kast vol boeken over de Waddennatuur. Veel tijd om een boek in te kijken krijgen we niet. Het gerecht met rode poon staat in een handomdraai op tafel. De zorg die aan het eten besteed is betaalt zich uit, maar als de borden kunnen worden afgeruimd gaat het personeel juist aan tafel. De gezelligheid straalt ervan af. Het is tegen sluitingstijd. We kunnen blijven, maar de koffie laat nog even op zich wachten. Eten bij 't Ailand is meer dan een maaltijd bestellen en lekker eten. Het is een unieke ervaring

'1131828' door Ciska van Geer '1131828' door Ciska van Geer

NederlandDe Wadden

NederlandDe Wadden

Avondrood op...Schier

Ciska van Geer

Het leuke aan een eiland is dat er altijd wel een plek is waar op enig moment de zon in de zee zakt. De zonsopkomst geeft een vergelijkbaar verhaal, met dat verschil dat je de zon uit de zee ziet verrijzen. Om de een of andere reden lijkt het wel of dat minder vaak voorkomt. Het valt minder op. Te vroeg. Op elk eiland zijn de kansen weer anders. Het ligt er maar net aan waar je verblijft. Redeneer je vanuit de jachthaven van enig Nederlands waddeneiland met als enig vervoer de benenwagen, dan is Schiermonnikoog een absolute winnaar. Daar kun je de zonsondergang eigenlijk niet missen. Je gaat op het dijkje zitten, of je strijkt neer in Wadanders, het havenrestaurant, en het spektakel voltrekt zich voor je ogen. Met windstilte en/of bij laagwater is het dubbel genieten. Schitterende reflecties maken het plaatje compleet.

'1131823' door Ciska van Geer '1131823' door Ciska van Geer

NederlandDe Wadden

NederlandDe Wadden

Groei en krimp,...Ame

Ciska van Geer

Een eiland is een landoppervlak dat aan alle kanten omringd is door water, maar kleiner is dan een continent en groter dan een rots of een zandbank. Dat is de omschrijving die Wikipedia hanteert. Ameland voldoet hoe dan ook in ieder geval tweemaal per etmaal aan de voorwaarden. Dan kan het water tegen duinen en dijken klotsen. Met laagwater is het andere koek. Dan is water aan de waddenkant ver te zoeken. Je kunt zelfs vanaf de Friese kust naar het eiland toelopen of visa versa. Ver is het niet; hemelsbreed een kilometer of 10. De wadloper die met afgaand water vanuit Holwerd vertrekt, komt ruim 4 uur later aan op Ameland. De duur van die tocht geeft wel te denken. Wadlopen is geen kinderspel. Je moet een aardige conditie hebben en onder geleide van een ervaren gids gaan. Die gids kent het wad op zijn duimpje. Hij bepaalt de route en houdt de planning in de gaten. Niet te lang uitpuffen of rondkijken dus. Doorlopen is het devies. Je komt aan land bij de Blinkert en dan is het nog zo'n kilometer of 8 naar Nes. Je kunt afsluiten met een rit over het strand op de door een tractor voortgetrokken kar, tenminste, als je dat tevoren boekt. Een vaste lijndienst is het niet. Minder zwaar is een wadwandeling die begint bij dat hoogste duin van Ameland. Dan is er meer tijd om wat langer rond te kijken, indrukken vast te leggen en naar een uitleg over de natuur en meer te luisteren. De gids legt dan graag even uit hoe dat schip op die zandplaat terecht is gekomen. Terugkeren voor het water te hoog staat blijft een must. En bij hoogwater kun je vanaf de Oerder Blinkert erop toezien dat het schip weer vertrekt en het eiland weer eiland wordt.

