Boedapest

Maandthema Pech: Achter het IJzeren Gordijn...

abytravel was hier op 1973-07-23 Gepost op: 2012-12-29 12 reacties.
Achttien was ik en óp van de lange treinreis met de schier eindeloze reeks nachtelijke controles waarvan ik het nut al snel en de tel uiteindelijk ook was kwijtgeraakt:
"Plaatsbewijzen!" "Paspoorten!" "Heb je wapens bij je?" "........drugs"? ".......smokkelwaar?" "Paspoorten!!!" "Waar is je interrailpas?" "Léég die rugzak! "

Maar uiteindelijk was de trein de grens overgekomen , mét mij erin.
M'n coupégenoot met het uiterlijk van een Wolgawoudhoutkapper hadden ze opvallend genoeg nauwelijks gecontroleerd en hij ging dus lustig door met het omzagen van z'n zoveelste boom, een heel woud ging er die nacht tegen de vlakte!
Om een uur of vijf, toen het alweer een beetje licht begon te worden had ik de hoop en de moed maar opgegeven nog een beetje te kunnen slapen...
Maar wat een prachtig uitzicht: eindeloos strekten de velden met bloeiende zonnebloemen zich uit langs de rails, slechts af en toe onderbroken door bos of een klein dorpje. Hiervoor wil je wel zo vroeg wakker zijn, bedankt Kozak!
(zoals ik m'n reisgenoot tegen wil en dank - met dubbele betekenis- had gedoopt)

En nu stond ik dan na het passeren van de kleurloze woonbunkers, die de buitenwijken van Budapest typeerden, op het prachtige Keleti-pu het internationale station van Pest in z'n mengelmoes van neogotische en neoromaanse stijl.
Op het perron was het een drukte van uitstappende reizigers, sommige net als ik met slaapogen en slechts een rugzak, anderen met kofferladingen bagage en heerlijk uitgeslapen - de eersteklaspassagiers- met daartussendoor de gebruikelijke soep- en broodjesventers, taxichauffeurs die op een vrachtje hoopten en een voor mij totaal nieuw fenomeen: mannen met kartonnen borden die je probeerden mee te lokken naar hún privékamerbemiddelingsbureau.
Maar nee ik hoefde geen privékamer; in Buda was immers een jeugdherberg en daar had ik het grootste deel van mijn Donaureis tot nu toe met genoegen doorgebracht. Oké het was wel even lopen, maar het was nog vroeg - pas half acht- en mijn jeugdherbergengids vertelde dat ik pas rond 9.00 uur kon inschrijven.
Dus eerst maar eens langs een restaurantje op het stationsplein voor een malek tèj (warme melk) en een broodje salami.
De eigenaar raadde me aan om de metro te nemen tot aan de oever van de Donau en dan via de Erszébet Híd
over te steken naar het Halászbástya (Vissersbastion). Vandaar was het een kwestie van de rivier volgen richting Margit Híd en dan de wijk naar boven in te slaan. Mijn plattegrond zou me de rest wel wijzen.

Dus na een prachtige wandeling, waarbij het Vissersbastion te verleidelijk was om zo maar voorbij te lopen en ik me had verbaasd over het grote aantal gewapende militairen dat hier op vrijwel elke straathoek aanwezig was, stapte ik rond half tien de receptie van de jeugdherberg binnen, lekker vroeg, ik zou vast een goede kamer kunnen uitzoeken...
Maar helaas.... hier begon de pech: het was hoogseizoen, dus alle kamers in de jeugdherberg waren gereserveerd voor Hongaarse gezinnen, nee niet éen klein slaapplekje over...
Maar ik kon het natuurlijk proberen bij het Hilton(nu Novotel) bij het Vissersbastion?
Dat mijn kleine studentenbudgetje daar - ook destijds al zo'n f 200 per nacht- écht niet op berekend was, werd in het gemak maar even aan voorbij gegaan.
Maar geen nood: nu begreep ik die privékamerbemiddeling beter, dus de oplossing leek eenvoudig: terug naar het station.

Daar aangekomen zag ik echter de enorme vergissing in die ik die morgen had begaan: alle bemiddelaars waren verdwenen en het bureau dat ik uiteindelijk in een uithoek van het station vond was al om 9.00 gesloten, dan hadden ze immers de stroom internationale reizigers van die dag wel weggewerkt, en zou pas 'savonds , na de aankomst van de volgende internationale trein, weer openen.
Zolang wilde ik beslist niet meer wachten, want ik was nu toch echt wel aan een beetje rust toe.
Gelukkig bleek er een ander kantoor op een kwartiertje afstand te zijn dat wel open was...

En daar begon de ellende pas goed: nee dit kantoor is alleen voor excursies, maar probeert u het eens bij het bureau om de hoek... nee dit is het rode kantoor u moet het blauwe aan de overkant hebben... nee , maar misschien ons hoofdkantoor in de stad...? Een eindeloze zwerftocht van het kastje naar de muur en zonder resultaat, geen lekker warm bed...

Maar uiteindelijk leek het in het hoofdkantoor toch te gaan lukken:" kamerbemiddeling?" vroeg de portier,"ja hoor, sluit maar aan in die rij"
Een gigantische rij waarin ik tot mijn verbazing nauwelijks toeristen zag en om me heen vrijwel uitsluitend Hongaars werd gesproken, maar goed hier was ik heen gestuurd dus het zou wel goed zijn...
Eindelijk was ik dan aan de beurt. "U zoékt een kamer??" Nee deze rij is alleen voor mensen die zich willen aanmelden om er eentje te verhuren."
En zonder pardon werd ik naar een paar rijen verderop verwezen, met al evenveel wachtenden
De moed zonk me nu toch echt in de schoenen "is er nou NIEMAND die me helpen kan?" verzuchtte ik luidop.

