Potosi reisblogs

Dynamiet en duivels in de Cerro Rico mijnen

thewanderer was er (tot 16 okt 2007) Gepost op 11 jan 104 reacties

Potosi, de hoogstgelegen stad van deze grootte ter wereld, op 4090 meter hoogte. Van oudsher een mijnstad, nee, niet een mijnstad. Het was DE mijnstad van Zuid Amerik, gelegen aan de Cerro Rico berg (4827m). Potosi was zo bekend dat er zelfs nu nog een uitdrukking is in het spaans: 'valer un potosi', ofwel, dat is een fortuin waard. Helaas is nu alle zilver nagenoeg verdwenen en vinden ze alleen wat andere mineralen (zink en lood) en giftige stoffen.

Mij staat deze dag een excursie te wachten, en niet zo maar één. Ik ga de mijnen in. Deze mijnen, waar mensen onder erbarmelijke (bijna middeleeuwse) omstandigheden werken.

Bolivia is een arm land, de mijnwerkers werken hard voor weinig. Twaalf uur werken voor twaalf euro, schrale lucht, giftige gassen en een gemiddelde levensverwachting van !35!. De jongste mijnwerkers zijn nog kinderen, die ontzettend zwaar werk verrichten. De tourgids is een oud mijnwerker, hij kent de omstandigheden en de mensen.

De start was bij de 'miners market'. Armoede was troef. Hier waren we om kleine cadeautjes te kopen voor de mijnwerkers. Zoals frisdrank, coca bladeren en cigaretten. Vervolgens door naar een klein winkeltje (eerste foto). Het laatste cadeautje, dynamiet! Hel ja, sta ik daar ineens met dynamiet in mijn handen! En wandel 50 cent armer als trotse bezitter van dynamiet staven naar buiten.

Eenmaal bij de mijnen aangekomen wordt onze gids enthousiast begroet. De mijnwerkers komen nar ons toe, één wang bolstaand van een grote bal coca bladeren, besmeurd, vragend om cigaretten. Niet veel later begint de uitdaging, we gaan de werkende mijn in. Uitdaging, omdat de mijn op veel plekker niet hoger dan 1.60 is, en ik met mijn 1.91 op deze hoogte en weinig zuurstof in de lucht, diep de mijn in zal gaan.

Bij het naarbinnen gaan moeten we al een paar keer opzij springen voor een kar vol stenen die op snelheid op ons afkomt. Nou ja springen, onszelf stijf tegen de muur duwen en het karretje vliegt rakeling bij ons langs. Dan komen we aan bij een rustplaats, bij de Tio (de duivel)!

Bolivia is katholiek, echter... De mijnwerkers zitten onder de grond en onder de grond heerst maar één iemand. De tio, de duivel! (foto 3) De duivel eren ze met een standbeeld, bidden voor hem en geven offers, als drank, cigaretten, coca bladeren. Het is traditie dat er een cigaret in de mond van de Tio wordt gestopt en je samen met hem rookt.

We gingen verder de mijn in, lopend door de gangen, klimmend, afdalen door kleine kruipruimtes. Meekijken hoe de dynamiet staven worden geplaatst en opgeschrikt worden door de knallen van het dynamiet in de andere mijnen. (ook mijn dynamiet als gift achterlatend) Ademhalen werd moeilijker en moeilijker, vol respect keek ik naar deze harde werkers. Deze omstandigheden zijn niet aards, ze zijn duivels..

Toen het eigenlijk tijd was om terug te gaan was de weg geblokkeerd, lege mijnkarren.. Terwijl de schacht hier amper 1.55 hoog was en een wagentje ruim een meter, was er maar 1 optie, klimmend, klauterend, van mijnkar naar mijnkar. Erg zwaar, wel een onvergetelijke ervaring!

De tour was echt geweldig, fysiek zwaar en ontzettend indrukwekkend om te zien. Er bestaat een waanzinnig goede documentaire over deze mijnen en het leven, 'The devils miner'. Een aanrader.

De Cerro Rico mijnen laten een blijvende indruk achter, een duivelse indruk!

(Helaas heb ik niet meer foto's, aangezien mijn camera met foto's niet lang na deze tocht is gestolen. Deze foto's had ik al op mijn reisblog geplaatst.)

thewanderer Positie 15561 (0 p.) Lid sinds 09-08-2009 Foto's en tips: 165 Blogs: 16 Fans: 1

Foto's bij deze blog

blogfoto nr. 1
Staven dynamiet in onze handen, wow, wat een gevoel..
blogfoto nr. 2
De mijnen, ongeveer 1.60 hoog...
blogfoto nr. 3
Julio en de Tio in de mijn
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

Tafelberg: "king of the world"
3 3
Gepost op 29 augustus
Suriname Jungle
Horseback riding in San Agustin
2 11
Gepost op 11 april
Colombia

Reacties bij deze blog

leonboog

Door: leonboog • Geplaatst op

Er is ooit een of andere rondreis geweest in de vorm van een spel op de televisie met Bas Westerweel en Angela Groothuizen. Bas Westerweel wilde nooit meer terug de mijnen in.

Wij kochten ook nog alcohol om te offeren bij de duivel.

Voor ons ook een indringende ervaring, vooral de mensen die bij de mijnen wezenloos coca aan het kauwen waren. Wij hadden een oudere gids en een jonge jongen bij ons als gids, in ieder geval twee personen die als het meezit wat ouder zullen worden.

ciel

Door: ciel • Geplaatst op

Ik heb hetzelfde gedaan ik denk in 2004 ook ik heb het als zeer indrukwekkend ervaren en geschrokken van de barre levensomstandigheden van deze mensen.Ik kan de beelden nog zo voor mijn netvlies laten verschijnen het komt allemaalweer terug.En er is gewoon helemaal niets veranderd had ik ook niet verwacht maar wat zou ik het de mensen graag gunnen.
Fijn dat je de documentaire noemt die ga ik zeker proberen te bemachtigen.

albertensandra

Door: albertensandra • Geplaatst op

Lijkt me heel apart om dit te zien en mee te maken.

Nrique

Door: Nrique • Geplaatst op

Gave ervaring en heel bizar om met een staaf dynamiet als toerist binnen te gaan. Lijkt me bijzonder om mee te maken.

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.