'1131821' door Ciska van Geer '1131821' door Ciska van Geer

NederlandDe Wadden

NederlandDe Wadden

Welkom op Vlieland

Ciska van Geer

Daar sta je dan. De Vlieland legt aan. Zitten ze op deze veerboot, of ... ? Het is zoeken naar een bekend gezicht ... lastig, die mondkapjes ... niemand zwaait. Zouden ze ons niet herkennen? Ze verwachten ons ook niet. Wij hebben ons plan niet gedeeld. Ik maak een foto, kijk naar het resultaat op het kleine scherm, zoom in. De gezichten komen dichterbij, onscherp. Het helpt niet. Die meeuwen, ze leiden de aandacht mooi even af. De veerboot naar Vlieland stroomt leeg. Mondkapjes worden afgenomen of in de wellesnietes stand gezet, weg ermee of onder de kin, met een lusje aan een oor... kan ook. Er volgen hartelijke begroetingen. De één stoot de ellebogen, de ander omhelst. De bagage staat klaar. De vakantie kan beginnen. Tijdens de overtocht zijn de laatste gedachten aan werk en dagelijkse beslommeringen weggewaaid. Dat is het leuke van een vakantie op een eiland. En ja hoor. Onze vrienden zijn met deze veerboot aan gekomen. Plotseling staan ze naast ons, dat wil zeggen, op ruim 1.5 meter. We schudden geen handen, stoten geen ellebogen, namaste. Ze stonden op het achterschip bij de balustrade, keken nog even uit over de Waddenzee en gingen als één van de laatsten van boord. Tenslotte moet je drukte niet opzoeken. Al zijn we geen van allen ziek, Corona heeft ons wel in de greep. Het mondkapje kan terug in de tas. De lachende gezichten staan niet op deze foto. De mensen van de foto zijn slecht herkenbaar en dat maakt dat deze foto naar mijn idee niet strijdig is met de privacy wetgeving.

'1131694' door Ciska van Geer '1131694' door Ciska van Geer

NederlandDe Wadden

NederlandDe Wadden

Natuurlijk...Schiermo

Ciska van Geer

Ineens valt je oog erop. Nooit eerder zo'n spin gezien. Onwillekeurig slaat de fantasie op hol. De fauna van een eiland is vaak uniek, daarom. Schiermonnikoog is bijzonder, niet die spin met zijn felle kleuren. Best groot is hij,. De macro opname doet hem nog eens extra groot lijken. En waarom dat opvallende patroon. Het lijkt wel een wesp. Nu slaat de schrik toe. Zou het dier kunnen steken? Nog een keer goed kijken. Hij doet ook wel wat denken aan een tijger. Dan bijt hij vast. Voorzichtig sluip ik naderbij, met de camera dan. Blij met de foto keer ik weerom en ga op zoek. Wat lees ik. Die opvallende spin komt oorspronkelijk alleen voor rond de Middellandse zee, maar heeft zijn werkgebied inmiddels uitgebreid naar het noorden. Je kunt hem blijkbaar op veel plekken in Nederland tegenkomen. Dat ik dat niet eerder zag. Ik lees verder. Het dier is zelfs de Noordzee al over en heeft Engeland veroverd. Op een eiland voelt hij zich blijkbaar toch thuis. Hij is trouwens een zij. Het mannetje van de soort valt in het niet bij de vrouwtjes. Hij wordt vaak direct na de paring haar prooi. Lekker, zo'n snack. Een beetje bedreigend zijn deze echte spinnen dus wel, al is het niet voor mij. Ze kan bijten, maar daar was geen kans toe. Ik benaderde haar voorzichtig met mijn camera. Ze staat er gekleurd op.

