It's lonely at the top!

Hoofdfoto bij reisverhaal 'It's lonely at the top! '
Was hier op 2010-09-02 Gepost op: 21 reacties.
Wat doe ik hier!? Het zweet breekt me uit en mijn handen zijn zo nat van het angstzweet dat ik mijn houvast dreig te verliezen. Het is niet druk maar omdat ik als versteend sta houd ik de achterop komende bezoekers tegen, er dreigt een kleine file te ontstaan.

Ruim 500 treden lager...

Ik ben in St.Paul's Cathedral. Bijna veertig jaar geleden was ik ook al eens in Londen, toen met een schoolklas van mijn middelbare school als niet echt in cultuur geïnteresseerde leerlinge samen met nog zo'n vijftig giebelende meiden en daar weer hun schouders over ophalende 'stoere binken' uit de derde klas van ons leerjaar.

Nu ben ik hier met mijn man en cultuur maakt inmiddels een groot deel uit van onze vakantieplanning. We waren buiten St. Paul's al onder de indruk van deze middeleuwse kathedraal maar eenmaal binnen weten we eigenlijk niet waar we moeten beginnen met kijken. Omdat het nog rustig is besluiten we eerst naar boven te gaan. We schreiden, want op een andere manier kun je niet via de brede houten trappen naar de Whispering Gallery klimmen, tot we de toegang zien die naar de akoestische koepel leidt. Hier kan het gefluister beginnen! In mijn enthousiasme struikel ik bijna over de kerkbank achtige zetels en in a split second staat er een suppoost naast me die zegt dat ik stil moet zijn. Ik heb dan nog geen woord gefluisterd!

Via de oculus, jawel, kijken we naar de vloer van de kathedraal. Mijn man wijst op de verschillende orgels waarvan je de pijpen op de verdieping onder ons kunt zien liggen. De vloer is vanuit dit standpunt ook schitterend maar ik grijp me toch even aan de balustrade vast want ik voel me misselijk worden. Ik klem mijn camera tegen me aan: niets aan de hand behalve dan dat de suppoost zijn wenkbrauwen ophaalt en me doordringend aankijkt. Ik sein nog steeds zonder een woord te fluisteren: "Ik weet toch dat ik hier geen foto's mag maken!"

We lopen naar buiten en dan staan we op de Stone Gallery. Schitterend weer, geen drup regen, nu mogen we foto's maken! Ik geniet, wat een mazzel Londen in de zon, lekkere temperatuur....Het uitzicht is formidabel en we besluiten nog een verdieping hoger te gaan naar de Golden Gallery.

Inmiddels 500 treden hoger...

We zien een prachtige trap en ik maak foto's. Dan begin ik te lopen. En ineens overvalt het me: de metalen trap is open en daaronder en opzij is het heel diep, denk ik! Al snel begin ik te transpireren, ik word misselijk en ik grijp me krampachtig vast.
"Niet naar beneden kijken, kijk gewoon omhoog" zegt mijn man die hier niet meer hoeft te fluisteren tegen me. Hij weet dat ik hoogtevrees heb en hij herkent de signalen. Nu heeft hoogtevrees mij er nooit van weerhouden om in de mand van een luchtballon te stappen en omhoog te gaan, diezelfde vrees zal me er ook niet van weerhouden om naar de Golden Gallery te klimmen! Voetje voor voetje schuifel ik van tree naar tree. Twee Japanse tieners (of noem je dat tegenwoordig anders) met meer culturele inhoud in hun mars dan ik had op die leeftijd gunnen me alle tijd.

Ik ben er! Enkel een stenen trap in dito gang en ik zal Londen zien! Gelukkig heb ik geen engtevrees! Het is hier zo smal dat ik exact op dat moment beslis dat ik mijn toch wel Bourgondische middel, met onmiddellijke ingang zal gaan transformeren tot een 'kruip door, sluip door taille'. "Houd je statief niet overdwars hoor want dan blijf je steken en denk om je hoofd", roep ik naar mijn man die vele kilo's lichter is dan ik maar een hard hoofd heeft dat hij regelmatig stoot.

