Quilotoa meer reisblogs

In galop door de Andes

Lola was er (tot 06 sep 2008) Gepost op 17 dec 094 reacties

Ik kijk ademloos over de rand van de krater naar het schitterende smaragdgroene Quilotoameer dat beneden mij ligt en neem volop de tijd om dit beeld voorgoed in mijn geheugen te griffen. Maar dan wenkt de gids ons als teken dat we terug gaan hiken naar Chugchilan. “Maak je borst maar nat”, spreek ik mezelf zuchtend toe. Afgezien van de rugpijn ben ik nog niet gewend aan een hoogte van 3800 meter. En al helemaal niet aan een wandeling van vijf uur op diezelfde hoogte.

We lopen eerst grotendeels over de krater om het meer heen. De regen komt inmiddels met bakken tegelijk de hemel uit en al gauw is niet alleen mijn borst nat, maar is alles doorweekt. Ineens is het ook volkomen mistig om me heen. Ik zie geen hand voor ogen. Weg mooie vergezichten. We stoppen even om onze poncho's aan te trekken, al is dit een vrij zinloze actie gezien de druipende staat waarin we verkeren. Met frisse tegenzin vervolg ik mijn weg over smalle paden die met de minuut glibberiger worden. Ik moet goed opletten waar ik mijn voeten neer plant.

Ik zie dat de gele poncho van de gids vol scheuren zit en hoe de man rilt van de kou. Maar hij blijft lachen, knikt vriendelijk naar de eenzame, bemodderde ziel te paard die ons passeert. Achter hem sjokken twee oude pakezeltjes moeizaam voort. Ze gaan duidelijk gebukt onder de zware last die ze met zich meedragen. Ik maak tijdens het lopen een praatje met de gids. Hij vertelt me dat hij thuis maar liefst negen monden te voeden heeft. Dat is niet mis. Ik moet er persoonlijk niet aan denken...

Na een uurtje motregent het alleen nog, zodat ik eindelijk het overweldigende landschap zie. De stortbuien tussendoor neem ik direct voor lief. Maar hoewel ik geniet van de omgeving, heb ik aan de afstand en de hoogte zoals gevreesd een zware dobber. En het moeilijkste moet nog komen: bergopwaarts! De laatste anderhalf uur gaat steil omhoog over spekgladde weggetjes. Mijn mega-zere voeten dreigen constant weg te glijden en iedere beweging die ik maak wordt door zuurstofgebrek genadeloos afgestraft.

Inmiddels loop ik aardig achter op de rest, want de groep gaat als een stel berggeiten in moordend tempo omhoog en schijnt helemaal nergens last van te hebben. Ik laat me ondertussen van mijn charmantste kant zien wanneer ik piepend en hijgend door de ijle lucht omhoog klim. Mijn hart gaat als een razende tekeer, ik heb het gevoel dat mijn longen zullen imploderen. De sterretjes dansen voor mijn ogen en mijn bewegingen worden steeds trager. Die uitdrukking van die laatste loodjes is er duidelijk niet voor niks.

Maar met een flinke dosis geduld en doorzettingsvermogen komen de meeste dingen uiteindelijk goed en na deze beproeving komt Chugchilán in zicht. Ik heb het gehaald en ben nog net niet aan hoogteziekte bezweken ;-). En ondanks het feit dat het eigenlijk te zwaar is voor iemand die nog niet geacclimatiseerd is en geen bijster goede conditie heeft, had ik het voor geen goud willen missen.

De anderen zijn al in de herberg verdwenen als ik buiten adem de gids bedank met een fooi en hem mijn poncho aanreik. Die kan hij goed gebruiken. Zichtbaar geroerd pakt hij hem van me aan. Eenmaal “thuis” zit ik er zo doorheen dat ik zachtjes begin te huilen. Ik heb ineens heimwee, elke spier in mijn lijf doet pijn en ik ben helemaal op en versleten. Alle vermoeidheid komt eruit in de vorm van een tranendal en ik moet zeggen: het lucht best op. Later die avond boek ik zelfs dapper een paardrijtocht voor de volgende dag. En dat met een glimlach...

