Ibiza & Formentera
Gepubliceerd op 29 aug 2012, 15:11 uur • 0 reacties
Tekst: Auke Hulst, Fotografie: Pé Chan
Ibizanders
Carlos de las Heras Garcia runt een huishouden van Jan Steen. Bovenop een steile heuvel, aan het eind van een pad dat door ons stadsautootje amper te bedwingen viel, heeft de pezige vijftiger over een periode van decennia Cas des Bosc gebouwd, zijn huis en boerderij. Een hok vol kippen, een uit de kluiten gewassen moestuin en voorzieningen voor het zuiveren van water, dat is het wel zo’n beetje. Er staat een oude caravan op het erf, en er dartelen twee verfomfaaide hondjes door het stof. Het geluid is het geluid van bos.
Eén kamer verhuurt hij aan toeristen, maar het vertrek blijkt bij aankomst nog niet in orde gemaakt. ‘Mijn vrijwilligers zijn gaan feesten in de stad en niet meer teruggekeerd’, zegt hij. Het lijkt hem niet echt te deren. In gebrekkig Engels: ‘It happen many time.’
’s Avonds zitten we buiten, rond een houten eettafel. Een oceaan van sterren fonkelt aan de onbewolkte hemel – het enige kunstlicht komt uit de keuken, waar een roestige pan staat na te geuren van het avondmaal. Muskieten zoemen, sprinkhanen tjirpen, en Félipe, een Peruviaan die op het erf in een wigwam woont, zit met ontbloot bovenlijf op een gitaar te pingelen. Op zijn borstkas staat een tatoeage van Bob Marley, op zijn arm de beeltenis van zijn moeder.
Carlos vertelt met vuur over permacultuur – een manier van boeren waarbij de schade aan moeder natuur wordt geminimaliseerd. Als voorzitter van de lokale permacultuurfederatie kan hij precies uitleggen hoe je je water hergebruikt, en wanneer chemisch tóch minder milieubelastend kan zijn dan biologisch boeren. Permacultuur is realistischer, zegt hij. Minder religieus. Tussen neus en lippen door vertelt hij ook over zijn rampzalige liefdesleven. Nee, voor hem geen vrouw in huis. ‘Ik heb geprobeerd getrouwd te zijn, maar als ik moet kiezen, wil ik een man. Nu ben ik al een tijd alleen. Zelfredzaam. Zoals de boerderij.’ Zijn gezicht breekt open in een ondeugende lach. ‘Allemaal masturbatie!’ Ik neem nog een slok ecologisch verantwoorde thee. De bewoonde wereld lijkt oneindig ver weg. Het is bijna niet te geloven dat ik op Ibiza zit.
Lees het volledige artikel in Columbus Magazine Editie 19
Er zijn op dit moment nog geen reacties geplaatst bij dit bericht.
RSS