'1131640' door Ciska van Geer '1131640' door Ciska van Geer

NederlandDe Wadden

NederlandDe Wadden

Droomeiland

Ciska van Geer

Op het eerste gezicht zie je een paalwoning op een eiland, dat wil zeggen een bult zand omringd door water. Het is afgaand tij. Op deze plek maakt een tuintje weinig kans. Bij hoogwater verdwijnt het virtuele eiland geheel onderwater. Ooit was hier wel een echt eiland, met duintjes van één meter hoog en met plantengroei. Er kwamen vogels, die hun nesten bouwden, broedden en hun jongen grootbrachten. Nu is er een zandplaat, bij hoogwater nog niet eens een hectare groot. Wind en stroming hebben in de loop van tientallen jaren van het eiland een plaat gemaakt. De begroeiing is verdwenen, net als de vele nesten in het voorjaar. Alleen op het oostelijk gedeelte van de plaat. waar de voeten ook bij vloed droog blijven, doen sterns en scholeksters af en toe een poging om een gezin te stichten. Voor mensen is een plek op de plaat gebleven; geen drenkelingenhuis, maar een plek waar mensen waarnemen. Die plek groeit mee met de tijd. Het optrekje van nu staat er pas een jaar of 6, 7. Deze paalwoning kwam in de plaats van de vogelwachtershut die er sinds 1981 stond. Er is stroomvoorziening door zonnepanelen, een ijskast en kookgelegenheid. De gaslamp heeft plaatsgemaakt voor electrisch licht. Je moet wel meegaan met de tijd. De tijdelijke bewoners van dit huis zitten niet de hele dag duimen te draaien. Naast duizenden vogels zien ze grote groepen mensen komen en weer gaan. De meesten worden rond laagwater vanuit Lauwersoog per boot gebracht, maar er zijn er ook die komen lopen of varen. Elementen, tij en tijd hebben elk een eigen dynamiek. Geen dag, geen nacht is hetzelfde. Verandering is waar het leven op werelderfgoed Waddenzee om draait. De naam van het huis herinnert aan andere tijden. Kalkman is de Friese benaming voor Engelsmanplaat, het eiland dat geen eiland genoemd mag worden.

'1131635' door Ciska van Geer '1131635' door Ciska van Geer

NederlandDe Wadden

NederlandDe Wadden

Bounty van eigen bode

Ciska van Geer

Bij eiland hoort strand. Wuivende palmbomen en een turquoise blauwe zee, het kan allemaal maar niet allemaal op Schiermonnikoog. Je vindt daar weinig lui liggende mensen op het strand. Misschien was het daarvoor ook net een tikje te koud die dag. Ideaal wandelweer, dat is het. Van het dorp naar de oostpunt is best ver. Ik stap op de fiets en parkeer die bij de Koppeduinen; 10 km tot de oostpunt is voor mij ruim genoeg. Je moet ook nog terug. Dat wordt dus 20 km lopen. Heen wandel ik over de kleurrijke zoute kwelder, terug over het strand. Het is op slag van laagwater. Onderweg kom ik weinig mederecreanten tegen. Een enkeling maakt een strandrit met een fatbike. Het strand is op zijn breedst, het zand als beton. Onder die omstandigheden is het zo te zien goed te doen. Heen is het stevig trappen tegen een straffe oostenwind, terug gaat als vanzelf. Die wind en de ruimte is ook in trek bij blowcarters. Zo te zien zijn het geen geoefenden, maar het plezier straalt van de gezichten. Voor wie al dat bewegen te veel van het goede is ... er rijdt ook een strandexpres. Op Schiermonnikoog is genoeg te beleven en je zou er rondom hoogwater zelfs per kano of bij laagwater onder geleide lopend over het wad kunnen komen. Hoe Coronaproef en duurzaam is dat! Er is genoeg te kiezen, weet wat je doet.

