Cancun

Wat een ellendige dag.......

neretslok was hier op 2015-12-20 Gepost op: 2015-12-20 28 reacties.
Een bijkomend nadeel van een ‘zwarte’ dag in je bestaan is dat hij niet voorzienbaar is. Je kunt niet zo maar zeggen: “OK, de16e van de volgende maand, zegt u? Dan neem ik maar alvast vrij". Je beseft pas dat het zo ver is, als het te laat is. Eerst een aantal kleine onopvallende tegenslagen na elkaar. Dan slaat het onheil genadeloos toe. En je beseft ineens: ja, dit is eigenlijk een regelrechte rampdag....... Onze rampdag begon, zoals alle rampdagen, rustig. Niets wees op een dag die je liever niet meemaakt. We vertrokken naar Schiphol, voor een kort reisje naar Mexico. Bij een bekende reisorganisatie geboekt, omdat de vlucht en het hotel voor 7 nachten goedkoper waren dan zelf alleen al de vlucht boeken. Onze huurauto zou klaar staan voor ons rondreisje Yucatan. De eerste voortekenen waren er wel degelijk. Irritaties omdat ik wat dingen vergeten was, die op het laatste moment opgezocht moesten worden. Dingen die nog maar NET goed gingen. En we waren ziek, allebei. Moe vooral, ellendig. Eigenlijk moet je dan niet gaan, maar ja wat moet je anders? Zware kou, koortsig, klam. Hoestend en rillend trokken we onze bagage richting douane. Nog zeker 16 uur vliegen inclusief tussenstop. Wat een ellende. Maar straks, over zoveel uur, zal het voorbij zijn, denk ik dan maar. Dan kunnen we slapen in ons Mexicaanse bed en zal het de volgende dag vast beter zijn. Onze 10-urige ellendetocht over de oceaan begint. Steeds zieker. Tussenstop op Cuba. Eerst mogen we blijven zitten, maar dan moeten wij er ineens uit. We kunnen bijna niet meer. In de transithal staren Fidel en Che mij op posters streng aan en ik staar wezenloos terug. Ik wil helemaal niet in Cuba zijn. Niet nu tenminste. Door naar Mexico. Eindelijk komt ons door de reisorganisatie gecharterde busje aan bij ons hotelletje in Cancun. Ik hoor sommigen van u denken: Cancun, ook dat nog, en jullie hadden het al zo zwaar. Maar het valt mee. We zullen snel op rondreis gaan. Na de check-in pakken we onze spullen om naar onze kamer te gaan. Koffer, tas, rugzak, camera. Check. Camera? CAMERA? O MY GOD, MIJN CAMERA, galmt Lione door de receptie. Enkele gasten kijken verstoord op, maar gaan dan weer verder. Paniek, ontzetting, zenuwen. We zoeken, we gaan naar buiten waar het busje is gestopt, we duiken in de struiken, weer naar binnen. Wat een ramp. Lione's camera is weg. Hij is echt WEG!!! En niet alleen de camera, maar de hele tas met alle objectieven etc. Duizenden euro’s verdampen. We raken compleet in shock. Ik begrijp er helemaal niets van. Het is mijn oerstomme fout. Hoe kan ik zoiets nu laten gebeuren? We bellen, het is nacht, naar het nummer van de reisorganisatie. Een dame zegt dat zij de melding zal noteren. Wij denken alleen maar: geef ons het adres van het taxibedrijfje, desnoods rijden we er nu nog achteraan. We hebben kamer 15.04. Het hotel bestaat uit zo’n tien gebouwtjes, die slecht genummerd zijn. Enige logica en volgorde zit er niet in. Met de rest van onze baggage slepend, kunnen we gebouw 15 maar niet vinden. Het is twee uur ‘s nachts. De beheerder heeft alle lichten al uitgedaan. Om half drie kon men deze conversatie in de duisternis horen: “ Ik ben bij 13” “ En ik zit bij 18”. “ We komen dus dichterbij”. “ Wat zeg je?” “ Dat we dichterbij komen”. “ Ja, laten we maar dicht bij elkaar blijven, lieverd”. Zwetend, rillend, jankend, bibberend komen we in 1504 aan. “ Als ik de camera niet terug krijg, is het voor mij gedaan. Dan hoeft het niet meer. Klaar, terminado. Geen reizen meer, geen foto’s”, zegt Lione. En ik begrijp haar volkomen. De ellende kan niet groter zijn. How low can you go? Hoewel de Dia de Muertos, Allerzielen, al vijf weken geleden is, komen er de volgende ochtend twee lijken de receptie binnenwandelen. Bellen, nee geen nieuws nog. Auto maar ophalen. Om 11 uur heeft de hostess ‘spreekuur’. De hostess, een zusje van Harry van Sunweb, die ook nog de hippiemarkt voor je regelt. Ik ken het fenomeen nog van vroeger. Toen vooral een klaagmuur voor cliënten. ‘ Waar is hier de Hema, er kruipen twee kakkerlakken onder mijn bed, er zit zand in mijn onderbroek en het zwembadwater is zo nat’. Nu de cliënten mondiger en meer zelfdoeners zijn geworden, mag ze alleen nog maar excursies verkopen. Tripjes, die 2 tot 3 keer zo duur zijn dan wanneer je het zelf regelt en waarbij je 2 tot 3 keer minder tijd hebt om alles te bekijken. Deze slecht betaalde dames, wier taak het is om twee keer per week enkele hotels bezoeken, zijn er dus nog steeds. Wij willen alleen maar een adres van haar, van het taxibedrijf. Maar zo zit het niet in elkaar. Als wij ons verhaal hebben gedaan, toetst zij zwijgend een paar nummers, voert in rap Spaans wat gesprekken en zegt dan, dat ‘ het in gang is gezet’. We moeten afwachten. Een kwartier later, als we naar onze auto lopen, stapt zij ook in haar auto en zegt dat de cameratas gevonden is. Ongeloof en dan blijdschap. We willen er wel 100 kilometer voor rijden, maar helaas…..ophalen mogen we het niet. Het ligt ‘op kantoor’, het is woensdag en pas zaterdag komt ZIJ het BRENGEN. Vrijdag lukt niet want dat is haar vrije dag....... Ons tripje moeten we helemaal omgooien. We hadden er niet op gerekend zaterdag in Cancun te moeten zijn. Het is gelukt. We hebben een groot stuk van de reis in versneld tempo kunnen maken en deel twee heeft Lione weer mooi in beeld kunnen brengen. Er hangt een pijnlijke herinnering aan de reis, maar wij hebben er ondanks alles toch nog veel moois uit kunnen halen. Zoals altijd. Als je maar wilt. Nooit bij de koffers neer gaan zitten. Dat doe je thuis maar.
0
28