Opnieuw bereiken we ons doel: een schitterend uitzicht over Londen, met de London Eye aan onze voeten en de Theems die stroomt alsof er geen hoogtevrees bestaat. We lopen rond, maken weer foto's en mijn fear of heights waait weg met het briesje dat mooie wolkenluchten voorbij laat drijven.

Ruim 500 treden lager...

We zijn weer beneden. De trap heeft mij geduldig ondersteund bij het laatste restje vrees en we bekijken het schitterende interieur van St.Paul's Cathedral. Deze gigant die bij de Grote Brand van 1666 werd verwoest maar met behulp van Christopher Wren uit de as werd verrezen. Het prachtige mozaïk plafond, de crypte met grafmonumenten van beroemdheden als Lord Nelson, Florence Nightingale, William Blake en Sir Christopher Wren.

Wanneer we via de Millennium Bridge, naar de overkant van de Theems lopen kijk ik nog even om. Ik tuur naar de Golden Gallery. Deinend, want op een ander manier kun je niet over de Millennium Bridge lopen vervolg ik mijn weg naar een volgende hoogte zonder vrees.

And bye the way: ik ben inmiddels 2.5 Kg lichter!

Foto's bij dit blog

Voorvertoning Me and my fear of heights.

Me and my fear of heights.

Voorvertoning Millennium Bridge en Tate Modern.

Millennium Bridge en Tate Modern.

Voorvertoning Uitzicht over Londen met de London Eye.

Uitzicht over Londen met de London Eye.

Me and my fear of heights.

Me and my fear of heights.

Millennium Bridge en Tate Modern.

Millennium Bridge en Tate Modern.

Uitzicht over Londen met de London Eye.

Uitzicht over Londen met de London Eye.

Wil jij meer reisinspiratie over de mooiste bestemmingen weg van de massa + extra abonneevoordelen zoals kortingen en exclusieve winacties? Bestel dan hier jouw abonnement op Columbus Travel vanaf € 17,50
Wil jij meer reisinspiratie over de mooiste bestemmingen weg van de massa + extra abonneevoordelen zoals kortingen en exclusieve winacties? Bestel dan hier jouw abonnement op Columbus Travel vanaf € 17,50
 

20 reactie(s) bij "It's lonely at the top! "

  • profile image comment

    Ojee, wat zal jij het zwaar hebben gehad! Knap dat je toch bent verder gegaan!! Gefeliciteerd, zowel voor het bereiken van het hoogste punt als de rode *!!

    Door GrietBuis • geplaatst op 2010-11-20 08:40:18
  • profile image comment

    Reizen is met recht je grenzen verleggen! Gefeliciteerd, erg leuk beschreven.

    Door droomreis • geplaatst op 2010-10-31 10:17:52
  • profile image comment

    Ik herken mijn Wia hierin. Ook zij heeft veel overwonnen del laatste jaren! Knap beschreven. Gefeliciteerd met deze topblog!

    Door Jelle51 • geplaatst op 2010-10-30 22:25:44
  • profile image comment

    Wat mooi gedaan Hermine. Kon even met je mee trillen. Knap hoe je van de beklimming (of was het beklemming?) een avontuur maakt en dan ook nog een waar in we wel mee moeten leven. Sterk! gr Mies

    Door TravelGoom • geplaatst op 2010-10-30 09:18:43
  • profile image comment

    Leuke en herkenbare topblog! Gefeliciteerd!

    Door Leeu • geplaatst op 2010-10-30 07:33:07
  • profile image comment

    Leuk beschreven blog en van harte gefeliciteerd met de waardering die deze blog heeft gekregen.

    Door herman m • geplaatst op 2010-10-29 20:51:00
  • profile image comment

    Gefeliciteerd met je top blog. Bijzonder goed en spannend beschreven en heel herkenbaar voor velen van ons denk ik. De overwinning op je eigen angsten is altijd weer het mooiste dat je dan kunt bereiken!

