Noord Trujillo reisblogs

De orkaan en de kleine jongen

Lola was er (tot 30 sep 2008) Gepost op 15 okt 1016 reacties

Het noorden van Peru is wonder boven wonder nog tamelijk ongerept. Het zuiden wordt daarentegen al jaren geteisterd door orkaan El Gringo (de vreemdeling), zeg maar de grote toeristische broer van het beroemde fenomeen El Niño (het jongetje), dat overigens zo nu en dan eveneens voor nogal wat opschudding zorgt. Letterlijk en figuurlijk, welteverstaan. Want El Niño mag dan een klein jongetje zijn, je kunt er maar beter geen ruzie mee krijgen. Het verschijnsel doet zich voor in het ongelukkige geval dat een tropische golfstroom de Peruaanse kust weet te bereiken. Dit warmere water bevat veel minder voedingsstoffen en dus veel minder vis. Rampzalig voor de visserij en de economie. Bovendien gaat El Niño hand in hand met hevige regenval en dit leidt niet zelden tot modderstromen én aardverschuivingen. Het zal je kleine broertje maar zijn...

De twee zijn min of meer elkaars tegenpolen. El Niño drukt de welvaart de kop in, El Gringo bevordert hem juist. Een kinderhand is echter gauw gevuld, dus het gros van de tijd geeft El Niño gelukkig geen kick. Zo niet zijn reislustige broer El Gringo, die is gewoon niet te stoppen. Het zullen wel groeistuipen zijn, maar toch... Hoewel El Gringo's reislust voor hem pleit, is zijn blikveld nog ietwat beperkt. Hij is simpelweg niet uit het zuiden weg te sláán. "Het zuiden rules, man! Kickuuuuuhhhh!", zul je hem dan ook regelmatig horen roepen. Met zo'n triomfantelijke blik op dat pukkelige tienersmoeltje van hem, je kent 'm wel, de ik-weet-alles-beter-blik. En dan wil je reageren, maar nee hoor, hop, weg is hij alweer. Op naar de volgende 'gezellig drukke' bezienswaardigheid.

Briesje

Nou ben ik de beroerdste niet, dus zolang hij de boel maar heel laat, mag hij daar wat mij betreft wel even uitrazen. Lekker rustig. Want daar waar orkaan El Gringo dag in dag uit op volle kracht langs de tussenstations van de gringo trail raast, ademt het rustieke noorden een fluweelzacht briesje uit. Een briesje dat geruisloos langs mijn wangen strijkt, terwijl ik me vertederd laat prikkelen door de smaakmakende geur van zijn schat aan ingrediënten: van tot de verbeelding sprekende Inca-ruïnes tot steden en dorpen uit vervlogen tijden en van stranden grenzend aan woestijnen tot besneeuwde bergtoppen en kraakheldere gletsjermeren. Maar ondanks deze serenade aan het noorden mag ik El Gringo's puberale lofzang natuurlijk niet zomaar naast me neerleggen. Ik moet immers ook met eigen ogen zien of die zuidelijke trekpleisters nu echt zo orkaanwaardig zijn.

Ik hoor het me al zeggen als ik El Gringo straks in Cuzco bij de mouw grijp en hem vertel over die waardevolle schat aan onvergetelijke momenten, die onuitputtelijke bron van inspiratie uit het door hem zo gevreesde noorden: "Ja, nu ben je stil, he? Waar blijft die blik van triomf nou, stoertje?" Maar zover is het nog niet. Want voordat ook ik me op het toeristenpad begeef, heb ik nog een week in dit bijzondere noorden voor de boeg, te beginnen met een tripje naar de kust. Ik zeg het sfeervolle bergstadje Chachapoyas met pijn in mijn hart vaarwel en neem de nachtbus naar Chiclayo, een reis van een uur of negen. Naast mij zit de Amerikaan Randy, die nog vier uur langer door zal reizen richting Huanchaco, een surfdorp nabij Trujillo. En al snel blijk ik in Randy de ideale gesprekspartner gevonden te hebben.

Huanchaco

Vele amusante conversaties later stap ik in Chiclayo de donkere nacht in, verdwaasd door slaapgebrek en wankelend door het gewicht van mijn rugzak. Om me plotseling te bedenken. Ik draai me pijlsnel om en hijs me onhandig de bus in. "Ik dacht dat je wel wat gezelschap kon gebruiken", zeg ik tegen het stomverbaasde gezicht van Randy als de bus optrekt en ik grijnzend naast hem neerplof. Op naar Huanchaco dus, waar ik in de voetsporen van de surf dudes zal treden. Wanneer we inchecken bij een willekeurig hostel, zie ik tot mijn vreugde twee bekende namen op de gastenlijst staan: Rudolf en Marleene, een leuk Nederlands stel dat ik in Vilcabamba heb ontmoet. Ik laat een briefje voor ze achter en een uurtje later zitten we met z'n vieren in een taxi op weg naar de maantempel: Huaca de la Luna.