Foto's bij dit blog

Voladero in Yucatan
Hotel ' Clipper Club', Cancun
Alle blogs van neretslok
 

20 reactie(s) bij "Wat een ellendige dag......."

  • profile image comment

    Brrr... dit wil je niet meemaken! Gelukkig kwam het nog wel goed.

    Door Zandkorrel • geplaatst op 2015-12-30 17:10:54
  • profile image comment

    Gefeliciteerd René. Ook deze verdient het echt om Topblog van de Week te zijn!

    Door pensionado • geplaatst op 2015-12-30 10:26:51
  • profile image comment

    Zo herkenbaar! Mooi de paniek en de ellende beschreven! Gefeliciteerd met je verkiezing ,! Alleen.... jullie hadden je camera weer terug! Mijn hele fototas met alle avonturen die ik tijdens de rebellen blokkade in Chiapas had vast gelegd! ALLEs verdwenen! Lees mijn blogs maar! Qua avonturen vind ik dat ik je overstijg!

    Door AdriaanV • geplaatst op 2015-12-29 10:44:54
  • profile image comment

    Gefeliciteerd! Een welverdiende topblog. Wat een ellende haha!

    Door dennisenroel • geplaatst op 2015-12-29 08:44:47
  • profile image comment

    Wow, wat een verhaal. Zo 'n mooie reis naar Mexico heb je toch anders in gedachte. Spannend geschreven en gefeliciteerd met deze blog.

    Door MiekeDeHaas • geplaatst op 2015-12-28 11:50:45
  • profile image comment

    Deze ellende leuk beschreven, terecht een TOPblog, gr. Ron

    Door ronderegt • geplaatst op 2015-12-28 11:14:11
  • profile image comment

    Deze tekst is verkozen tot Topblog van afgelopen week! Wat een drama ... het stapelde zich maar op, en dat ook nog terwijl je totaal niet lekker in je vel zit. Je hebt het verhaal super weten te omschrijven, waarin we ons al heel snel konden inleven. Een aantal punten zo herkenbaar ... Gelukkig is alles nog goed gekomen. Wat een opluchting moet dat zijn geweest! Voor een volgende reis zeker een puntje om te voorkomen. Gefeliciteerd met deze topper! Groeten de redactie.

