Reisnieuws

Brazilië - ongekend achterland

Gepubliceerd: 16 aug 2012 0
Gewapend met een camera vertrok winnares van de Discovery Atlas-actie Harmke Westervelt met Columbus Reporter Auke Hulst naar het ruige, onbekende binnenland van Oost-Brazilië. Daar troffen ze een dor en gebarsten, maar prachtig achterland met als enige troost de stilte en de ongekend vriendelijke boertjes en cowboys.



Tekst Auke Hulst, Fotografie Harmke Westervelt



Brazilië ongekend achterland



De mens gedijt overal. Of misschien is ‘gedijt’ het verkeerde woord: de mens volhardt. Ook hier, in dit dorre achterland vol cactussen en caatinga, struiken waaraan je de benen open haalt. Een weg die steeds meer begint te lijken op gatenkaas kronkelt over de uitgestrekte, golvende hoogvlakte. Dorpjes zijn dun gezaaid - het lijkt alsof aan de horizon iemand met een grote haardroger het laatste beetje vocht uit het land probeert te blazen. Je verwacht er geen meertje, maar toch is ‘ie daar: een poeltje waarin dode bomen staan. Een jongen in korte broek werpt zijn net uit en takelt zowaar een lijvige baars uit het bruine water. Zijn familie - moeder, twee zussen, twee puppies - staat erbij en kijkt ernaar. Een verdwaalde geit loopt te klingelen bovenop een rots. We lopen een tijdje met het groepje mee en proberen vergeefs een gesprek aan te knopen.



Brazilianen spreken zelden Engels en zeker hier niet. Tien kilometer verder nodigt een man ons binnen in zijn huisje van gelige stenen. Een teeveetje - afgezien van een paar klapstoelen zijn enige bezit - toont een dvd-opname van Freddie Mercury. De man knikt en we zitten een tijdje tegen elkaar aan te zwijgen. Zijn tanige gezicht verraadt een leven in wind en zon. Hij steekt zijn duim op. Alles is goed. Okay. Bom. Dit is een kant van Brazilië die vrijwel niemand kent. Niet de klamme hitte van het regenwoud, niet de hectiek en het voortdurende feest van de stranden langs de kust, niet het carnaval van Rio de Janeiro. Nee, de sertão. Brazilianen spreken met minachting over het volk dat hier leeft. Boertjes van buut’n, zijn het, met dito accent. Maar hun land heeft een bezwerende schoonheid; iets dat je gedachten doet oplossen of wegdrijven op een droom. Het is het soort landschap waar ik van hou, met een bevolking die de natuur niet dwingt maar ondergaat. De oudste frontier in Amerika, zo heb ik gelezen, en toch heeft de mens er nog nauwelijks zijn stempel op gedrukt.



Klik om te kijken of de papieren editie of de digitale editie nog beschikbaar is. 


deel dit artikel met je vrienden:
 

Laat een reactie achter

Er zijn nog geen reacties achter gelaten.

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.

Laatste artikelen

Dit is de winnaar van onze Vakantiebeurs-winactie!

Ook dit jaar stonden we met onze Columbus Travel-stand op de Vakantiebeurs in Utrecht. Dit keer met een wel héél speciale winactie: je kon bij ons en partners Charlie’s Travels en Turkish Airlines een fantastische 9-daagse safarireis door Kenia winnen. De winnaar is bekend ...

Ook dit jaar stonden we met onze Columbus Travel-stand op de Vakantiebeurs in Utrecht. Dit keer met een wel héél speciale winactie: je kon bij ons en...

Wegdromers: 10x genieten van waanzinnige uitzichten

Wij gaan op reis altijd graag op zoek naar uitzichtspunten, doorkijkjes en vergezichten. Daar zetten we dan nét een stapje extra voor, om van een spectaculaire panorama te kunnen genieten. En de Columbus-community ook, getuige deze prachtige wegdromers!

Wij gaan op reis altijd graag op zoek naar uitzichtspunten, doorkijkjes en vergezichten. Daar zetten we dan nét een stapje extra voor, om van een spec...