Reisnieuws

Een dag met de Witte Berg

Gepubliceerd: 08 sep 2011
10

Ik wandel niet, ik zit. Comfortabel naast Pino die de afgelopen dagen een rustpunt voor ons is geworden. Zwijgzaam en geduldig rijdt hij ons met een grote glimlach door de Aosta-vallei naar onze volgende afspraak. Courmayeur deze keer, een bergdorp in de schaduw van de Mont Blanc.

We brengen er onze laatste twee nachten door in een rustig hotel nabij het centrum. Het is al weer even geleden dat we in een dal en in een dorp overnachtten. Ook hier is het uitzicht, met het majestueuse Mont-Blance massief om ons heen, een verademing. Ik maak een korte avondwandeling door de stille winkelstraten en laat me afleiden door het prachtige avondlicht boven de toppen. Dan staat de Italiaanse steengrill klaar; Anita en ik mogen zelf koken vanavond.

Ik wandel weer niet, ik fiets. Met helm en in sportpak, want mountainbiken in de mountains kon wel eens een bergbeekje zweet opleveren. Felipo en Mariano zijn onze stoere begeleiders en gezien de bezetting direct prive-gids door de wonderschone Valle de Ferret evenwijdig aan het Mont-Blancmassief. Groen, lieflijk en vochtig aan de schaduwzijde, grijs, ruig en droog aan de zonzijde, waar de zomersneeuw voorlopig nog dik aanwezig is.

We rijden geleidelijk omhoog steeds dieper in het dal richting het drielandenpunt met Frankrijk en Zwitserland. Over steeds smaller wordende bospaden waarbij vooral de besneeuwde rotspunten ver boven ons voor gevaar zorgen. Hun machtige aanzien leidt namelijk ongelooflijk af en dat is niet verstandig wanneer twee planken de bruggetjes vormen over de vele waterstroompjes. We stoppen maar wat vaker om risicoloos van de heerlijke omgeving te genieten en de camera het werk te laten doen. Anders dan een mountainbiketocht onder de rook van de Mont-Blanc doet vermoeden, is de inspanning van familieniveau. Op deze route staat natuurbeleving op een sportieve manier centraal, zodat zelfs het kroost mee zou kunnen. Wat is het Aosta-recept immers zonder kindermenu?

Ik vind het best zo, mijn adrenalinevoorraad is na het raften nog niet geheel bijgevuld. Samen met Mariano is het af en toe even aanzetten bij een heuveltje, slippen en springen we waar dat kan om Anita te plezieren en pakken we de hoofdweg terug om boven brommersnelheid af te kunnen dalen. Met een streep modder van naat tot nek mogen we in de auto stappen voor een lift terug naar Courmayeur. Snel beraad met Anita doet besluiten tot enkel een korte boen- maar nog even geen neerplof-pauze. We hebben een late middag en vroeg avond over en die gaan we goed gebruiken. Er kriebelt namelijk iets...

Wandelen hoeft niet. Felipo bevestigt de gastvrijheid die we de hele week al hebben gevoeld. In zijn kleine Fiat brengt hij ons naar de kabelbaan en rent driehonderd meter naar beneden en terug om ons hijgend te vertellen dat er elk half uur een bus gaat. We hebben ondertussen onze kaartjes gekocht en komen straks heus wel terug in Courmayeur. Maar niet zonder gezien te hebben dat de 'witte berg' echt wit is.

Het zal het laatste ingredient zijn. Het Aosta-recept is bijna klaar. Ik weet inmiddels allang dat de alles samenvattende smaak niet bestaat. Daarvoor zijn de ingredienten van de Valle d'Aosta te veelzijdig en is de menukaart te groot. Of je van pittig houdt of van zacht, van volle borden of van kleine hapjes, de eindsmaak in deze vallei heb je zelf in de hand. Bepaal zelf de hoeveelheden maar vergeet geen enkel ingredient. Alleen dan zal de smaak nog heel lang blijven hangen.

In drie etappes brengt de kabelbaan ons naar een kleine 3500
meter. Op onze laatste dag willen we de Valle d'Aosta in zijn geheel kunnen overzien en hoe kan dat beter met de Mont Blanc aan onze zijde. Anita en ik hebben elkaar niets te zeggen als we vanuit de laatste gondel het overweldigende winterlandschap tegemoet treden. Verwondering heeft geen woorden nodig, gezichten zeggen genoeg.

Duizenden bergtoppen marcheren als trotse soldaten de horizon voorbij. Honderden dalen, voor het oog verborgen, maar thuis voor de even trotse bewoners van dit prachtige gebied. En naast ons de koning. Voor even mogen we meekijken hoe de grote witte berg haar manschappen bewaakt. Ik ben ontroerd door deze schoonheid, al is de traan op mijn wang is toch echt van de kou. Langzaam komen mijn voeten in beweging.

En zo wandel ik. Langs de witte daken van Europa, de kuiten gekieteld door de koude luchtstromen in dit geplooide land. Waar het blauw op zijn blauwst is terwijl het licht en de wolken hun oneindige spel spelen. Waar dalwind en bergwind plots wonderlijk samen werken. Ik luister. En ik hoor. Want de winden dragen iets. Het is een woord. Mijn verdwenen laatste woord uitgeschreeuwd bij de refugio Alpenzu. Ik zet de handen achter de oren en vang de echo die tussen de bergen met ons is meegereisd. Dan klinkt het overduidelijk: 'Mooi-ooi-ooi-oi...'







De Adventure Week reportagereis werd mede mogelijk gemaakt door Visitaosta.nl en Lovevda.it.
deel dit artikel met je vrienden:

Reacties van bezoekers Reageer

sidonius

Door: sidonius • Geplaatst op

Gefeliciteerd met dit prachtige resultaat, allebei! Ik heb genoten van verhaal plus foto's, TOP!

abytravel

Door: abytravel • Geplaatst op

Heb de zes delen in éen ruk uitgelezen. Geweldig, wat een prachtige beschrijving en opbouw van je verhaal. En wat ook een mooie foto's erbij. Heb er beslist de smaak van te pakken ;)

Lione Kolsteren

Door: Lione Kolsteren • Geplaatst op

Meesterlijk geschreven en verteld, met prachtige foto's. Hard werken en met een schitterend resultaat: een fraaie reportage. Complimenten voor jullie beide. Aosta mag blij met jullie zijn!

hillebrand

Door: hillebrand • Geplaatst op

Prachtig, vol liefde geschreven en in combinatie met de foto's een top verhaal!

schenkel

Door: schenkel • Geplaatst op

Heerlijk om dit prachtige verhaal telezen ,lekker uitgebreid en niet tevergeten de mooie foto,s van Anita erbij.Helemaal toppie!!!!

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.