Atacama reisblogs

Bolivia, Chili en Argentinie in drie weken deel 2

LindsayMossink was er (tot 31 okt 2009) Gepost op 09 sep 101 reacties

Vanavond is het Halloween. De Chileense hosteleigenaar Armin, beter bekend als ‘Simply Red’ (een naam die nogal voor de hand ligt wanneer je Armin ziet met zijn rode zonverbrande hoofd) gaat het feest van vanavond nooit halen. Ik krap mij nog even achter mijn oren als ik me realiseer waar we dit keer beland zijn. La Florida is niet zoals andere hostels in Latijns Amerika. Misschien is het wel typisch Chileens, daar kan ik nog niets over zeggen, we komen tenslotte net uit Bolivia. San Pedro de Atacama is hippie. La Florida is hippie. Het is drie uur ’s middags en het bier vloeit rijkelijk. De veertigjarige Armin houdt zijn vette haar vast in twee staartjes – schaterlachend poseert hij voor de foto met twee Australische meiden, die duidelijk wél op hun plek zijn in het flowerpower-hostel. Nee, Armin gaat het feest nooit halen. Als we terug komen van ons paardrijdavontuur zitten er nog altijd verschillende langharige nationaliteiten tussen de hangmatten. ‘Simply Red’ is een stuk rustiger. Hij spreekt ons niet eens meer aan als we langslopen in onze vieze paardrijdkleren. Zijn ogen draaien weg. Het zal niet heel lang meer duren voor hij in coma raakt. Tijd voor ons om ons klaar te maken voor vanavond.

San Pedro de Atacama in Chili is een woestijngekleurd dorp, aan de grens met Bolivia en tevens het eindpunt van onze excursie dwars door de grootste zoutvlakte ter wereld. De meeste backpackers komen naar San Pedro de Atacama om bij te komen van een drie daagse uitputtingsslag door Salar de Uyuni. Het woestijndorpje heeft zelf echter ook genoeg te bieden. Met de dertien kilometer verderop liggende maanvallei (Valle de la Luna) in de Atacama-woestijn heeft San Pedro een parel in handen. Terwijl de adrenaline nog door je lijf giert na het sandboarden te midden van Death Valley zorgt Teckara Tours ervoor dat je met het zand nog tussen je naad precies met zonsondergang in de buitenaardse maanvallei bent. Voorspelbaar als het is, waande ik me die avond echt even op de maan.

‘Girls, girls, tonight big Halloween party in the middle of the desert, one o’clock!’ De hele dag horen we niets anders in de stoffige straatjes van San Pedro. Waar het feest precies is, hoe laat het begint en hoe we er gaan komen blijft tot een uurtje of twee ’s nachts onduidelijk.

Het is bijna twee uur ’s nachts. We staan met z’n vieren op de parkeerplaats naast de begraafplaats van het dorpje in Chili. ‘Oké, we wachten nog een kwartier en dan gaan we naar het hostel,’ besluit ik. De begraafplaats, waar we naast staan, geeft me de rillingen. Vanaf de parkeerplaats zouden zogenaamde ‘transfers’ gaan naar het feest. Er staan misschien nog vier of vijf andere verloren groepjes op de parkeerplaats te wachten. Locals. Geen toeristen. Verstandig lijkt dit plan steeds minder. Als we aan de praat raken met een Chileens duo, komen er twee Australische meiden uit Perth bij, waar we een verbond mee sluiten. ‘We will stick together,’ zegt Ashley en dan stappen we een busje in. Vijf minuten later stappen we in het midden van de woestijn uit en is ons verbond alweer verbroken. Ik krijg een wat beter gevoel als ik constateer dat ik San Pedro de Atacama gewoon kan zien liggen. Als vervolgens blijkt dat San Pedro rondom een groot kampvuur vertegenwoordigd is in alle leeftijdsgroepen, kunnen we met een gerust hart gaan genieten aan de met hoge tafels gecreëerde bar van een Cristal biertje.

Het volgende lokale biertje wat we drinken is in het Argentijnse plaatsje Salta op het sfeervolle plein Plaza 9 de Julio, wat al snel onze favoriete plek is in Salta. Met de vele restaurantjes en terrassen rondom het stadspark, zitten we drie dagen lang gebakken in het middelpunt van de tegen het Andes-gebergte aanliggende stad. Plaza 9 de Julio is waar we dan ook afscheid van elkaar nemen en we ieder onze eigen onafhankelijke weg gaan. Typisch, want Plaza 9 de Julio eert met de naam van het plein de Dag van de Onafhankelijkheid van Argentinië, wat op 9 juli 1816 na een lange bevrijdingsoorlog onafhankelijk werd van de Spanjaarden. Plaza 9 de Julio is het plein waarvandaan ik een taxi pak naar het vliegveld om vervolgens naar groots en Europees georiënteerd Buenos Aires te vliegen waar ik mijn Zuid-Amerikaanse avontuur in stijl zal afsluiten. ¡Hasta la vista

LindsayMossink Positie 5566 (0 p.) Lid sinds 16-07-2010 Foto's en tips: 8 Blogs: 7 Fans: 0
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

Reacties bij deze blog

Lione Kolsteren

Door: Lione Kolsteren • Geplaatst op

Prima vervolg op deel 1! Heb ook even snel op je eigen website gekeken, ziet er erg goed uit!!

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.