Noord Chili reisblogs

Een bijzondere ontmoeting bij Pukara de Quitor

jdevaan was er (tot 16 sep 2007) Gepost op 05 nov 108 reacties

San Pedro de Atacama is een oase in de droogste woestijn ter wereld. Meetstations hebben hier nog nooit neerslag gemeten! Als hier 3mm regen per jaar valt is het al een uitzonderlijk nat jaar. Daar ziet de woestijn ook wel naar uit, maar in San Pedro hebben de bewoners de aanwezigheid van een riviertje helemaal uitgebuit en is het mooi groen. De huisjes zijn allemaal van leem gemaakt en er staat een schattig witgekalkt lemen kerkje uit de 17e eeuw. Het is een ontzettend gezellig stadje met veel winkeltjes, reisbureautjes en sfeervolle restaurantjes.

Na eindelijk eens lekker uitslapen (tot 8.30) en een relaxed ontbijtje zijn we naar de 3 km verderop gelegen Pukara de Quitor gewandeld. Een tegen een heuvel gebouwde vesting daterend uit de 12e eeuw.
De toenmalige bewoners, de Ayllu indianen, leefden hier van de landbouw. Deze mensen hadden nog nooit paarden en geweren gezien, en dus was het erg makkelijk voor de Spanjaarden om deze vesting in1540 in te nemen. Helaas vielen daarbij veel slachtoffers. De Spanjaarden hebben alle opperhoofden onthoofd.
Het was prachtig weer en hoewel het nog maar net lente is en we op een hoogte zitten van 2438 m. is het toch zo’n 22 graden. Lopend in de zon voelt het nog veel warmer aan.
Bij de entree lag een jonge hond die natuurlijk wel even een knuffel wilde. Kennelijk genoot hij daar zo van, dat hij ons als baasjes van de dag bestempelde, want ondanks de steile, inspannende klim tussen de ruïnes door naar boven, week hij niet van onze zijde. Hij liep een beetje mank en bij iedere stop zocht hij hijgend een verkoelend plekje in de schaduw.


Eenmaal terug beneden heb ik de grootste plek schaduw opgezocht en hem daar een groot blik met water gegeven, voordat we de andere heuvel op gingen. Weer een pittig klimmetje, maar een must vanwege het schitterende uitzicht over de droge woestijn, met daarin de groene oase waarin San Pedro de Atacama ligt.
Maar onze doggie weigerde beneden te blijven en hinkte ook deze heuvel achter ons aan. Zoveel toewijding raakte me in mijn ziel en dus heb ik van ‘mijn doggie’ en mij een foto bij het prachtige uitzicht over een deel van de dodenvallei (zie onder, deze foto hebben jullie al eens gezien in mijn profiel).

Zelfs na dit bezoek, toen we terug wilden gaan naar San Pedro de Atacama, wilde hij van geen wijken weten. Een steeds groter schuldgevoel maakte zich van mij meester, want hij kon natuurlijk niet mee naar ons hotel, laat staan mee op excursie naar de dodenvallei en maanvallei. Maar hem ruw wegjagen kun je ook niet over je hart verkrijgen.
Op weg naar het dorp kon hij zijn dorst wel lessen in de rivier waar we langs liepen, maar het was overduidelijk dat hij ook honger had. Hij was constant op zoek naar wat eetbaars…

Eenmaal in San Pedro liep ik snel naar een bakker voor warme empanadas. Terwijl Elmo alvast naar het hotel liep, volgde de hond mij naar de bakker. Kennelijk had hij wel door dat het niet gepast was om mee naar binnen te gaan. Toen ik weer buiten kwam met de empanandas en brood voor hem, was hij weg…
Van de ene kant was ik opgelucht dat ik hem niet teleur hoefde te stellen, maar wel vroeg ik me af of hij misschien was weggejaagd door omstanders… én ik had hem graag nog wat lekkers toegestopt.
Kortom, ik voel nu weer wat tranen branden en een brok in mijn keel. In zo’n korte tijd had hij mijn hart al gestolen. Ik hoop dat hij genoten heeft van onze dag samen en dat hij nog veel knuffels en eten krijgt van andere toeristen!

jdevaan Positie 491 (560 p.) Lid sinds 30-11-2009 Foto's en tips: 555 Blogs: 45 Fans: 15

Foto's bij deze blog

blogfoto nr. 1
Ik en mijn doggie bij het uitzicht over de Valle de Muerte
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

Oog in oog met gloeiend hete lava in Volcano National Park
0 8
Gepost op 05 december
Verenigde Staten Hawaï
A home away from home
0 5
Gepost op 28 november
Canada Rocky Mountains
India versus Nepal
0 7
Gepost op 18 november
India Madhya Pradesh

Reacties bij deze blog

Door: • Geplaatst op

Hoy Jacqueline!

Wat een ontroerend verhaal,en mooie beschrijveningen-we leven helemaal mee!

Fijn,dat er lieve mens3en zijn als jij,doe houden van dieren,en voor hun zorgen,waar je ze ook tegen komt.Bravo!!!

x Ankie

dereizigers

Door: dereizigers • Geplaatst op

Mooi verhaal en leuk zo'n vriend die je vergezeld, al is het maar voor een dag! San Pedro is een prachtige plek en een super uitvalsbasis voor excursies. We zijn er destijds zo'n 2 1/2 verbleven, erg de moeite waard.

Willemien

Door: Willemien • Geplaatst op

Als dierenvriend doet zo'n verhaal je wel wat. In Marokko liepen twee honden van het hotel met ons mee. Ze kenden de gids. Maar dat is toch leuk om zulke wandelaars bij je te hebben. Mooi geschreven!

corriedewinter

Door: corriedewinter • Geplaatst op

Prachtig verhaal. Wij maakten dat mee bij een tocht naar een klooster in Sikkim. Die honden lopen rustig 10 kilometer met je mee.

pkoelewijn

Door: pkoelewijn • Geplaatst op

leuk verhaal over deze vriend voor 1 dag...Hij had kennelijk ervaring en ging tevreden heen. Vraag me af wat zou er gebeurd zou zijn als jullie hem meteen aan het begin eten hadden gegeven?

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.