Krugerpark

Over haar oren en andere zaken

Lola was hier op 2005-12-10 Gepost op: 2010-10-10 13 reacties.
"Zie je die oren dan niet?", vraag ik paniekerig. P. haalt zijn schouders op. "Ik zie er zoveel, maar waar heb je het over?", antwoordt hij. "Over haar oren!" Met wild kloppend hart vervolg ik: "Daar! Op negen uur!" Om mijn woorden kracht bij te zetten wijs ik met een theatraal gebaar naar links. "Oooooooh, dié oren! Jezus Eef, dat is geen goed teken!" Hè, hè, hij heeft het begrepen. Net op tijd, hoop ik...

Natuurlijk lees ik de verhalen. De kranten staan er bol van, dus veel keus heb ik niet. Dagelijkse kost, liefst pontificaal op de voorpagina. Lekker tussen de toch al zo vrolijk stemmende berichten over bloeddorstige mensenhaaien en brute moordpartijen voor een buit van bij benadering een schamele tweehonderd rand, of omwille van een roestige rammelbak die bij het minste kuchje linea recta naar de dichtstbijzijnde schroothoop kan. Begrijp me niet verkeerd, Zuid-Afrika is een schitterend land, maar er drijven wel een paar donkere wolkjes boven datzelfde schitterende land... Het gemak waarmee het in koeienletters gedrukt staat alleen al. Echt, de Telegraaf is met terugwerkende kracht een kwaliteitskrant van de bovenste plank. Doet u mij maar een onsje 'shark attacks'. Mag het iets meer zijn? Nou graag, jammie, dat wordt smullen straks.

'Woeste olifant vertrapt Britse toeriste', koppen de ochtendbladen op maandag. De dinsdag staat garant voor: 'Kudde olifanten vermorzelt huurauto: twee doden'. Woensdag is blijkbaar nog altijd gehaktdag: 'Olifant verplettert ranger', schreeuwen de vetgedrukte koppen me vanuit de kiosken toe. Dus wil je een zorgeloze vakantie? Blijf er vooral verre van. En dan heb ik het zowel over de kiosken als over de olifanten. Aan de andere kant, een gewaarschuwd mens telt voor twee, zou je denken. Dit is in zoverre waar, dat 't zelfs een hele kudde van die olifanten niet zou lukken me de Indische Oceaan in te slepen. White sharks all over the place, mij niet gezien. Ook gaan de autodeuren op slot en de raampjes omhoog. Wachtend voor het stoplicht, althans.

Zo niet in Kruger Park. Neeeeeee, dan moeten de raampjes toch echt omlaag. Motortje af, verrekijker en fototoestel in de aanslag. Eerst eens speuren met die kijker om te zien waarom die auto's hier nu eigenlijk staan. Turend in de verte ontwaar ik pas na lange tijd een vogel in een boom. Te ver weg om zijn soort te bepalen, maar wel mooi doorsnee-bruin van kleur... "Oeoeoeoeoeoeoeh", klinkt plotseling een benepen stemmetje achter mij. Ik draai me om en kijk in een lijkbleek gezicht. "Wat is er?", vraag ik dus maar. "Naast je...". En pas dan zie ik tot mijn schrik de werkelijke oorzaak van de filevorming: een kanjer van een leeuw bekroond met prachtige gitzwarte manen, op hooguit een meter bij me vandaan. Vol ontzag bestudeer ik het machtige dier. Niet te lang, want voor je het weet is hij foetsie, dus hupsakee, uit het open raampje leunen en klikken met die camera.

"Kijk een leeuw nooit recht in de ogen", zegt onze privégids Joy nog, "anders ziet hij je niet meer als onderdeel van de auto, maar als prooi". En laat ik hem nu juist op dat moment in de hypnotiserende gele ogen kijken. Uit pure paniek duik ik pardoes met mijn hoofd in de schoot van Joy. Liever een warme gidsenschoot dan een hongerige leeuwenmaag, zeg ik altijd maar. Niet dat ik er iets van leer; die raampjes blijven steevast open. Of neem het jongetje voor ons, dat van kont tot kruin uit het raam hangt om over de auto heen een langdurige blik op de koning van het dierenrijk te werpen. Joy besluit om in te grijpen, maar haar tirade over roofdieren die hem van achteren kunnen besluipen had ze net zo goed tegen die leeuw kunnen ophangen, want het jochie is er allerminst van onder de indruk.

