Reisnieuws

Tasmanië - Tiger Tales

Gepubliceerd: 14 aug 2012 0
Tasmanië is Australië’s kleinste deelstaat maar met een overdosis natuur vol merkwaardige beesten. Columbus zwierf er rond met de grootste trofee voor ogen: een blik op de Tasmaanse Tijger. Uitgestorven of niet? Een reisfabel.



Tekst Fred Vermeulen, Fotografie Gerritjan Huinink



Tiger Tales



Iets had zijn komst aangekondigd, maar het duurde even eer ik door had wat precies. Het was niet die merkwaardige atmosferische trilling die je soms bekruipt als iemand stilletjes een kamer binnenstapt. Het was ook geen vleugje wind - de bladeren van de eucalyptusbomen om het huis hingen slap en bruin als steeds tevoren. Nee, het was de stilte die ineens opviel. De stilte van de waakhond. Dat mormel van de naburige boerderij dat al urenlang naar de lucht had staan keffen - alsof die er wat aan kon doen dat het beest z’n werk moest doen aan een roestige ketting en op de plaats van z’n halsband nogal veel haar had weggesleten. Maar stilaan was het rauwe geluid weggeebt tot wat angstig gepiep en tenslotte helemaal weggestorven.



Iets had de hond doodsbang gemaakt, maar wat?



Het antwoord stapte uit de schemering alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Een slank gebouwd dier met een krachtig gebouwde kop. Een paar meter lang, een paar voet hoog en met een staart die zodanig met het achterlijf vergroeid leek dat het ietwat onhandig achter het beest aanzwaaide terwijl het langzaam op de veranda afkuierde. Dodelijk langzaam haast. Zodat de strepen makkelijk te tellen waren die vanaf de staart tot ongeveer aan het begin van de schouders verticaal over het zachtbruine lijf liepen. Ik telde er achttien, en met elke streep méér dacht ik dat ik gek werd. Want wat hier - op een meter of wat van me af - vervolgens rustig in het gras ging liggen was niets minder dan een Tasmaanse Tijger. Een Thylacinus cynocephalus. Een Thylacine. Een buidelwolf, hoewel het genetisch noch iets met een wolf dan wel een hondachtige van doen had waar het zo sterk op leek. En waarvan het laatst bekende exemplaar in 1936 in een dierentuin z’n adem had uitgeblazen en officieel was uitgestorven. Maar waarvan sindsdien wonderlijk genoeg honderden, nee duizenden, meldingen waren binnengekomen. Tot op de dag van vandaag.



Klik om te kijken of de papieren editie of de digitale editie nog beschikbaar is. 


deel dit artikel met je vrienden:
 

Laat een reactie achter

Er zijn nog geen reacties achter gelaten.

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.

Laatste artikelen

Duurzame donderdag: haaivriendelijke barrière

Van een haai in de baai wordt niemand blij. Hoewel het prachtige beesten zijn hebben we ze liever niet naast ons zwemmen. Helaas leggen veel haaien daarom het loodje. Maar dat hoeft niet!

Van een haai in de baai wordt niemand blij. Hoewel het prachtige beesten zijn hebben we ze liever niet naast ons zwemmen. Helaas leggen veel haaien da...

Topblog van de week: de ontspoorde trein

De Topblog van de week gaat over een spannend avontuur tijdens een treinreis in Ecuador. Communitylid Dalix weet op een boeiende wijze de lezer mee te nemen op reis. Wij konden niet stoppen met lezen, julie ook?

De Topblog van de week gaat over een spannend avontuur tijdens een treinreis in Ecuador. Communitylid Dalix weet op een boeiende wijze de lezer mee te...