Turkse kust

Tien stappen naar de top.

doppie was hier op 2013-10-08 Gepost op: 2013-10-20 4 reacties.
1

De Middellandse Zee klots koel om mijn enkels. Voor mij ligt één van de kleine strandjes die zo kenmerkend zijn voor de noordkust van Cyprus. Licht schurend zand klontert aan mijn blote voeten als ik het water verlaat. De turquoise zee ligt met een paar stappen al een meter onder mij. Ik kijk niet om, mijn doel ligt hogerop, in de verte.

2

De hoogtemeters verdubbelen snel als ik de trap omhoogloop naar het terras van de strandtent. Snel spoel ik mijn voeten schoon en schiet in mijn slippers als bescherming tegen de scherpe kiezels. In de heiige verte wacht de kilometers lange bergrug geduldig. Haar toppen gehuld in een vlaag wolken die zorgen voor wat verkoeling in de Cypriotische najaarszon.

4

Stoffige en niet bijster interessante meters voeren mij over het parkeerterrein richting de hoger gelegen kustweg. Achteloos wuif ik de dolmuschauffeur weg die verwachtingsvol zijn gas loslaat, hopend op een klant. Vandaag geen 3 lira ritje, vandaag zal mijn tocht alleen zweet kosten. Zweet en, ik ken mezelf, misschien ook nog wat bloed en tranen.

8

Het geroezemoes van beneden sterft weg tussen de boomgaarden die volhangen met citrusvruchten. Wat getoeter en een flard Elvis uit een bar voor bejaarde Engelsen begeleiden mij op dit vlakste deel van mijn route. Jailhouse Rock neuriënd verscherpt zich mijn beeld van Pentadyktilos. Ik zie het dorp Lapta gebouwd op de uitlopers. Ik zie wat zigzaggende weggetjes. En vooral zie ik de loodrechte rotswanden op ongeveer de helft van de hoogte.

16

Zachte muzak klinkt over een muurtje, en het gespetter van een zwembad. Roerloos, inspanningsloos liggen de hotelgasten op hun bedjes te bakken in de zon. Straks zal ik mij tussen hen vleien, een verdiende duik zal mijn lichaam koelen. De verleidelijk bedauwde blikjes Efes moeten nog even wachten. Ik wip alleen binnen voor een fles water en mijn wandelschoenen.

32

De weg langs het hotel loopt dood. Een ondoordringbare haag stekelig struikgewas verspert mijn route. Links een stel verlaten roestige kassen. Restanten haveloos gescheurd plastic folie wapperen lijdzaam in het beetje wind. Rechts leidt een gat in de omheining mij naar een braakliggend bouwterrein. Een goot, bedoeld om water naar beneden te transporteren, brengt mij omhoog naar de rand van het dorp.

64

Hier ben ik ver weg van de toeristische kunstmatigheid van beneden. Mooie beelden vangen mijn aandacht. Kinderen op crossfietsjes cirkelen om mij heen. Een grote witte lach in het zwarte gezicht van een automonteur beantwoordt mijn groet. Het dorp ontneemt het zicht op mijn route. De doorgaande parallelle wegen leveren geen hoogtewinst op. Ik zoek de dwarsverbanden. Op de gok zwerf ik door de straatjes en steegjes. Kuitenbijtend steil voeren ze mij langs binnenplaatsen en achtertuinen, telkens een stukje hogerop.

128

Felrood en helderwit steken ze af tegen de groenbeboste hellingen. Twee vlaggen, een Turkse en een Turks-Cypriotische wapperen fier aan hun hoge masten op een vooruitgeschoven heuveltop. Een pad kan ik niet zo snel ontdekken; zigzaggend tussen de rotsen door klauter ik omhoog. Hijgend van de inspanning rust ik kort onder de nationalistische symbolen van dit omstreden gebied. In vale tinten bruin en geel strekt de vlakte zich uit tot de intens blauwe zee.

[img width=630 src=http://www.columbusmagazine.nl/images/blog/2013/10/20/6dab7/6dab7.jpg][/img]

256

Vanaf de heuveltop plan ik mijn volgende stap. Rechtdoor zal niet gaan, niet zonder bergbeklimmersuitrusting. Links en rechts zie ik uitlopers die beter begaanbaar lijken. Een breed gravelpad linksom leidt mij bovenlangs het dorp. Een heerlijk stuk, de vele dennen filteren het felle zonlicht. Mijn camera maakt overuren bij de prachtige vergezichten. In de diepte torent een oud klooster bovenop een rotspunt als een wachter boven het dorp uit.

