Reisnieuws

Noord-Korea - Kijken door een beslagen ruit

Gepubliceerd: 31 jul 2012 0
Opgesloten zitten, niet in een gevangenis of in een kooi, maar in een land, tussen twee gidsen, in een strikt vastgesteld programma. In het Noord-Korea van Kim Il Sung ontmoet je geen locals. Ontsnappen is niet mogelijk. Of toch wel?



Tekst: Fred Vermeulen



Kijken door een beslagen ruit



In de lobby van het hotel zat een schildpad. Het was eigenlijk meer een soort hangen; de gegroefde kop boven een sliert luchtbelletjes, uit een pompje, want het was een zeeschildpad. En bepaald geen kleintje ook, met tachtig pond was je er niet. Ik voelde direct een warme sympathie voor het dier. Niet alleen omdat het zo’n prachtig beest was dat geheel ten onrechte uit een zwoele zee was geroofd, maar omdat de schildpad en ik het nodige gemeen hadden.



Allereerst het schildpad-zijn, sloom dan wel traag van nature, maar het was bovenal de vrijheid die ons bond. Beter gezegd: het gebrek daaraan. De schildpad kon zijn aquarium niet uit en ik m’n hotel niet. Want dit was Pyongyang, dit was Noord-Korea. Nagenoeg de laatste der Mohikanen als het om totalitaire staatjes ging. Of dan tenminste toch de meest intrigerende. En daar kan een buitenlandse bezoeker niet zomaar gaan en staan waar ‘ie wil. Die moet bij binnenkomst z’n mobieltje tijdelijk inleveren en/of z’n laptop - een GPS al helemaal - en kan de straat niet op zonder twee begeleidende gidsen. En de mijne waren er nog niet, dus moest ik binnenblijven. Niet om te dreigend of zo, maar zo was de afspraak en ik had ermee ingestemd en bovendien bleef ik maar een paar dagen. Dus doodde ik wat tijd door bedroefd naar m’n vriend de zeeschildpad te kijken die letterlijk klem gegroeid zat in z’n glazen gevangenis. In afwachting van de start van het van te voren bepaalde programma. Zoals? Wel in Pyongyang kon je bijvoorbeeld het mausoleum be zoeken waar de Vader des Vaderlands Kim Il Sung sinds 1994 voor eeuwig lag te slapen. Of een reusachtige toren dan wel toorts bezoeken die zijn gedachtegoed memoreerde middels een elektrisch verlichte vlam. Het Mei-stadion dat tienduizenden mensen kon vatten die allemaal precies tegelijkertijd iets konden. Marcheren, vaandelzwaaien, een bord omdraaien zodat alle borden samen één enorme afbeelding vormden. Je kon met de metro waar de hele dag revolutionaire muziek langs de trappen rolde. Er was een ‘Kinderpaleis’ voor getalenteerde minderjarigen, een filmstudio voor cine matografie op vaderlandslievende grondslag en zo nog een hele reeks aan hoofdstedelijke bezienswaardigheden. Toen kwamen m’n gidsen de lobby binnen.

 



Klik om te kijken of de papieren editie of de digitale editie nog beschikbaar is. 


deel dit artikel met je vrienden:
 

Laat een reactie achter

Er zijn nog geen reacties achter gelaten.

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.

Laatste artikelen

Wegdromers: 10x droomplekken in Zuidoost-Azië

Als je voor het eerst naar Zuidoost-Azië reist, is de kans groot dat je er je leven lang verknocht aan raakt. Er valt steeds weer iets nieuws te ontdekken. Laat je daarom inspireren door onze community-leden, die je voor zijn gegaan.

Als je voor het eerst naar Zuidoost-Azië reist, is de kans groot dat je er je leven lang verknocht aan raakt. Er valt steeds weer iets nieuws te ontde...

Door: Tom Aussems
Roadtrippen in Europa voor €1? Het kan echt!

We hebben een geheim trucje gevonden om spótgoedkope roadtrips te maken. In de Verenigde Staten zijn ze al bekend met de zogeheten ‘relocation deals’, maar nu kan het ook in Europa!

We hebben een geheim trucje gevonden om spótgoedkope roadtrips te maken. In de Verenigde Staten zijn ze al bekend met de zogeheten ‘relocation deals’,...