Maandblogthema: Ik blijf...

Was hier op 2009-10-08 Gepost op: 11 reacties.
… want ik wíl níet naar huis, ik ga hier noooooit meer weg, snik ik. Drie jankende vrouwen en 1 nuchtere man die bruut zegt dat het vliegtuig morgen vertrekt.
‘Je kunt toch niet gewoon hier blijven, Ellentje?’
‘Heus wel’, mompel ik vanuit m’n zakdoek, ‘laat de hond maar overkomen en dan zijn we weer compleet en gelukkig.'
‘We komen hier vast weer terug, echt waar.’
‘Echt? Echt echt?’ Ik snotter nog wat na en betraande ogen kijken me aan. De meiden van natuurreservaat Kololo hebben afscheidscadeautjes voor ons gekocht. Omdat we zo lang daar zijn gebleven terwijl de meeste mensen het slechts als korte stop zien. In die weken zijn we intensief met de jongens en meisjes opgetrokken, hebben we de chef-kok – een man met wel heel veel vrouwelijke trekjes – in ons hart gesloten, samen met zijn zalige en met een smaakvolle dosis Afrikaanse liefde bereidde gerechten.

Dagelijks trekken we vanuit ons hutje met de naam Fish Eagle, waar niet alleen wij slapen maar ook de woelmuis, erop uit, de ongelooflijk mooie natuur in. Dertig kilometer van de bewoonde wereld, geen televisie, geen mobieltjes, geen kranten, geen niks. Zalig. Soms met de benenwagen, dan is het wandelen, sluipen en genieten van de sporen en bijbehorende beestjes die we tegenkomen. Hier zitten alleen ‘veilige’ dieren, zoals diverse soorten bokken, hartebeesten, zebra’s, giraffen, apen, exotisch gekleurde vogels, giftige schorpioenen en gemeen bijtende slangen en oh ja, een ontsnapt luipaard van het reservaat ernaast. Maar verder totaal veilig hoor...
Mocht je het toch niet helemaal vertrouwen dan kun je een walky talkie meekrijgen. Om te melden dat je wordt opgevreten door dat ene luipaard waarbij de zebra’s tijdens je collect call met de receptie meeluisteren en de apen enthousiast applaudisseren op de rug van de buurman die op zijn beurt weer in een grote ketel staat te roeren voor een smakelijke jus erbij.
‘Wilt u haar hier opeten of neemt u d’r mee?’
Net een scène uit de film Madagascar. Maar dan een zonder Marty en Gloria en met dat luipaard knabbelend en smakkend aan je grote teen is het toch een stuk minder grappig…

Andere keren gaan we naar het reservaat ernaast, Welgevonden, met de Landrover. Dan zit je veilig, hoog en droog. Dacht ik. ’s Ochtends vroeg vertrekken we, teringjantje koud is het dan nog. Met een shirt, een sweater, een vest en een aangereikte plaid zitten we vrijwillig te klappertanden. Dat is dan wel gratis inbegrepen bij de prijs. Maar als de zon opkomt en haar stralen me verwarmen gaat alles uit. Nou ja, bijna alles. Een striptease bij de neushoorns zie ik niet zitten, men zegt dat ze slechte ogen hebben maar je zult net zien dat ik die ene tref die het allemaal wel prima ziet. Voor je ’t weet staat het met foto’s en al in de plaatselijke safarikrant.

We rijden door het glooiende landschap met prachtige vergezichten, dompelen de auto onder in de rivier, vergapen ons aan olifanten, roofvogels, leeuwen met kleintjes, buffels, enge krokodillen en nijlpaarden die net zomin in de Nijl dobberen als dat ze paard zijn.

En toen deed iemand het licht uit. Gerommel in de verte, de zon heeft zich uit de voeten gemaakt en de dieren zijn verdwenen. De lichten van de landrover gaan aan en het dak gaat eraf. Zo voelt het tenminste. Want het gaat regenen zoals ik werkelijk nog nooit heb meegemaakt. Ik probeer mijn camera te behoeden voor reddend zwemmen maar binnen de kortste keren ben ik tot aan mijn ondergoed aan toe drijfnat. De mascara loopt in oorlogsstrepen over mijn gezicht en mijn kapsel zit in een wak. En dan stoppen we. Want wie loopt daar op het pad? Het luipaard! Hoewel dit met aan grote waarschijnlijkheid grenzende waarheid de illegale zuster van die andere is neem ik geen risico. Stel je voor dat dit namelijk niet zo is en de honger nog niet gestild…
De overige mensen in de auto springen enthousiast maar zwijgzaam in het rond en filmen er lustig op los. Ik geniet van ’t moment maar sterf ondertussen van de kou. Het regenpak doet zijn naam eer aan. Ik zit letterlijk in een pak vol met regen en verlang naar die warme stortdouche in ’t hutje. Meestal zit de kikker er dan gezellig naast in de raamopening en de grote naaktslakken trekken sporen in de wc. Hoef ik ’t niet meer te doen ;-)

Als het weer droog wordt zijn we bijna terug bij Kololo. Stevig onderkoeld ga ik onder de douche staan. Hier blijf ik voor altijd. Maar zalige flarden van etensgeuren lokken me toch naar ’t restaurant waar een knapperend houtvuur voor gezellige warmte zorgt. De vlammen spelen een licht- en schaduwspel op het plafond maar ook in de verte zie ik buiten vlammen en wordt de hemel rood verlicht. De bliksem is ingeslagen in de natuur en er woedt een fikse brand. Jasper, die ons vandaag de hele dag heeft rondgereden in de Landrover, is moe maar moet er weer op uit. Hij zit namelijk ook bij de brandweer en de schreeuw om hulp vanuit de bergen is serieus.