En toen gebeurde het : een klein Hongaars vrouwtje schoof uit de rij waar ik net uitkwam en vroeg me -in het Nederlands!- "wat jij probleem?"Jij Holland? Ik kamer voor jou. Ik klein kind, ik in Holland, na oorlog..."
En zo vertrok ik even later met mijn gastvrouw naar haar huis vlakbij het 15maartplein, waar ze met haar man en dochter met Downsyndroom woonde.
Ik kreeg een piepklein kamertje, maar enorm veel warmte en gezelligheid.
'sMorgens ontbeet ik aan de gezinstafel en 's avonds deden we onder het genot van witte paprika's met een beetje zout en citroen -zo vind ik ze nog steeds het lekkerst!-en salami vergezeld van wodka, voor opa natuurlijk een dubbele, gezelschapsspelletjes tot in de kleine uurtjes.
En overdag volgde ik de tips van m'n gastgezin en kwam op plaatsen die de meeste toeristen niet zagen.

Een betaling wilde ze niet, want Nederland had haar vroeger ook gastvrij opgenomen en nu kon ze eindelijk iets terugdoen, dus kocht ik maar wat moois voor haar.

Ja overal zijn lieve behulpzame mensen, ook achter het IJzeren Gordijn

0
12

Foto's bij dit blog

Velden vol zonnebloemen...
De prachtige stationshal van Keleti- Pú
Alle blogs van abytravel
 

12 reactie(s) bij "Maandthema Pech: Achter het IJzeren Gordijn..."

  • profile image comment

    Wat een prachtig verhaal, Els. Echt aandoenlijk, hoe het afloopt.

    Door Fransvdg • geplaatst op 2013-01-02 18:38:37
  • profile image comment

    Sjongejonge... vervelend om zo van het kastje naar de muur te worden gestuurd en zo een hele dag rond te moeten dwalen, niet wetende waar en óf je nog een slaapplek zou kunnen vinden. Budapest by night op een bankje in het park lijkt me geen ideale laatste optie... Maar eind goed, al goed... gelukkig voor jou zijn onze voorouders ook behulpzaam geweest. Zoals het hoort trouwens...

    Door Gerrit-Gaspedaal • geplaatst op 2013-01-02 11:22:56
  • profile image comment

    Juist, wat je zegt in je laatste zin onderschrijf ik van harte en is één van de mooiste openbaringen die ik tijdens mijn eigen reizen heb meegemaakt. Overal ter wereld zijn de mensen aardig en behulpzaam, alleen maakt het in sommige landen nogal een verschil of die mensen aan het werk zijn of niet... Je hebt er een mooi verhaal van gemaakt en dankzij je pech iets moois meegemaakt dat je anders niet zo gauw zou meemaken.

    Door Gidi • geplaatst op 2012-12-31 18:46:48
  • profile image comment

    Wat een heerlijk verhaal, Ik hoor het jou ook zeggen en dat was je geluk! Ik was dit jaar in Budapest en ik zie het helemaal voor me!

    Door Rhodaxx • geplaatst op 2012-12-30 11:49:21
  • profile image comment

    Hihi uiteindelijk geen pech meer te noemen. Leuk verhaal en gelukkig voor jou fijn einde:)

    Door Mnonnnnnn • geplaatst op 2012-12-30 03:52:11
  • profile image comment

    Was vorig jaar in Budapest. Zie er alles nog voor me. Heerlijk om jou avontuur te lezen. Toch nog een warme huiselijke plek. En nog veel leuker dan de jeugdherberg ook.

    Door Jan10e • geplaatst op 2012-12-30 00:00:22
  • profile image comment

    Wat een avontuur. Zo ontmoet je de mooiste mensen. Ik kan me voorstellen dat ze het fijn vonden om iets terug te doen.

    Door corriedewinter • geplaatst op 2012-12-29 22:46:37
  • profile image comment

    Wat een leuk avontuur, met gelukkige een goede afloop. Zelf ben ik ook al paar keer in Boedapest geweest en dan is het dubbel leuk lezen. Natuurlijk kan je niet zomaar even langs het Vissersbastion lopen. Geweldig, fijn dat er iemand was die je wilde helpen. Ik vind juist dat heel veel mensen achter het toen malige ijzeren gordijn erg hulpvaardig zijn en waren.

    Door agrotewal • geplaatst op 2012-12-29 19:41:40
  • profile image comment

    Hoi Els, wat een verhaal, dat waren nog eens tijden en wat een mazzel met jou reddende engel.

    Door akerkvliet • geplaatst op 2012-12-29 19:14:57
  • profile image comment

    Lekker verhaal. Ik voel de vermoeidheid en de Kafkaiaanse teleurstelling, en net op dat moment komt je reddende engel.

    Door doppie • geplaatst op 2012-12-29 17:41:59
  • profile image comment

    Had je maar wapens, drugs en smokkelwaar bij je... dan hadden ze je vast in een kamertje gestopt en hoefde je niet zo te dwalen en zoeken ;-) Maar dat had niet zo gastvrij geweest, vermoed ik. Een geluk bij een ongeluk dat deze dame in de rij stond, zo heb je toch een mooi avontuur daar meegemaakt en de gastvrijheid mogen ervaren. Leuk om te lezen!

    Door EvanderHel • geplaatst op 2012-12-29 12:42:07
  • profile image comment

    Geweldig reisverhaal, zo gaat dat. Maar of het een pech verhaal is...... volgens mij hoorde het eerste stuk zo te gaan zodat het leven je daardoor met beide voeten in het grootste Boedapest-geluk kon laten stappen. Bofkont!

    Door MathuBloom • geplaatst op 2012-12-29 12:38:35

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.