La Paz reisblogs

Bolivia, Chili en Argentinie in drie weken deel 1

LindsayMossink was er (tot 18 okt 2009) Gepost op 09 sep 102 reacties

Bolivia in je bol als reisbestemming? Columbus reisreporter Lindsay Mossink neemt je mee op reis door dit vrijwel ongerepte Zuid-Amerikaanse land en laat zien hoe je, als je er dan toch bent, ‘ook nog even’ een stukje van Chili en Argentinië kan meepakken. Van het veertig meter hoge visvormige eiland in de glinsterende zoutvlakte van de Salar de Uyuni tot een dubieus feest met Halloween ‘ergens’ in de Chileense woestijn.

Het is woensdagochtend. Ik lig verstrengeld in de klamboe die we de nacht ervoor na wat cocktails met enige moeite hebben opgehangen. Een eenpersoonsklamboe boven een tweepersoonsbed in een kamer waar we met vier meiden in zijn gepropt door de chaotische maar zorgzame eigenaar van hotel El Ambaibo. Ik word wakker van de regen. Nadat ik twee seconden lang mijn geluk niet op kan met het feit dat het zo lekker regent en ik me nog even om kan draaien, schiet het me te binnen dat we zo de ‘pampas-tour’ gaan doen.

Ik bevind me in Rurrenabaque. Een diep in de jungle verborgen plaatsje ten noorden van de onofficiële hoofdstad van Bolivia. Veel mensen denken, niet geheel onterecht, dat La Paz de hoofdstad van Bolivia is, terwijl dit eigenlijk de Spaans koloniale stad Sucre is. Het grote en overweldigende La Paz komt nu eenmaal erg hoofdstedelijk over. Vergeleken met het Peruaanse Lima met haar enorme vierbaanswegen, waar ik een week geleden voor het eerst in mijn leven voet aan de grond zette in Zuid-Amerika, is La Paz echter een plattelandsuitvoering. Miljoenen kinderkopjes sieren de heuvelachtige straten van La Paz, waar Boliviaanse, in kostuum geklede vrouwen met bolhoedjes, in stalletjes op straat, naast de populaire kleurrijke tas waar iedere toerist mee thuis komt, ook lamafoetussen, Talismannen en opgezette gordeldieren verkopen. De hoogstgelegen ‘hoofdstad’ ter wereld met 3600 meter doet je naar adem happen, maar is zo indrukwekkend dat je dat na de eerste honderd meter al lang bent vergeten.

Bolivia is een land voor avonturiers. De tour van de doorgewinterde pampa-expert Donato is voor avonturiers. Rond de klok van zes uur ’s morgens staat de jonge Boliviaanse Victor, die al jaren voor Donato Tours als gids werkt, ons al op te wachten. De regen komt met bakken uit de hemel, waardoor de stemming enigszins bedrukt is. Zo lekker als ik drie kwartier geleden nog lag te genieten van de stromende regen, zo chagrijnig maakt het overtallige water me nu.

De pampa's van Bolivia zijn het best te bereiken via Rurrenabaque. Een pampa is een uitgestrekte, groene en natte vlakte die veel voorkomt in Zuid-Amerika. De pampa’s van Brazilië zijn onder toeristen populairder en bekender dan die van Bolivia, wat de tocht over de Boliviaanse Yacuma rivier nog specialer maakt. Na een drie uur durende rit langs afgelegen dorpjes, brengt Victor ons in een uitgehakte wiebelige kano dwars door de ongerepte natuur naar het kamp aan de rand van de pampa, waar we twee nachten zullen overnachten tussen de, in het gebied ronddwalende doodshoofdaapjes, capybara’s (beter bekend als de reuzencavia’s), anaconda’s, en cobra’s, in houten hutjes langs de Yacuma rivier die op zijn beurt weer vol zit met piranha’s en kaaimannen. Welterusten.

Victor werkt hard voor zijn centen. Twee tours per week, drie dagen achtereenvolgens per trip, één dag vrij. Zijn favoriete onderdeel staat onomstotelijk vast. Elke tweede dag vraagt Victor wie er van de groep avonturiers mans genoeg is om een baantje te trekken in de Yacuma rivier onder toeziend oog van een aantal levensgrote kaaimannen op de kant. Dat een duik in de rivier kan leiden tot het gezelschap van de roze rivierdolfijn is over het algemeen niet overtuigend genoeg, weet Victor te vertellen. De kaaimannen deinzen wel iets terug als we met de niet al te stabiele kano in de buurt komen, toch biedt niemand zich als vrijwilliger aan om eens lekker te badderen met een stel roze dolfijnen. Victor verzekerd ons dat kaaimannen enkel vis en planten eten. De groep verroert zich nog altijd niet. ‘Totdat ze eens een stukje vlees willen proberen zeker,’ zegt de Spaanse Esperanza. ‘Ik ga wel,’ hoor ik mezelf zeggen en voor ik het weet zwem ik schichtig met twee grijs roze ‘wezens’ die in de verste verte niet lijken op de welbekende ‘flipper’ angstvallig ver van de kant af en vlak naast de kano in de Yacuma rivier. Als ik niet veel later redelijk panisch de boot in klim omdat ik door een piranha denk te zijn gebeten en achteraf blijkt een sardientje de dader te zijn geweest, is het over met mijn heldenstatus en houd ik mij het komende uur wat stiller, terwijl Victor ons lachend terug brengt naar het kamp.

We verlaten Bolivia op de mooiste manier denkbaar. Dwars door de grootste zoutvlakte ter wereld, die een slordige 40.000 jaar geleden deel uitmaakte van een reusachtig prehistorisch meer, langs ontelbare flamingo’s, gekleurde meren, actieve vulkanen, vulkanische geisers en uitgestrekte woestijnlandschappen. Salar de Uyuni mag dan wel één van de meest toeristische stukjes van Bolivia zijn, het blijft een magisch stukje aarde. Wanneer we met z’n vieren even een moment van bezinning hebben, worden gegrepen door de magie van het moment en ons beseffen met wat een prachtreis we bezig zijn, zitten we tussen de 10 meter hoge cactussen op het veertig meter hoge ‘viseiland’, Isla del Pescado, naar de kristalachtige vlakte te kijken. Na de laatste erbarmelijke nacht (de temperatuur kwam niet voorbij de -10 graden Celsius) in een zouthotel, waar zelfs de bedden uit zoutblokken bestaan, nemen we even de tijd te ontdooien in een warmwaterbron, waarna we gedropt worden aan de grens met Chili om een busje te pakken naar het plaatsje San Pedro de Atacama.



LindsayMossink Positie 5481 (0 p.) Lid sinds 16-07-2010 Foto's en tips: 8 Blogs: 7 Fans: 0
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

Reacties bij deze blog

Lola

Door: Lola • Geplaatst op

Ik was weer daar! Ik heb heimwee, maar jij nam me mee terug naar de pampas en de zoutvlakte. Bedankt, al is mijn heimwee nu sterker dan ooit tevoren... Ontzettend goed geschreven, heel beeldend. Echt een erg mooi verslag!

Lione Kolsteren

Door: Lione Kolsteren • Geplaatst op

Heel goed en onderhoudend geschreven, en met humor. Boeiend verhaal!!

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.