En dit was anno 2002 nog maar de generale. Nu, eind 2005, ben ik er samen met P., met wie het tijdens een self-drive pas echt menens is. Geen ervaren schoot om me lafhartig in te werpen zodra de situatie ook maar enigszins penibel wordt, of waarschuwingen om achteloos te negeren. En de raampjes? Die blijven vanzelfsprekend open. In de sfeervolle ochtendschemering rijden we door het park, waar een slaperig zonnetje vanachter een roodgloeiende horizon opdoemt, terwijl we luisteren naar de beladen klinkende dierengeluiden die zo kenmerkend zijn voor de jacht. Het wordt een lange dag waarin we een half uur voor sluiting van de poort nog ver van het kampement verwijderd zijn.

Ineens zie ik achter ons een grote kudde olifanten met enkele jongen. "Stop!" Schokkend komen we tot stilstand. "Dat we die gemist hebben!", roep ik als we omkeren. Bij de kudde aangekomen, komt er plotseling beweging in. Seconden later zijn we compleet omsingeld door overstekende olifanten. Er broeit iets. Ik voel het, de groep is te onrustig. Dan zie ik de vervaarlijk wapperende oren van de matriarch die me dreigend aankijkt. We zijn overduidelijk te dichtbij haar kudde gekomen. P. ziet het gevaar niet direct. Als ik hem ervan heb weten te doordringen, schraapt ze ter voorbereiding op de aanval met haar voorpoot. "Gas! Gaaaaaaaaaas!!!", gil ik. Tussen twee overstekende olifanten stuiven we ervandoor, met een door grote stofwolken omgeven olifant in onze kielzog.

Wanneer we haar eenmaal hebben afgeschud, daalt er een wonderbaarlijke kalmte op me neer. Wat een prachtdieren. Zoveel zichtbare emoties en moederlijke beschermingsdrang. Respe... "Oh, oh", onderbreekt P. mijn gedachte, "Eef...het kampement is de andere kant op..." Da's waar ook! De kudde staat er echter nog steeds, lijkt vastbesloten daar voorlopig ook te blijven. Ik zie hoe P. trilt van angst. "Ik doe 't niet.", zegt hij met onvaste stem. "Je moet", antwoord ik resoluut, "De poort sluit zo, we kunnen hier gewoon niet langer blijven staan". En dus rijden we stapvoets richting de nog immer onrustige kudde. Dan knijp ik mijn ogen stijf dicht, terwijl P. het gaspedaal vol intrapt. Met een noodgang scheuren we erlangs, waarna er via de open raampjes een zucht van verlichting door het park siddert...
0
13

Foto's bij dit blog

Foto is genomen in een klein privé wildpark grenzend aan Kruger (want we waren in Kruger dan wel te dichtbij, maar ook weer niet zooooo dichtbij)
Experimentje met iPhoto. Foto is genomen in een klein privé wildpark grenzend aan Kruger (want we waren in Kruger dan wel te dichtbij, maar ook weer niet zooooo dichtbij)
Alle blogs van Lola
 

13 reactie(s) bij "Over haar oren en andere zaken"

  • profile image comment

    WOEHAAA, wat een verhaal, spannend!!! Geweldige ervaring, ook spannend, maar daarom eentje om nooit meer te vergeten!!!

    Door Rsteeghs • geplaatst op 2010-11-05 01:09:02
  • profile image comment

    Fantastisch mooi geschreven Eva, toch weer anders dan je andere blogs. Heel spannend ook, ik weet niet wat ik zou doen in zo'n situatie!