[img width=630 src=http://www.columbusmagazine.nl/images/blog/2013/10/20/2a48e/2a48e.jpg][/img]

512

"Wie het pad verlaat vindt vroeger of later wel een ander, ". Ik besluit deze oude Doppiaanse wijsheid weer eens toe te passen. Losliggende stenen rollen met veel geraas de helling af terwijl mijn voeten steun zoeken op de rotsen. Mijn door de jaren versleten wandelschoenen bewijzen weer hun waarde. Voor het laatst vrees ik, als de zool scheurt onder het geweld.

Glimlachend vind ik het door mijzelf beloofde pad. Steil omhoog volg ik het met geitenkeutels bezaaide weggetje. Een mooi pad, tot de spreuk zijn vervolg krijgt na de komma: "wat hoogst waarschijnlijk doodloopt.". Een paar meter is hij maar, de rotsformatie die de glooiende helling onderbreekt. Een paar loodrechte meters teveel.

Zweet gutst van mijn lichaam, ik knipper mijn betraand brandende ogen schoon. Ik schiet in de lach als ik mijn door de stekelige Cypriotische natuur getekende benen zie. Bloedrode striemen als van een Goede-Vrijdagprocessieganger bedekken mijn schenen en kuiten. Tijd voor de beloofde duik en een koude bier, een grote.

[img width=630 src=http://www.columbusmagazine.nl/images/blog/2013/10/20/967b2/967b2.jpg][/img]

1024

In luttele minuten steek ik de vlakte over. De wind wappert door mijn haren terwijl ik de grote molen ronddraai. "Je bent sneller op de fiets, ", een oude reclamespreuk als ik het me goed herinner. Het gladde asfalt glijdt onder mij door.

Een pas leidt naar de zuidzijde van het Vijfvingergebergte. Ik schakel terug, 27 versnellingen op een stuk van nog geen 500 meter. Op het kleinste verzet draai ik van haarspeld naar haarspeld. Alpe du Zes in een landschap wat zelfs lijkt op de echte versie. Dit is mijn element, meter na meter win ik op de weerbarstige helling.

Een T-splitsing, rechtdoor de afdaling naar de vlakte van Mesaoria, linksaf stijg ik door naar de achterkant van de berg. Hier toont de Kyparissovouno haar vriendelijke kant: een prachtig pad voert naar de top. 1024 meter hoog is dit hoogste punt van Noord-Cyprus. Met mij erbij 1025 meter en 78 centimeter. Onder mij ligt het verdeelde eiland in één blikveld verenigd. Ik zie Troödos en een wazig Akamas in de verte. Kaap Kormakitis aan de andere kant, en kilometers ver de andere toppen van de Kyreniabergen.

Zo had dit verhaal moeten eindigen, triomfantelijk op de top. Zo was dit verhaal geëindigd als niet die vermaledijde komma, en één stekelig stukje Cypriotische natuur, roet in het eten hadden gegooid: "zolang je geen lekke band krijgt natuurlijk."




0
4

Foto's bij dit blog

1.
128.
256.
512.
Alle blogs van doppie
 

4 reactie(s) bij "Tien stappen naar de top."

  • profile image comment

    Leuk geschreven verhaal,,,,,wat zal je een schitterend uitzicht hebben gehad.,,,,

    Door corriebalten • geplaatst op 2013-10-26 08:29:01
  • profile image comment

    Dit is er letterlijk en figuurlijk een van de buitencategorie. Leuk dat je het leesteken zo'n prominente plaats geeft. Top!

    Door corriedewinter • geplaatst op 2013-10-24 14:50:50
  • profile image comment

    Dacht eerst dat je hoofdstuk drie was vergeten maar ik heb wiskunde, dit soort hogere dan, dan ook laten vallen in 3VWO. Wel leuk gevonden en daardoor een vlot meebelevend verhaal. Als je zegt dat de hoofdrol voor de komma is, vind ik dat je in de aftiteling toch zeker ruimte had moeten maken voor 'best leesteken in a supporting role', het koppelteken.

    Door Gerrit-Gaspedaal • geplaatst op 2013-10-22 13:18:04
  • profile image comment

    Wat een lekkere leesbare blog, wat zal je gezweet hebben. Letterlijk en figuurlijk. Prachtige foto's maken het kompleet.

    Door agrotewal • geplaatst op 2013-10-22 06:57:57

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.