's Ochtends kan ik me nauwelijks bewegen, maar ik moet en zal te paard. Ik ben de enige die wil paardrijden, dus ben ik de daaropvolgende vijf uren slechts samen met mijn bergpaardje en de gids met zijn muilpaard of -ezel. De gids noemt het een mule, maar dat kan zowel een muilpaard als een muilezel betekenen. Ik weet niet of er een hengst op een ezelin is gesprongen om deze creatie te creëren, of dat een merrie al dan niet vrijwillig door een hitsige ezel is genomen.

Mijn paard blijkt die dag de ziekte van traagheid te hebben. Niet vooruit te branden, de schat. Af en toe een sloom galopje, meer zit er echt niet in. Het geeft me wel de gelegenheid de natuur goed in me op te nemen en het is weer zeer indrukwekkend. Maar door de enorme regenval van de dag ervoor zijn de paden veranderd in één grote modderpoel. Denk hierbij aan spiegelgladde, smalle paadjes die loodrecht omhoog kronkelen. Het arme paardje heeft de grootste moeite zich staande te houden en ik voel zijn hoeven voortdurend onder zijn lijf weg glibberen.

De tocht voert langs een piepklein kaasfabriekje. Ik stap af om een kijkje te nemen. De kaaskopjes zijn echter erg stug en onvriendelijk, dus ik sta binnen tien tellen weer buiten. Daarna rijden we -zowaar in galop- met twee luid blaffende, vervaarlijk uitziende honden in onze kielzog in de richting van een nevelwoud. Tijdens de rit door dit prachtige, mystieke woud kom ik mijn hikende herberggenoten tegen. Als ik die rood aangelopen koppies zo zie, ben ik stiekem blij dat mijn paard het zware werk doet vandaag.

Na de lunch stelt de gids voor om van dier te ruilen. En voor ik het weet vlieg ik in rengalop door de bergen. Wauw...en sterk, zo’n muildier! Het kost hem totaal geen moeite een spekgladde berg te beklimmen. Een ware klauterkabouter. Jammer dat ze zich niet kunnen voortplanten, want daar mogen ze er van mij wel meer van maken. Terug in Nederland wil ik er ook eentje. Al moeten we het doen zonder de bergen. Die verzinnen mijn mule en ik er wel bij...

Lola Positie 29359 (0 p.) Lid sinds 16-09-2007 Foto's en tips: 199 Blogs: 29 Fans: 12
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

Afscheid
4 25
Gepost op 27 oktober
Bolivia La Paz
Laguna 69: de majesteit en haar hofdienaren
3 19
Gepost op 20 oktober
Peru Huaraz
De orkaan en de kleine jongen
0 16
Gepost op 15 oktober
Peru Noord Trujillo

Reacties bij deze blog

TravelGoom

Door: TravelGoom • Geplaatst op

Uh, als er mist is waarom doe je dan je hand voor je ogen?
Weer een prachtverhaal.
Compliment voor de openheid waarmee je je beproeving beschrijft.
Als ik terug ga naar Ecuador ga ik dezelfde tocht doen, dat weet ik nu zeker.
Ik ga nu opzoek naar een 'mule', het is namelijk glad buiten...

schenkel

Door: schenkel • Geplaatst op

Wat een mooi geschreven verhaal,wij waren tot 13 nov 09 in Ecuador maar daar zijn we niet geweest.
Zal best zwaar geweest zijn ik vond de Cotopaxi al erg zwaar.

albertensandra

Door: albertensandra • Geplaatst op

En..... heb je al een mule in de achtertuin staan? Prachtig geschreven, het leest heel erg makkelijk!

Lione Kolsteren

Door: Lione Kolsteren • Geplaatst op

Al weer zo mooi geschreven, een genot om te lezen. Knap dat je de hike hebt volbracht, want ik weet dat lopen op die hoogte niet gemakkelijk is en dan die steile glibberige paden..... Iedere overwinning op jezelf is er weer één. Geweldig toch?

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.