Montego Bay

Ziekenhuis in Jamaica

JohannaG was hier op 2008-07-29 Gepost op: 2010-09-20 13 reacties.
Ik denk nog vaak terug aan Ken. Ken, en zijn vrouw, die ik nog nooit gezien heb. Ken en zijn ongeboren kindje. Inmiddels moet het kindje 2 jaar oud zijn. Als het nog leeft. Ik was nog nooit verder gereisd dan Luxemburg. Ik had nog nooit gevlogen. Ik had nog nooit armoede gezien. Ik lig op een vies matras, op de grond. Een klamboe hangt wat over me heen. Ratten lopen door de zaal, en zo ook over mijn voeten. Ik ben al de hele nacht klaarwakker. Mijn mond doet pijn, net als mijn linkeroor. De tranen schieten uit mijn ogen. Ik probeer mijn kaak constant wat te bewegen. Niet dat het dan minder pijn doet, maar dat idee heb ik. Het duurt lang, maar dan val ik toch heel even in slaap. Die ochtend krijg ik geen hap door mijn keel. Ik zou het door mijn keel hebben kunnen krijgen, als ik tenminste mijn tanden zover van elkaar af zou kunnen krijgen dat ik er iets tussendoor kan schuiven. Het lukt niet. Wanneer het 's middags nog steeds niet lukt, en mijn oor en mond nog veel meer pijn doen, wordt de knoop doorgehakt. We gaan naar het ziekenhuis. Ken wordt van de weg geplukt. Hij zal ons naar het ziekenhuis brengen. Anderhalf uur rijden we, met een auto met een kapot raam. Ik zit aan de linkerkant, en de wind loeit dus keihard tegen mijn pijnlijke oor. Ik ben bang. Wat zou het zijn? Zou het makkelijk op te lossen zijn of moet ik onder het mes? Zouden ze me wel verstaan? En hoe schoon is het er? Ken stelt mij gerust. We gaan naar het beste ziekenhuis in Montego Bay. Ze hebben er dan nog wel geen computers, het is het modernste ziekenhuis in de omgeving. Eenmaal in het ziekenhuis blijkt dat ik nergens over in hoef te zitten. Volgens de dokter, die goed op de hoogte is van het feit dat Nederland van Rusland heeft verloren in de kwartfinale, heb ik slechts last van een verstandskies die door moet komen en een prop in mijn oor. Ik krijg pillen en druppen, en moet de volgende week nog een keer terug komen om mijn oor uit te laten spuiten. De volgende week brengt Ken ons weer naar het ziekenhuis. Dit keer ben ik niet bang, kan ik mijn mond weer open krijgen en begin dus met Ken te praten. We vragen of Ken ook een vrouw heeft. Hij wijst op een fototje op het dashboard. Zijn vrouw. Hij straalt als hij naar haar kijkt. We vragen naar zijn kinderen. Zijn gezicht betrekt. Een jaar geleden hadden hij en zijn vrouw een kindje gekregen, maar het had in het ziekenhuis verkeerde medicijnen gekregen, en was helaas overleden. Op de terugweg vertelt Ken dat hij nog even naar een ander ziekenhuis moet rijden. Zijn vrouw is diabetespatiënt, en inmiddels opnieuw in verwachting. 7 maand. Zij is uit voorzorg opgenomen. Op het parkeerterrein verbaas ik me over het ziekenhuis. Het ziet eruit alsof het op de nominatielijst staat om opgeblazen te worden. Er rijdt een ambulance voor waar een deur uit mist. Niet veel later komt Ken terug. Hij zucht: 'Ik hoop dat ze vannacht op een bed mag slapen, ze zit nu nog op een stoel in de gang.' We durven het bijna niet te vragen, maar toch vragen we het. 'Is dit het ziekenhuis waar je kindje vorig jaar is overleden?' Ken antwoordt niet, maar wij weten genoeg. Jamaica, 2008
0
13

Foto's bij dit blog

Ken in het ziekenhuis Mobay Hope
Alle blogs van JohannaG
 

13 reactie(s) bij "Ziekenhuis in Jamaica"

  • profile image comment

    Heftig blog, je wordt weer even met beide benen op de grond gezet. Mooi dat dit topblog is geworden. Alsnog gefeliciteerd.

    Door droomreis • geplaatst op 2010-10-20 13:11:41
  • profile image comment

    slik, wat een indringende 'rijk'-'arm' tegenstelling, goed beschreven.

    Door Joanna • geplaatst op 2010-09-23 18:13:31
  • profile image comment

    Aangrijpend verhaal. Kan me voorstellen dat er nog vaak aan terug bent en je afvraagt hoe het nu met Ken en zijn gezin is.

    Door GrietBuis • geplaatst op 2010-09-22 16:50:02
  • profile image comment

    Wat een aangrijpend verhaal. Ik kan me voorstellen dat je je nu nog vaak afvraagt wat er van hen geworden is.

    Door jhhuijs • geplaatst op 2010-09-21 22:23:21
  • profile image comment

    Een kippenvel-verhaal!!

    Door movos • geplaatst op 2010-09-21 12:20:13
  • profile image comment

    Hier schiet je vol van, wat een enorme tegenstelling!!

    Door Jelle51 • geplaatst op 2010-09-21 11:15:23
  • profile image comment

    Auw... Meeslepend en keiharde waarheid. Je zou accuur van al je pijnen af zijn. Tja, en hoe is het met de baby, die vraag kan ik me goed voorstellen.

    Door TravelGoom • geplaatst op 2010-09-21 07:16:18
  • profile image comment

    Mooi, intens, een verhaal dat me raakt. Ik kan me voorstellen dat je hier nog vaak aan terugdenkt, dit laat je niet los... Goed geschreven weer!

    Door Lola • geplaatst op 2010-09-20 20:53:46
  • profile image comment

    Een verhaal dat tot nadenken stemt, heel mooi!

    Door pensionado • geplaatst op 2010-09-20 20:34:02
  • profile image comment

    ...............indringend...........Mooi.

    Door doppie • geplaatst op 2010-09-20 19:13:35
  • profile image comment

    Wat schrijf je indringend Johanna! Net als je vorige blog over het bejaardenhuis. Mooi.

    Door Yves • geplaatst op 2010-09-20 18:30:59
  • profile image comment

    He jakkes hier krijg ik het koud van!!!

    Door schenkel • geplaatst op 2010-09-20 17:05:37
  • profile image comment

    Hier word je stil van..

    Door corriedewinter • geplaatst op 2010-09-20 14:50:48

Laat een reactie achter

log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.