Zuidkust Ecuador reisblogs

De klokkenluiders van de Pacific

Lola was er (tot 28 aug 2008) Gepost op 21 aug 097 reacties

Bultrugwalvis, humpback whale, ballena jorobado, baleine à bosse, Buckelwahl, Megaterra, Yubarta of Megaptera Novaeangeliae; in welke taal men zich ook liefkozend uitlaat over de Quasimodo's van de oceaan, het valt volkomen in het niet bij het luisteren naar de liefdestaal der bultruggen zelf...

Op zondagochtend in alle vroegte vertrekt een uit de kluiten gewassen speedboot met zestien ietwat gespannen opvarenden vanuit Puerto López richting het eiland Isla de la Plata. De groep hoopt een glimp op te vangen van de bultrugwalvissen die zich hier jaarlijks tussen juni en oktober ophouden om te paren. Het paringsritueel van de walvissen is fascinerend: de mannetjesbultruggen proberen de vrouwtjes uit alle macht te imponeren door prachtige verleidingsliederen te zingen die, zo blijkt uit recent onderzoek, een complexe, hiërarchische structuur hebben.

Maar zingen is niet het enige waarmee de klokkenluiders van de Pacific de lieftallige, voluptueuze dames proberen te versieren. Tegelijkertijd flirten zij er -net als de vrouwtjes overigens- lustig op los door sierlijk te dansen met hun staart. En de echte macho's gooien hun hele, logge lijf in de strijd, door met gekromde rug in z’n geheel uit het water te springen. Zullen wij zeelieden tot de gelukkigen behoren de paringsdans van deze gebochelde zeereuzen van dichtbij te aanschouwen?

Onderweg vertelt de gids dat een volwassen vrouwtje zo'n vijftien meter lang is en ongeveer dertig ton weegt. Het mannetje komt er bekaaid vanaf met een lengte van "slechts" tien meter. Wat voel ik mij als mens ineens ontzettend klein en nietig. Dat gevoel dat me keer op keer bekruipt als ik op open zee ben, met in de wijde omtrek niets dan water en lucht. Dan koester ik een bepaald soort eerbied voor de macht en de kracht die uitgaat van de immense oceaan en de onderwaterwereld die erin schuilgaat. Een wereld waarin het voor mij verborgen dierenrijk nog enigszins ongestoord zijn eigen gang kan gaan. En met deze indrukwekkende informatie wordt dat gevoel nog eens versterkt.

Het eiland komt in zicht en hoewel we voortdurend verwachtingsvol naar de oceaan hebben zitten turen, lijkt Poseidon ons vandaag niet gunstig gezind. Maar dan zie ik in de verte water omhoog spuiten. De gidsen zien het ook en zonder waarschuwing vooraf geven ze gas. Met een scherpe bocht scheurt de boot in de richting van de walvissen, terwijl wij met z'n allen over elkaar heen tuimelen. Op het moment dat we naderbij komen springt er ineens een enorme walvis met veel kracht en flair uit het water omhoog. En het is er niet één, het zijn er niet twee, maar wel drie. Nee, meer! Ze zijn echt overal.

Overdonderd door dit groteske aantal walvissen dat zich om ons bootje verzameld heeft, probeer ik in het wilde weg plaatjes te schieten. Maar de zee is op zijn zachtst gezegd ruig en door de hoge golfslag word ik voortdurend van de ene kant van de reling tegen de andere kant aangekwakt, wat het fotograferen aanzienlijk bemoeilijkt. Bovendien kondigen de bultruggen niet aan wanneer ze er genoeg van hebben hun danskunsten te vertonen. Want zo plotseling als de walvissen verschenen, zo vlug zijn ze weer verdwenen. Terug naar veilige, donkere diepte van de zee.

Nog nagloeiend van opwinding bereiken we Isla de la Plata. Het eiland is vrij droog en dor, maar desondanks mooi, constateren we tijdens een wandeling. Wellicht door de ruigheid en puurheid van het eiland en door de rust en stilte die er heerst. Het wordt slechts bewoond door de zeldzame en unieke flora en fauna die we er te zien krijgen: heilzame planten, trage zeeschildpadden, zonnende zeeleeuwen, broedende Gemaskerde Jan van Genten en heel veel Blauwvoet Jan van Genten, die zichzelf met hun felblauwe en te groot uitgevallen zwemvliezen voortdurend in de weg waggelen.

De dieren van het eiland kennen geen natuurlijke vijanden en laten zich daardoor duidelijk ook niet opjagen door een groep nieuwsgierige toeristen. Ik moet glimlachend aan Nelson Mandela denken, omdat hij pinguïns altijd “clumsy soldiers” noemt. Bij deze hebben we de blauwvoetige versie van de onhandige soldaatjes gevonden. Ook zij laten regelmatig hun trotse paringsdans zien, waarbij ze lijnrecht tegenover elkaar staan en hun vleugels wijd uitslaan, gevolgd door een oorverdovend gekrijs.

Na een lunch op de boot gaat de duikbril op en springen we van boord om te snorkelen. Binnen luttele seconden drijf ik te midden van een bonte stoet van tropische vissen en andere zeediertjes. Ik herken slechts één soort: de papegaaivis. Dan zie ik een zeester die ik zachtjes even aanraak en verderop bij een rotsblok ontwaar ik een slang. Het ziet eruit als een groot, aalachtig monster, waardoor ik plotseling als een speer het water uit schiet en in één vloeiende, gracieuze beweging op de boot beland. Einde snorkelavontuur.