    Door sidonius • geplaatst op 2010-10-14 21:14:54
  • profile image comment

    Geweldig weer, natuurlijk heel herkenbaar. Waar haal je die fantastische woorden toch altijd vandaan......

    Door albertensandra • geplaatst op 2010-10-13 09:37:46
  • profile image comment

    Weer een echte thriller...en weer met een goede afloop. Ga zo door, zou ik zeggen

    Door pkoelewijn • geplaatst op 2010-10-12 19:06:47
  • profile image comment

    "Ken jij dat gevoel Eva ?" "Welk gevoel bedoel je Karel ?" "Dat gevoel wat je hebt als je net een blog af hebt." "Je bedoelt dat lekkere voldane gevoel, nog een keertje doorlezen en dan de knop 'bewaar blogitem' aanklikken ?" "Nee dat bedoel ik niet Eva !" "Wat dan wel Dopje ?" "Ik bedoel dat gevoel van: 'HEBABBERIBAABIGBAMBOOMTUTTIFRUTTIONTHEROODYSHAPWHAPWOOBYDOOWEEEE'." "Oh, dat gevoel, ja dat ken ik." "Dat dacht ik al, YABBADABBADOO."

    Door doppie • geplaatst op 2010-10-11 20:56:44
  • profile image comment

    Goed geschreven weer, Eva! Wij hebben een zelfde olifantenavontuur meegemaakt in Namibië. De poort was al dicht toen wij in het donker (!) daar aankwamen en dat allemaal door een kudde olifanten die niet van de weg af wilden gaan. Dat was pas echt een avontuur!

    Door pensionado • geplaatst op 2010-10-11 10:17:48
  • profile image comment

    OK! Mijn hartslag is weer op een normaal ritme aan het kloppen. Ik heb even moeten wachten vooraleer ik deze tekst kon typen. Wat een spannend verhaal!!!! Opnieuw schitterend verwoord! Spannend alsof ik zelf in het verhaal mee deed.

    Door edwinaverdingh • geplaatst op 2010-10-11 08:58:59
  • profile image comment

    Ik hoop dat ik nog kan slapen straks. Had na die platgestampte cavia's ook al moeite... Andere plek, ander avontuur, andere stijl. Nice Grrrrrrrrrrrrrrrr.

    Door TravelGoom • geplaatst op 2010-10-10 21:42:29
  • profile image comment

    Prachtig Eva, Je weet de spanning er in te houden van het begin tot het eind. Geweldig zoals jij kan schrijven. Klasse !!!

    Door hansdewildt • geplaatst op 2010-10-10 21:40:04
  • profile image comment

    Heerlijk leesvoer. Ik zat er middenin hoewel ik zelf nog geen close encounter met de big 5 heb gehad. Alleen van die tamme jongens in Thailand gezien op zo'n farm.

    Door Obiwan • geplaatst op 2010-10-10 19:38:05
  • profile image comment

    Tjonge Eva, mijn adrenaline ging bijna net zo omhoog als bij jullie toen. Niet te geloven dat je dit hebt meegemaakt. Ik zou echt niet meer weten wat ik moest doen (en zou waarschijnlijk op de voorpagina van de Z-Afrikaanse krant beland zijn :-)), koelbloedig van jullie hoor!! Pittig avontuur, kun je wel zeggen, en het is ontzettend goed beschreven. Die slotzin, chapeau!!!

    Door Lione Kolsteren • geplaatst op 2010-10-10 19:19:28
  • profile image comment

    Ola Lola, Mijn hart bonst in mijn keel. Kan het ff wat minder op zo'n relaxte zonnige zondagmiddag :-) Wat een lef, wat een avontuur, wat een prachtige ervaring zo mooi beschreven. Fijne avond, Ludwig

    Door Gerholdt • geplaatst op 2010-10-10 19:06:49
  • profile image comment

    HAHAHA geweldig ik leef helemaal mee met jullie.Erg is dat als die oren gaan flapperen ja,pas dan maar op.Eva heb je weer geweldig mooi geschreven.

    Door schenkel • geplaatst op 2010-10-10 18:58:25

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.