    Door REDACTIE • geplaatst op 2015-12-28 08:40:03
  • profile image comment

    Wat weer goed beschreven René. Ik zeg maar zo eind goed al goed. Maar het is wel slecht voor je hart! Ik hoor Lione gillen.WAAR IS MIJN TAS!!

    Door Jelle51 • geplaatst op 2015-12-26 09:17:41
  • profile image comment

    Zeer herkenbare reactie......dan hoeft het voor mij niet meer!......bij ons werd al onze bagage in Costa Rica gestolen......mijn fototoestel gelukkig om mijn nek maar de opladers in de koffer. Het zag er naar uit dat die niet te koop waren daar. Ik wilde meteen naar huis! Met veel moeite ze toch in SAN Jose kunnen vinden. Daarna pas op zoek naar tandenborstels,onderbroeken etc......de reis verder afgemaakt met als koffer een plastic tasje......ook dat lukt! Jullie verhaal heb je prachtig opgeschreven!,

    Door FRIEDAJANSEN • geplaatst op 2015-12-26 09:17:00
  • profile image comment

    Super beschreven weer ondanks de narigheid! Blij dat het allemaal toch nog goed afliep!

    Door Annemieke50 • geplaatst op 2015-12-26 06:36:29
  • profile image comment

    Gefeliciteerd met je topblog! Wat een spanningen weer....Ja, reizen is soms echt afzien.

    Door pkoelewijn • geplaatst op 2015-12-25 23:43:35
  • profile image comment

    Ik moest achter mijn camera aan rennen en bij jullie wordt die gebracht. En in Cuba geweest. Of niet.......? En ook nog korting. Ik lees alleen maar voordelen :)

    Door Obiwan • geplaatst op 2015-12-25 23:17:41
  • profile image comment

    Wat een verhaal Rene ..... je hebt dit op een zeer goede soms lachwekkende ( denk aan zusje van Harrie van Sunweb) wijze opgeschreven, zulke nare reiservaringen zit je eigenlijk niet op te wachten, maar ik ben bij dat alles toch nog goed is gekomen !

    Door jz-travel • geplaatst op 2015-12-25 08:13:51
  • profile image comment

    Gefeliciteerd mmet je top blog van de week, fantastisch geschreven, dan zit ook alles tegen, gelukkig heb je de camera ed weer terug

    Door travelbag • geplaatst op 2015-12-25 07:52:52
  • profile image comment

    Wat een verhaal zeg. Gelukkig is alles toch weer goed gekomen. Bah Bah. Groetjes Henk Vanetie

    Door HenkVanetie • geplaatst op 2015-12-23 08:51:13
  • profile image comment

    Wat een ellende, er even relax tussenuit knijpen en dan zo'n begin van je trip.... Mijn camera en toebehoren kwijt raken is misschien wel ene van mijn grootste nachtmerries, dus snap heel goed dat je dan even helemaal bij de pakken neer gaat zitten

    Door WKerkhof • geplaatst op 2015-12-22 19:31:24
  • profile image comment

    Dit blog is een prima opmaat voor wat ons het komende jaar nog staat te wachten ...!

    Door Bowral • geplaatst op 2015-12-22 10:54:56
  • profile image comment

    Maar je hebt ons weer een mooi verhaal bezorgd!

    Door jeannette • geplaatst op 2015-12-21 17:09:57
  • profile image comment

    Beste Rene, doe me een lol en lees hardop op de toon en met de stem van dominee Gremdaat: "o wat errug" en je gaat vanzelf weer lachen hoop ik. Je schrijft geweldig, ik geniet van je blogs!

    Door Rhodaxx • geplaatst op 2015-12-21 15:48:42
  • profile image comment

    Mijn hemel, wat een ellende bij elkaar! Maar wat hebben jullie een geluk gehad dat alles nog terug gevonden is!!

    Door TicoTica • geplaatst op 2015-12-21 15:09:10

Laat een reactie achter

log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.