'1131593' door Ciska van Geer '1131593' door Ciska van Geer

NederlandFlevoland

NederlandFlevoland

Omzien naar Schokland

Ciska van Geer

Voorjaar 2021 stelt geduld op de proef. Een dagtocht naar het tulpenfestival moet keer op keer worden uitgesteld, niet vanwege Corona, maar vooral omdat het koud is. De tulpen willen maar niet ontluiken. Op de dag van de arbeid, 2 weken later dan gepland, is het eindelijk zo ver. Op de website valt te lezen dat 70 % van de velden langs de route op kleur is. We gaan met onze oudste kleindochter op excursie in de polder, de NO polder. Twee fietsen op een rek achter de auto en één fiets in de achterklep. Het past allemaal net. Een fiets in de polder voor haar huren was niet gelukt, maar zo kan het ook. Na een korte autorit belandt die auto al weer aan de kant van de weg. We stappen uit. Een schapenboer brengt ooien en lammeren naar de wei. Wat een gemekker. Veel lammeren zijn in het gedrang hun moeder uit het oog verloren en dat is wat je hoort. Als de rust is weergekeerd, pakken we de aangegeven route van het tulpenfestival weer op. De eerste tulpenvelden worden gespot, maar we worden weer afgeleid, nu door een bord langs de weg. Er is een pluktuin en dat lijkt leuk. Attracties mogen de deuren niet openen, maar dit heet een winkel. We kopen twee lege emmers, plukken naar hartelust en verlaten de tuin met 2 kleurrijke boeketten. Water erbij en gauw in de schaduw met de bloemenpracht. Het restaurant is tijdelijk omgedoopt tot afhaalkiosk, en daar strijken we neer voor de lunch. Toch de routekaart ook nog maar eens bekeken. Bij Schokland kunnen we de auto mooi parkeren en de fietsroute oppakken. Het museum is helaas gesloten, dat is beleid. Maar als je even van het plaatsje vandaan rijdt en omkijkt is toch wel duidelijk te zien dat Schokland hoger ligt dan het land eromheen en dan kun je het toch niet laten om dan zelf maar te vertellen dat Schokland vroeger een eiland was in de Zuiderzee. Dat de bewoners van dit eiland al in 1859 de strijd tegen de zee verloren en in armoede dit eiland moesten verlaten vertellen we niet. Je hoeft niet alles te weten. Op het fietspad langs de Ramspol hebben we het wel weer over de inpoldering van 1942. Schokland is dus een eiland op het droge. Snel gaan we over tot de orde van het moment. In de berm van het fietspad en op de dijk zijn grote groepen ganzen, ouders en jongen. Die ouders zijn best fanatiek in het verdedigen van hun jongen. De eerste aanval wordt ontweken, de tweede ook. Onze kleindochter kijkt de kat liever uit de boom en stapt af. Het ganzengezin steekt het pad over en wij vervolgen onze weg. De tulpenvelden kleuren rood, wit, geel en roze. Die blauwe velden, dat zijn blauwe druifjes.

'1131573' door Ciska van Geer '1131573' door Ciska van Geer

NederlandFriesland

NederlandFriesland

Aan land op de Richel

Ciska van Geer

De Richel is een wadplaat zuid van Vlieland, geen onbewoond eiland. Van juli tot en met augustus wonen er mensen in een huis dat meebeweegt met het tij. Op hoogwater klotst het water tegen de sokkel. Met laagwater staat het huis op zand. Met hoogwater passeren schepen in de priel rond het eiland, een relatief veilige route, een route die niet over het zeegat voert. Met matige wind is zuid of oost van de Richel een mooie plek om te overtijen, zoals dat heet. Bij laagwater, als de schepen droogvallen, komen opvarenden aan land om de benen te strekken, of om de honden uit te laten. Een deel van het eiland is afgesloten voor publiek. Daar bouwen vogels hun nesten en een broedende vogel moet je niet storen, is het idee. Het huisje is een logische plek om naar toe te wandelen, een plek waar mensen elkaar ontmoeten. Vanaf het balkon heb je een schitterend uitzicht over de plaat. Het is daar waar een gesprek op gang komt. Een dame vertelt me dat Natuurmonumenten de vogelwachterspost heeft overgedragen aan Rijkswaterstaat. De gastvrouw en gastheer van het eiland verwelkomen nu bezoekers en leggen zo nodig uit. Ik ben er stil van, weet even niet wat te zeggen of denken. Er komt een hond aangelopen. De gastvrouw neemt een spurt. snel de trappen af. Ze vult een bak met drinkwater en de hond begint dankbaar te lebberen. Als zijn baasje ter plekke is gearriveerd ontspint zich een nieuw gesprek.

