Reisnieuws

Hoogtepunten en dieptepunten

Gepubliceerd: 08 sep 2011
1

Het is vroeg en ik wandel. Half wakker omhoog naar de oude boer en zijn vrouw van wie de boter en kaas vermaard zijn in de Gressoney-vallei.

Guillo en Alina zijn mensen van weinig woorden en gebaren ons welkom in de open ruimte onder hun huis. Gestommel, gerinkel en de ontelbare vliegen verraden de aanwezigheid van de koeien dichtbij. Alina's krachtige handen kneden de boter terwijl Guillo ons trots de grote 'hokus-pokus-pan' boven het vuur laat zien. Hij roert voor de show wat door het stremsel en trekt zich dan terug voor een sigaret. Zijn stappen zijn traag en houterig, de rug licht gebogen, fragieler dan hij zou willen zijn al zit de kracht nog in zijn ogen. Alina neemt ons mee naar een koele ruimte onder de rotsen bij het huis. Hier liggen de kazen die na 2 maanden hun weg vinden naar de winkels van Gressoney. Het afscheid is een knik.

Dan wandelen we verder omhoog, flink verder omhoog. De Col Pinter meet 2777 meter. Dat betekent nog een ruime kilometer in de richting van de wolken, al zijn die schaars vandaag. Gids Allesandro leidt ons over voetbrede paadjes door het grasland, slingerend tussen ronde rostblokken, eenzame pijnbomen en bloeiende rododenderonstruiken, omhoog. Alpenzu Grande is heel klein geworden en de Monte Rosa lijkt ineens heel dichtbij. Het uitzicht wordt met elke stap indrukwekkender al zorgt de eerste blik op de Col pinter voor enige vrees. Van de vier uur klimmen in de warme zon is het zware laatste uur maar weinig leuk. Doch trots overwint wanneer we op de kam van de Col Pinter staan en de Mont Blanc en de Monte Cervino (Matterhorn) ver weg in een blik kunnen vangen.De koele wind is welkom als ik mijn broodje oppeuzel. 'Bloed, zweet en tranen', gaat er door mijn hoofd. Ze zijn de kruiden van het recept. Zo sterk en zo zwaar als je het zelf wilt hebben zorgen ze voor extra smaak in de Valle d'Aosta-pan. Je kunt ook zonder, maar een beetje pijn is een krachtig ingredient.

De afdaling is steil, soms lastig maar bovenal gevarieerd. Sneeuweilanden en een rimpelloos meertje, rotstrappen met een touw als leuning, grasvelden en dan langzaam de dennenbossen die het verlangen naar schaduw eindelijk vervullen. We dalen af naarde prachtige Ayas-vallei, waar na dik zeven uur het wellnesshotel boven het daldorp Champoluc zeer welkom is. Ook hier heerst rust en dat vindt vooral het lichaam fijn. De Col Pinter blijft nog wel even in de benen zitten, al zorgt de omgeving en het overheerlijke diner voor voldoende afleiding. Ik wandel niet, ik strompel. Korte stukjes en vroeg naar bed. Het Valle d'Aosta recept begint smaak te krijgen.






De Adventure Week reportagereis werd mede mogelijk gemaakt door Visitaosta.nl en Lovevda.it.
deel dit artikel met je vrienden:

Reacties van bezoekers Reageer

doppie

Door: doppie • Geplaatst op

Goed en subtiel kruiden is de juiste basis voor een lekker bordje.
Frisse Basilicumlucht die je laat kwijlen voor de eerste hap, met voldoende peperigheid om net die smaakboost te geven, yummie.

Krijg zin in kaas.....

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.