De uit terrassen bestaande maantempel werd eind 19e eeuw opgegraven en is een van de best geconserveerde ruïnes ter wereld. De tempel biedt zicht op Huaca del Sol (de zonnetempel) en stamt nog uit de tijd van de Moche-cultuur, een volk dat hier leefde van omstreeks 100 tot 800 na Christus. Later zou het nog door diverse andere culturen worden bewoond, waaronder de Chumi, de Wari en de Inca. Recente opgravingen, zoals de skeletten van zeventig geofferde krijgers, bevestigen dit. Ook de Moches zelf brachten offers. De maantempel deed niet alleen dienst als stedelijke nederzetting, maar tevens als religieus, politiek én ceremonieel centrum, compleet met de nodige graftombes. Ze waren sowieso meesterlijke grafdelvers. In zeshonderd jaar tijd onderging de tempel tenminste zes reconstructies: de Moches 'begroeven' simpelweg de oudere constructie en bouwden de volgende erbovenop.

Schatjagers

Mede dankzij de grillen van de kleine jongen is de maantempel aan zware erosie onderhevig, maar desondanks verkeert hij zo te zien inderdaad in een goede staat. De 'moddertempel' is opgetrokken uit adobe -een mengsel van klei, zand, water en organische materialen- dat gedecoreerd is met indrukwekkende muurschilderingen en reliëfs. De kleurrijke, gedetailleerde afbeeldingen, waaronder gezichten en dieren, zijn duidelijk te herkennen. De Moche-cultuur verstond haar kunst, dat is zeker. Maar liefst tweederde van de tempel is lang geleden door schatjagers vernietigd, vertelt onze gids. Ik hoop van harte dat schatjagen uit de mode is, want anders moet ik als een speer het fluweelzachte briesje gaan waarschuwen.

's Middags bezoeken we de prachtige koloniale stad Trujillo, waar het onder een strakblauwe hemel heerlijk toeven is. Wanneer we later in Huanchaco in een 'gezellig drukke' bar belanden, tref ik er tussen de lokalen een hele zwik luidruchtig lallende backpackers aan. Een prangende vraag doet mijn voorhoofd fronsen: is orkaan El Gringo z'n blikveld soms nu al aan het verruimen?

Lola Positie 29233 (0 p.) Lid sinds 16-09-2007 Foto's en tips: 199 Blogs: 29 Fans: 12
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

Afscheid
4 25
Gepost op 27 oktober
Bolivia La Paz
Laguna 69: de majesteit en haar hofdienaren
3 19
Gepost op 20 oktober
Peru Huaraz
Over haar oren en andere zaken
2 15
Gepost op 10 oktober
Zuid-Afrika Krugerpark

Reacties bij deze blog

Rsteeghs

Door: Rsteeghs • Geplaatst op

Leuk verhaal! Klinkt ook weer geweldig, Peru... Ik ga, net als Hans, maar eens een top 10 samenstellen van mogelijke volgende bestemmingen, dat is een stuk overzichtelijker dan de 100 die nu op mijn lijstje staan.... Is het nog wat geworden met die Randy trouwens? -;)

TravelGoom

Door: TravelGoom • Geplaatst op

Pero la Gringa eres tu!
Dit heb je niet recent gecshreven maar komt uit een dagboek (o.i.d.)...of niet?
Kende el Gringo niet, el Nino (het kind!) wel en daar hebben we zelf in Europa last van.
Schitterende hoe je beide fenomenen een karakter geeft en dat niet meer los laat. Geeft een gezicht aan de bijna journalistieke invalshoek van je blog. Dat je belevenissen vaak intensief zijn wist ik al, maakt dat ik weer dichtbij mee mocht reizen.

Jelle51

Door: Jelle51 • Geplaatst op

Heerlijk om te lezen, ik heb weer genoten!

schenkel

Door: schenkel • Geplaatst op

Super zoals altijd!!!

doppie

Door: doppie • Geplaatst op

Ik vind het mooiste moment altijd net voor de storm losbarst, ik denk dat je net op tijd bent geweest.
Ik ben dol op verhalen met een terugkerend thema, heb dan ook gesmuld van de briesjes, stormen orkanen en de stiekeme windjes tussendoor.
Met El Gringo heb ik niet zoveel op, ik ben meer een El Loco type, maar dat was denk ik al wel duidelijk.

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.