'1131566' door Ciska van Geer '1131566' door Ciska van Geer

NederlandFlevoland

NederlandFlevoland

Pionieren op de...Mar

Ciska van Geer

Het zal een jaar of vijf zijn, dat ik rijdend over de Houtribdijk getuige ben geworden van de aanleg van kunstmatige eilanden op een kilometer of vier zuid van die dijk. Het begon met bergen keien in het Markermeer. Later verschenen er ook vrachtwagens, bulldozers en graafmachines. In de loop van die tijd hoor ik een enthousiaste Roel Posthoorn in een door Natuurmonumenten Fryslan georganiseerde lezingenavond vertellen over zijn grote droom: een robuust stuk nieuwe natuur in het hart van Nederland, dat bovendien het Markermeer als gebied aantrekkelijker moet maken. Zijn idee wordt door velen omarmd, waardoor de droom werkelijkheid kon worden. Ik werd ook nieuwsgierig en in het vroege voorjaar van 2021 zette ik er voet aan wal, d.w.z. op het haveneiland. De andere 4 eilanden zijn gereserveerd voor de natuur. In de haven is het niet druk. Twee schepen, dat was het dan. De boot vanuit Lelystad was uit de vaart genomen. Het restaurant was wegens Corona gesloten en bij de vakantiehuisjes was geen leven te bespeuren. Het eiland is als je de onderwaternatuur meerekent 250 ha groot, dus over besmettingsgevaar had ik hier geen zorgen. De opvallende vogelkijkhut Steltloper is gewoon open. Er zijn twee etages met uitzicht, echt heel mooi. Bij het havenkantoortje, waar ook wat eerste levensbehoeften gekocht kunnen worden, hangt wel een kaart, maar eigenlijk wijst de weg zich vanzelf. Onderweg kom ik nog twee vogelkijkhutten tegen: de Lepelaar en de Duikeend.  In een rondwandeling zie ik heel wat vogels van verschillende soorten, maar door het schoolbord met notities van waarnemingen wist ik wat ik kon verwachten. Groothoefblad en riet werd niet vermeld, maar was wel nadrukkelijk aanwezig. Het vogelparadijs kleurde knettergeel. De veranderingen die zeker gaan plaatsvinden, zullen vast nauwlettend gevolgd worden. Zeker is, dat het slib zal inklinken en hoe mooi zou het zijn als er via de washovers nieuw slib kan worden aangevoerd.. Ik kom er graag nog een keer op zo'n rustige dag een kijkje nemen, met camera.

'1131561' door Ciska van Geer '1131561' door Ciska van Geer

NederlandNoord Holland

NederlandNoord Holland

Verliefd op...Vogelei

Ciska van Geer

De sluis bij Den Oever ligt nog maar net achter ons als we de zeilen hijsen. We koersen aan op Enkhuizen. De vaart zit er mooi in, maar ter hoogte van het op onze IJsselmeerkaart editie 2003 nog niet voltooide vogeleiland laat de wind ons in de steek. Tijd dus om ons eens te verdiepen in aanlegmogelijkheden. We passeren het eiland bovenlangs en gaan dan stuurboord uit de haven in. De ingredienten voor de komende uren zijn vele tientallen meters steiger, een enkele boot, een vriendelijke ontvangst van de havenwacht en vogels, veel vogels. Op een steen vlakbij de steiger wacht een visdiefje. De poel even verderop lijkt bezaaid met boeitjes. Pak de kijker erbij en je weet snel beter: honderden ganzen - Grauwe en Canadese - doen zich tegoed aan een maal. Het is hen goed voor de wind gegaan; de vele jongen zijn al aardig groot, maatje kokmeeuw valt erbij in het niet. Hun rustig gakken wordt overstemd door het geluid van die groep kleinere schreeuwers: honderden kokmeeuwen. Plotseling klinkt een crescendo. Onder schril gegil gaat de club schreeuwend op de wieken, waarom? Een vos kan het niet zijn geweest, denk je dan. We kijken immers uit op een waterrijk eiland. Daar kun je met de beste wil van de wereld geen hol graven. Geen buizerd te bekennen. Is er misschien een uit de hand gelopen intern conflict? Of loos alarm? Ineens ontdek je dan die ene zilvermeeuw. eerder door de vele ogen opgemerkt. Ja, die is dus niet welkom in de groep. Vele snavels brengen de boodschap over. Niet lange tijd later is de relatieve rust weergekeerd, kan er weer nestmateriaal worden ingevlogen. Voor de kokmeeuw moet het broedseizoen nog beginnen. Het visdiefje heeft inmiddels gezelschap gekregen. Er is een soortgenoot naast haar neergestreken, zonder visje. Of heb ik iets gemist? Samen staan ze op een steen, zij aan zij. Ze keuren elkaar geen blik waardig. Even verderop lijkt echtpaar kuifeend wat meer oog voor elkaar te hebben, al moet worden opgemerkt dat zij nogal wat tijd nodig heeft om haar verenkleed in model te brengen. Man wacht en wacht, wijkt alleen van haar zij als er een andere man in het spel is ... die moet toch echt op afstand gehouden worden. Krooneend en tafeleend kunnen wel ongestoord passeren, maar aan onze aandacht zijn die niet ontsnapt. Vogeleiland de Kreupel heeft ons verrast en veroverd. Het is er rustig, maar stil ... nee dat niet echt. Op een windstille morgen kiezen we het ruime sop. Op naar Friesland. Grote groepen ganzen hebben hetzelfde idee. Er wordt stug doorgezwommen, maar als een boot de groep te dicht nadert is er even vertwijfeling, wordt tijdelijk een andere koers ingezet. Een enkeling gaat op de wieken, en laat de jongeren even aan hun lot over. De grazige groene weiden van Friesland zijn van levensbelang. Van rust alleen kun niet leven.