En zo rijgen de dagen zich aaneen. Er komt een rust over mij die ik nooit eerder zo heb ervaren en wat voel ik me hier op mijn plaats en gelukkig. Vroeg wakker worden en genieten van de blesbokken die in het zachte ochtendlicht staan te grazen op slechts een paar meter van het hutje. Hele dagen speuren naar elk mogelijk dier en de zoveelste neushoorn nog steeds geweldig vinden. Mooie gesprekken voeren met de mensen van ’t reservaat over hoe zij daar leven midden in de natuur. Een boek lezen. Luisteren naar de stilte.

Ik ben er in gedachten gebleven. Hoef mijn ogen maar te sluiten en zie het weer voor me. Een deel van mijn hart is daar nog steeds en wacht tot de rest terugkomt. Dan zullen er weer tranen vloeien. Grote druppels van geluk. Een gevoel van thuiskomen. Ik blijf er voor altijd.
Wil jij 1 jaar lang reisinspiratie over de mooiste bestemmingen? Bestel hier 9 nummers Columbus Travel voor € 59 + ontvang een Eastpak-rugzak cadeau (t.w.v. € 60)!
Wil jij 1 jaar lang reisinspiratie over de mooiste bestemmingen? Bestel hier 9 nummers Columbus Travel voor € 59 + ontvang een Eastpak-rugzak cadeau (t.w.v. € 60)!
 

11 reactie(s) bij "Maandblogthema: Ik blijf..."

  • profile image comment

    lekker leesbaar en wat is dromen toch heerlijk.

    Door geervannesmeed • geplaatst op 2012-10-26 17:22:51
  • profile image comment

    Ik wil altijd blijven en daarom blijf ik altijd mezelf en blijf ik altijd net als jij met mijn hart.

    Door doppie • geplaatst op 2012-09-16 15:07:31
  • profile image comment

    Wat heb jij toch een levendige fantasie. Volgens mij beleef jij alles in anekdotevorm. Wat houd je trouwens ECHT tegen om terug naar Limpopo te gaan? Al die andere te ontdekken plekken?

    Door MathuBloom • geplaatst op 2012-09-16 10:02:33
  • profile image comment

    Wat kan het toch soms moeilijk zijn je ergens los te scheuren. Op reis heb ik zelden last van heimwee, maar na sommige rizen na thuiskomst des te meer ;S

    Door abytravel • geplaatst op 2012-09-11 07:48:19
  • profile image comment

    Mooi Ellen! Dit zijn de plaatsen, de dieren en de mensen die je echt raken, ik kan me helemaal inleven in het moeilijke afscheid dat je daar hebt gehad.

    Door Rhodaxx • geplaatst op 2012-09-10 19:22:24
  • profile image comment

    Prachtig beschreven!

    Door kellybaetsen • geplaatst op 2012-09-10 18:22:53
  • profile image comment

    Ohw... we zijn alweer los.. een maand is niks... Haha... 'k zie je al blèrend staan met je pletterpet en amperbroekie op je plakkies. Paar beestjes erbij en een mooie natuur en je ben niet weg te slaan, begrijp ik. Ik vermoed dat je op wel meer plaatsen in de wereld op die manier hebt staan snotteren (vandaar 't papier in je hoofd.. eh neus dus). Heb je jezelf al afgevraagd waarom je toch teruggekomen bent? Maar goed... ondanks hier en daar een spelfoutje leest 't weer lekker weg met humor en vaart... en als je goed leest, een behoorlijke bak passie en emotie.

    Door Gerrit-Gaspedaal • geplaatst op 2012-09-10 12:41:24
  • profile image comment

    Prachtig beschreven Ellen, en herkenbaar, alleen voor een ander land. Tanzania. Maar daar heb ik al drie blogs over geschreven, dus ik moet iets anders verzinnen. Je hebt een heerlijke schrijfstijl om te lezen.

    Door sidonius • geplaatst op 2012-09-10 08:23:03
  • profile image comment

    Het klinkt misschien wreed, maar ik hoop voor je dat je in de toekomst veelvuldig tranen zult storten omdat je uit een paradijs wordt verstoten. Er zijn nog zoveel droomplekken op aarde en ik gun ze jou allemaal.

    Door pkoelewijn • geplaatst op 2012-09-09 19:42:13
  • profile image comment

    wat heb je dit prachtig beschreven. dat gevoel heb ik ook met de mensen die ik ken in Indië en de geordende chaos die daar heerst. zalig!

    Door edwinaverdingh • geplaatst op 2012-09-09 18:01:04
  • profile image comment

    Zo ben je toch daar. je hebt zeker heel wat kamers in je hart ingeruimd voor deze plek?

    Door corriedewinter • geplaatst op 2012-09-09 16:17:32

Laat een reactie achter

log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.