Op de terugweg worden we wederom getrakteerd op een groot aantal bultruggen. In een vlaag van verstandsverbijstering besluit ik op het dak van de wild heen en weer schuddende boot te klimmen en even later bevind ik mij op een spekglad dak, zonder enig houvast. Met op hooguit vijfentwintig meter afstand een stuk of acht waterreuzen. Ik zie naast een paar prachtige volledige sprongen uit het water veel zwierig gedraai met staarten. En terwijl ik mij met ingehouden adem verwonder, kan ik de walvissen haarscherp horen briesen, loeien, zuchten, spuiten en fluiten. Pas als de laatste walvis ondergedoken is keren we huiswaarts.

Na deze onvergetelijke dag geniet ik aan zee van rauwe vis gemarineerd in citroensap, gevolgd door een smakelijke cocktail bij een knisperend kampvuur op het strand. Aan de andere kant van het vuur ontwaar ik een verliefd koppel in een innige omhelzing verstrengeld. De basis van de liefde blijft hetzelfde, bedenk ik mij terugdenkend aan hetgeen ik vandaag heb gezien. Even verderop dansen twee jonge Ecuadorianen soepel en uitdagend op de salsamuziek die vlak naast hen uit de boxen van de buitenbar schalt. Ik kijk naar de ritmische bewegingen van het setje en neurie zachtjes mee, diep in gedachten verzonken.

Eva B.
Reisreporter Lola

Lola Positie 29265 (0 p.) Lid sinds 16-09-2007 Foto's en tips: 199 Blogs: 29 Fans: 12
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

Afscheid
4 25
Gepost op 27 oktober
Bolivia La Paz
Laguna 69: de majesteit en haar hofdienaren
3 19
Gepost op 20 oktober
Peru Huaraz
De orkaan en de kleine jongen
0 16
Gepost op 15 oktober
Peru Noord Trujillo

Reacties bij deze blog

Lola

Door: Lola • Geplaatst op

Hoi Jan en Christien,

Mooi dat jullie dat doen. Ik streef daar ook wel naar. Zo heb ik bijvoorbeeld de townships in Zuid-Afrika bezocht (en daar ook een weeshuis voor kinderen met aids, heel schrijnend). En tijdens mijn reis door Zuid-Amerika vorig jaar heb ik vrijwilligerswerk gedaan met wilde dieren in de jungle van Bolivia. Een onvergetelijke en onbeschrijflijk mooie ervaring. Ik mis "mijn" apen nog dagelijks... Ja, dat geeft je bezoek aan een land meer betekenis en het verschaft bovendien een bijzondere inkijk in het leven van de lokale bevolking.

Ik ben wel RR, maar doe absoluut niet mee voor het wedstrijdelement. Daarvoor is de concurrentie te groot, zijn mijn foto's technisch gezien niet goed genoeg en worden mijn tips niet voldoende gelezen naar mijn idee. Ik doe mee voor de mensen die op zoek zijn naar specifieke, waardevolle tips en voor mensen die het leuk vinden om reisverslagen te lezen. Ik heb er nog een hele hoop liggen van Zuid-Amerika. Ik zal er binnenkort weer een paar plaatsen.

Jullie tip Kinderen van Ecuador had ik al een keer gelezen (goeie tip!) en ik was er via internet al eerder opgestuit toen ik op zoek was naar een vrijwilligersproject. Ik was in eerste instantie zelfs van plan om een bezoek te brengen, maar helaas is dat er niet meer van gekomen, met name doordat ik besloot Spaanse lessen te nemen in Vilcabamba en geen tijd had het te combineren.

Groetjes,

Eva

Door: • Geplaatst op

Hallo Eva, wat leuk dat je op deze manier reageert. Zo kunnen we ook weer terug reageren. Wij waren ook RR maar zijn ermee gestopt omdat we ons niet meer konden vinden in het wedstrijdelement. We blijven echter wel lezen, want daarvoor is deze site érg waardevol. Misschien komen we in het nieuwe seizoen terug.
Volgend jaar dus eerst Sri Lanka en het jaar daarna Ecuador. We bouwen in onze reizen ook steeds een sociaal element in (zie onze tip: Kinderen van Ecuador) of we vinden een doel tijdens de reis. Daarom ook willen we weer terug naar SL, enerzijds om Dimuthu's ouders te ontmoeten en te steunen, anderzijds om een tehuis voor misbruikte meisjes te bezoeken.
Groetjes, Jan en Christien

Lola

Door: Lola • Geplaatst op

Bedankt voor jullie reacties en complimentjes! Ik heb de weektitel helaas volledig gemist!!! Ik log net in en zie deze reacties, had werkelijk geen idee dat mijn blog verkozen was tot blog van de week. Leuk!Terugkijkend in mijn inbox heb ik net die week ook geen nieuwsbrief ontvangen... Fijn dus, dat jullie gereageerd hebben, anders had ik het sowieso nooit geweten. Ik zal jullie blogs van Sri Lanka lezen Jan en Christien en wens jullie veel sterkte met het verlies van Dimuthu. Ecuador is schitterend, dus ik hoop dat uitstel geen afstel wordt ;-). Veel reisplezier iedereen!

Mathilda

Door: Mathilda • Geplaatst op

Gefeliciteerd met je week titel!

Joanna

Door: Joanna • Geplaatst op

Wat een prachtig verhaal zeg, heel erg mooi beschreven! Gefeliciteerd met de week-titel, geniet ervan!

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.