Community-updates

EDITIE 106 | 28 eens-in-je-leven reiservaringen

25-01-2021 Columbus Travel editie 106 is nu verkrijgbaar! Onze nieuwste editie over reizen die je één keer in je leven wilt maken is uit! Plus: kom oog in oog te staan met de Europese beer in Slovenië, ga net over de grens roadtrippen in België en Duitsland, treed buiten de gebaande paden in Oman en maak kans op een reis naar Spanje en een weekendje weg met een huurcamper! Bekijk de editie hier >

EN DE WINNAARS ZIJN ...

Nu we met twee voeten in 2022 staan, is het tijd om de balans op te maken voor het afgelopen jaar. Jullie deden in groten getale mee aan onze jaarwedstrijd ‘Reizen in tijden van corona’ en we hebben prachtige foto’s voorbij zien komen. Maar wie sleept nou de hoofdprijs in de wacht? En wie wordt er bekroond tot het Communitylid van 2021? De winnaars zijn bekend!

AND THE WINNER IS ... 

www.columbusmagazine.nl/redirect/wedstrijd

03-01-2022 Het allerlaatste maandthema - architectuur - bleek enorm populair: wat veel prachtige foto's zijn er langsgekomen! De keuze was nog vrij lastig, maar we zijn eruit en de winnaar is bekend: gefeliciteerd met je prachtfoto van de Kerk van de Heilige Geest in Vilnius, Albert! Benieuwd naar onze motivatie en naar de nummer 2 en 3? Je vindt het allemaal hier! 

WEEK 03| COMMUNITY-TOPPERS


Salto do Prego. Foto: Canipel
1. Topfoto & -tip: Salto do Prego door Canipel
2. Review: Askja vulkaan, IJsland door Myrthe Levels
3. Communitylid van de week: Graaf
4. Nieuwkomer: Nheuveltravel

Doe mee aan onze fotowedstrijden

MAANDTHEMA: ARCHITECTUUR TIJDENS CORONA

Columbus Travel wil graag een tijdsdocument maken om de wereld in tijden van corona vast te leggen en dat willen we doen met behulp van de community. We willen heel graag jullie foto’s zien die reflecteren hoe de wereld er sinds maart 2020 uit is gaan zien. Daarom kunnen jullie elke maand binnen een bepaald thema foto’s uploaden die geschoten zijn tussen 13 maart 2020 en 31 december 2021. Het thema van december is: architectuur. Lees meer over de wedstrijd >

WIN EEN REIS NAAR COSTA RICA MET JOUW BUCKETLIST 2022!

Sifnos, Griekenland

Welke bestemmingen staan bovenaan jouw bucketlist voor het komende jaar? Deel jouw verlanglijstje voor 2022 en wie weet word je beloond met een bijzondere reis naar Costa Rica, verzorgd door Columbus en Riksja Travel! Doe mee >

FOTOWEDSTRIJD: WIN DE SAFARIREIS VAN JE LEVEN!

Sifnos, Griekenland

Natuurliefhebbers: grijp je kans! Met je favoriete natuurfoto maak je dit najaar kans op een geheel verzorgde, luxe safarireis voor twee personen naar Greater Amboseli in Kenia. Doe mee >

Onze Community-experts

Ben je een reis aan het plannen en heb je inspiratie of handige tips & tricks nodig? Vraag het aan onze Community-experts!

Paul de Roos aka Bowral
Fransje Grisnich aka Sidonius
Corrie de Winter aka Corriedewinter
Sylvia Overkamp aka Silly
Elaine Springford aka Everlasting
Mieke de Haas aka MiekeDeHaas
Hans Moerkens aka JMoerkens
Wies Kerkhof aka WKerkhof
Marc van Kessel aka Marcvankessel
Thijs van den Burg aka ThijsVdenBurg
Erik Joosten aka Deerik