    Door Lione Kolsteren • geplaatst op 2010-10-29 14:48:56
  • profile image comment

    Irma, Compliment1: dat jij je grenzen verlegd en je angsten overwint Compliment2: dat jij je gewichtdoelstellingen haalt Compliment3: voor jouw Topblog Fijn weekend, Ludwig

    Door Gerholdt • geplaatst op 2010-10-29 13:33:12
  • profile image comment

    Op naar de Bridgeclimb in Sydney.....................

    Door doppie • geplaatst op 2010-10-29 12:25:53
  • profile image comment

    Wat goed van je!!!!!!! Spannend beschreven, ik leef met je mee...

    Door albertensandra • geplaatst op 2010-10-29 11:33:24
  • profile image comment

    verwoord + t ;-)

    Door Lola • geplaatst op 2010-10-29 11:05:03
  • profile image comment

    Mooi hoe je je emoties verwoord, gefeliciteerd met het overwinnen van je angst (chapeau!) en de rode ster! Geniet ervan! Groetjes, Eva

    Door Lola • geplaatst op 2010-10-29 11:04:07
  • profile image comment

    De redactie heeft dit verhaal verkozen tot Columbus Topblog. Hermine heeft mooi beeldend en met lichte zelfspot haar angsten verwoord en we zijn ervan overtuigd dat er meer dan genoeg mensen zijn die haar gevoel herkennen en meebeven bij het lezen. Het is maar een bewijs dat je zelfs over een toeristische topbestemming nog heel wat persoonlijke anekdotes kunt vertellen. Niet alleen heeft Hermine haar angsten overwonnen, maar er ook een Topblog mee verdiend!

    Door REDACTIE • geplaatst op 2010-10-29 10:53:42
  • profile image comment

    Leuk geschreven! En wat een held ben je!! Ik heb zowel hoogtevrees als claustrofobie, dus ik bewonder je moed om door te zetten! Zelf weerhoudt dit me overigens ook meestal niet om mooie dingen te zien, maar het is wel even doorbijten af en toe!

    Door Rsteeghs • geplaatst op 2010-10-29 08:32:28
  • profile image comment

    Wat mooi geschreven. De beloning was terecht...

    Door hansdewildt • geplaatst op 2010-10-28 21:01:41
  • profile image comment

    Wat een dapper verhaal. Zou zo maar eens blog van de week kunnen worden!

    Door corriedewinter • geplaatst op 2010-10-28 20:14:27
  • profile image comment

    Wat moedig van je om, ondanks je hoogtevrees, helemaal naar de golden gallery op te stijgen! De beloning is gelukkig groot geweest. Spannend geschreven!

    Door pkoelewijn • geplaatst op 2010-10-28 19:36:29
  • profile image comment

    Leuk om deze belevenis te delen! Erg herkenbaar voor mij, want ik ben al op menig kerktrap (zowel open als nauwe kronkelgevallen) in paniek geraakt door de hoogtevrees, en heb mijn waaghalzerijpogingen tot nader order opgegeven...;)

    Door Yves • geplaatst op 2010-10-28 18:45:59
  • profile image comment

    Wat mooi geschreven hoe je deze klim hebt beleefd. Waarschijnlijk voelde je tijdens het schrijven je knieen weer knikken. Heb zelf geen hoogtevrees alhoewel krijg soms op grote hoogte wel een raar gevoel in mijn benen. St.Paul's Cathedral is een prachtig gebouw. Kan ook wel 35 jaar geleden zijn dat wij daar waren. Was toen ook al onder de indruk.

    Door Willemien • geplaatst op 2010-10-28 18:34:47
  • profile image comment

    WOW hoogtevrees en dan al die trappen ja dan kan ik me indenken dat het zweet in je handen staat.Maar dan moet je nog weer naar beneden dat lijkt me dan toch ook best eng.Mooi beschreven,Irma.

    Door schenkel • geplaatst op 2010-10-28 17:11:03

Laat een reactie achter

log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.