Reisnieuws

Bedwinging van een levensader

Gepubliceerd: 08 sep 2011
2

Ik wandel, of beter ijsbeer, door mijn kamer. Niet omdat de ruimte groot genoeg is om je spullen kwijt te raken maar omdat ik nog een ingredient zoek. Het ingredient dat past bij de vorige dag. 'Cultuur en geschiedenis', zijn mij te groot en abstract hoe boeiend deze elementen ook zijn in het Aostaverhaal. Ik moet er over nadenken al zal daar de komende uren weinig tijd voor zijn. We gaan namelijk op stap met Claude. En Claude houdt van ruig en nat. En van strakke pakkies.

Ik wandel onhandig, licht happend naar lucht, wachtend op het doorbreken van mijn vacuüm, omdat de rits op knappen lijkt te staan. De Dora Baltea komt rechtstreeks onder de Mont Blanc vandaan en is de aorta van Aosta. Afwisselend wild en bedeesd slingert de rivier steeds breder langs vele dorpen om uiteindelijk bij Turijn in de Po te verdwijnen. Mijn te strakke wetsuit vormt het aanvalstenu als we haar met een raft gaan bedwingen. Reispartner Anita neemt de camera mee aan boord nadat Claude belooft vandaag iets minder ruig en nat te zullen zijn. Dit gevecht moet worden vastgelegd. We zijn er klaar voor.

De eerste golfjes geven het gevoel te liggen op een waterbed, vanwaar we de vele vogels uit de natuurparken aan de oevers kunnen bekijken. Het wordt snel anders, wanneer na de bocht een brug verschijnt waaronder een wilde 'Noordzee-branding' met hoge frequentie de riviergolven krult. De camera is ingepakt, de voeten worden stevig vastgeklemd, het eerste gevecht gaat beginnen. Met krachtige peddelslagen tonen we onze moed als Claude ons in korte krachtige zinnen instrueert. Dan duikt het een kleine drie meter omlaag en schieten we hardwerkend met een scherpe bocht tussen twee rotsblokken door. De ideale route vinden we niet, zodat we na de passage een brugpilaar raken. Even verliezen we ons evenwicht maar het water is hier alweer rustiger. Langzaam draait het raft de neus naar voren en kan de adrenaline het lijf weer uit. 'Time for a swim!' roept Claude, om te voorkomen dat we scherpte verliezen.

Ik doe een koppeltje achterover in het koude water. Het wetsuit blijkt toch minder vacuüm te zijn dan gedacht, maar ik laat me niet kennen. Met de voetjes vooruit drijf ik ontspannen naast het rubbervlot mee totdat de Dora Baltea me teveel afkoelt. De volgende kilometers zijn een 'guided tour' door een afwisselend groen landschap, waarbij Claude enthousiast vertelt. Over de kastelen in de verte, de dorpen aan de rivier, de smalle kloofdalen van waaruit glasheldere beekjes de Dora Baltea instromen en voor wonderlijke water-regenbogen zorgen.

Ik besef dat ik mijn nieuwste ingredienten heb gevonden. Het 'water' en 'de trots' horen thuis in het Aostarecept. Zonder deze bestanddelen zou Aosta niet eens hebben bestaan. Het klimaat hier is droger dan noord-Afrika, de vallei zou eigenlijk een woestijn moeten zijn. Doch de Romeinen begrepen al dat een goed watermanagement de Valle d'Aosta een ongekende rijkdom zouden geven. De Dora Baltea en de gletsjers hoog en ver doch aan haar lenden, zijn van levensbelang. Het zijn dit soort wetenswaardigheden waar de Aosta-bewoners met bezieling over vertellen. De trots op hun verleden, de waarden die zijn behouden in respect met de prachtige omgeving waarin zij leven. De schamele dagen dat we hier zijn, komen de verhalen van de gidsen en begeleiders uit het hart zonder dat de emotie de essentie verdooft. Ze vertellen wat wij zien en ervaren, over Aosta zoals het is. Het recept van Valle d'Aosta kent een grote diversiteit waarbij de 'trots' geurloos en onopvallend over de panbodem zwemt.

De barbeque is nat. Een plek in de schaduw op de oever van de rivier is snel de idylle kwijt als in het naastgelegen grasveld plots een tiental sproeiers aan gaan. Ik vermoed een hevig lachende boer ergens verscholen op een heuvel. Zelfs doorweekte kipfilet heeft smaak in Valle d'Aosta. Dan is het tijd voor de finale.
'It's going to be a 4+', schudt Claude waarschuwend met zijn hoofd. Zelfs wie niet weet dat de schaal tot 5 loopt kan aan zijn ogen zien dat er een spannend stuk van de Dora Baltea aan zit te komen. Steviger ingeklemd dan de afgelopen twee uur, met de peddel als een dodelijk wapen in een krachtige greep maken we ons klaar. Het water midden op de rivier kookt harder dan het Aosta-recept ooit koken zal. De neus van de raft bonkt omhoog en duikt dan weer in de golf, maar stoppen met peddelen mag van Claude niet. Alsof we alle Hollandse pretparken in dertig seconden hebben doorlopen, staan we uiteindelijk na te kicken op de kant. Adrenaline gaat definitief in de Aosta-pan. Wat mij betreft tot aan de rand.






De Adventure Week reportagereis werd mede mogelijk gemaakt door Visitaosta.nl en Lovevda.it.
deel dit artikel met je vrienden:

Reacties van bezoekers Reageer

Obiwan

Door: Obiwan • Geplaatst op

OK OK I'll take it back !
Dit is meer dan een tamme truttige Turkije trip

doppie

Door: doppie • Geplaatst op

Vijfde dag, altijd gevaarlijk. Wel blij dat je toch weer uit die prinsessenkamer gekropen bent.
Rusten tussen de sproeiers heb ik in het verleden ook 'ns gedaan, blijft leuk.

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.