Reisnieuws

Echo tussen de bergen

Gepubliceerd: 08 sep 2011
8

In april vroegen we onze lezers wie graag voor Columbus een week lang op reportage zou willen naar het Italiaanse Valle d'Aosta. Een inkoppertje natuurlijk, want wie wil dat nou niet? Uiteindelijk vertrokken Reisreporters Travelgoom en AnitaOedit naar het zonnige zuiden om de bergen te bedwingen, zich onder te dompelen in 'La vita è bella' en te genieten van de lokale cuisine. Hun verslag in woord en beeld vind je hier, in zes delen. Veel leesplezier!

Ik wandel. Langs de witte daken van Europa, de kuiten gekieteld door de ontelbare bloemen in dit geplooide land. Waar het blauw op zijn blauwst is terwijl het licht en de wolken hun oneindige spel spelen. Waar dalwind en bergwind om de beurt een arsenaal aan frisse geuren voorbij laat komen. Ik wandel, maar wankel. Op zoek naar een evenwicht. Langs lastige rotsen en spannende hoogtes maar vooral een zoektocht naar de balans. Tussen wat mooi is en prachtig, tussen pijn en genot, tussen nog meer of de overdaad van alles dat de Valle d'Aosta te bieden heeft. Het moet in één pan, maar ik heb het recept nog niet. Er zijn teveel ingredienten. Ik zoek de alles samenvattende smaak. Die balans ga ik vast wel vinden, laat me nu nog maar even wankelen...

Dertien keer boven de vierduizend meter, dat is flink. Het Monte Rosa-massief vormt het einde van de dalen in het noord-oosten van de Valle d'Aosta. De vallei van Gressoney is een smal en lang litteken van de Lysekammgletsjer en kent met Trinite en St.Jean twee rustige dorpjes die al vroeg in de avond in de schaduw liggen. De steile bergen verstoppen de zon, maar het past wel bij deze verscholen dorpjes zo diep in het dal. Het is een dal vol tradities, gevoed door de Walsers die hier bijna duizend jaar geleden vanuit het Germaanse rijk een rustige plek zochten. Zij drukten hun stempel op het gebied en dat is nog overal te zien in de huizen, kleding, gewoontes en taal.
Hun verhaal is voor later, nu gaat mijn wandeling door.

Ik wandel. Maar ik wandel niet alleen. Met reispartner Anita en gids Allesandro klim ik omhoog uit het dorp, over een pad dat dezelfde Walsers ooit gebruikten toen de valleibodem nog ruig en onbegaanbaar was. Mijn rustige hijgen in deze geleidelijke klim mengt zich met vogelgeluiden en vooral de snerpende vleugelklanken van krekels. Alpenweiden als groene oases tussen het gemengde bos met heldere beekjes als de aderen van het landschap. Ze maken dat mijn drinkfles continue gevuld blijft.
De berghut van Alpenzu is het doel en deze zullen we na een kleine twee uur bereiken. Het uitzicht op vierhonderd meter boven het dal bevestigt wat het hoofdingredient van het Valle d'Aosta recept zal zijn. Het landschap, de bergen en dalen zijn de bouillon voor de soep, het deeg voor de pasta. Voorspelbaar, dat wel, maar het hoofdingredient moet van voortreffelijke kwaliteit zijn. En dat is het.

Bij de refugio Alpenzu wemelt het van de kinderen. De schuine grasvelden naast het eeuwenoude dorpje Alpenzu Grande waar de refugio in ligt dienen vandaag als schoolplein. De rotsen onder een grote kastanjeboom en het koude bergwater uit de fontein zorgen voor verkoeling als het kroost is uitgerend. De zuivere zuurstof geeft zichtbaar veel energie die ze nodig hebben als de groep een uurtje later de steile afdaling naar Gressoney maakt.

Ze laten de stilte achter. Ik pak het dankbaar vast en neem het mee als ik tussen de prachtige houten huizen naar de rand van dit antieke gehucht schuifel. Een houten hek houdt in het hoge gras de diepte tegen wanneer ik kilometers ver het dal in kan kijken. Vanaf de hoge bergwand voor me klateren talrijke watervallen door de dennenbossen naar beneden. Ver weg klinken koeienbellen, maar samen met het stortende water doorbreken ze de stilte niet.

Dat doe ik zelf wel. Onverwacht resulteert het hoge gras in een harde nies. Ik moet het hek vastpakken maar lach als even later de hatsjoe als echo door het dal galmt.
Het is het moment om te vertellen wat ik voel. Ik vul de longen en schreeuw zo hard ik kan mijn woorden door het dal. 'Wauw-auw-auw-auw', klinkt het langer dan gedacht. 'Wat-at-at, is-is-is, dit-it-it...', zingt het snel zachter. Mijn laatste woord haalt de echo niet, zodat mijn gevoel tussen de bergen verdwijnt. Daar hoort het ook. Het is tijd om terug te gaan naar de berghut. Een stevige maaltijd wacht.

De waard toont ons hoe de 'polenta' gemaakt wordt en serveert het ons als late lunch. De stevige maispap van het arme volk is het lekkerst met kaas en stukjes in rode wijn gedrenkte biefstuk. Voor uitbuiken nemen we kort de tijd; er is teveel te ontdekken rond deze wonderlijke verzameling oude huizen die Alpenzu Grande is. Dan klinken er bellen. Van boven de refugio dalen een dertigtal koeien en een enkele ezel af naar een nieuw plekje mals gras. Een oude boer sjokt er met met zijn kromme wandelstok achteraan. Zijn hond doet het werk als de goede man zijn zoveelste peuk opsteekt. Nonchalant, met één been op de rotsen, overziet hij zijn kudde terwijl de schemering de eerste lampjes in het dal doet branden. Het maakt de dag compleet; een overheerlijke rust maakt zich van mij meester.'Buona notte' fluister ik zacht terwijl ik een nieuw ingredient aan het Valle d'Aosta recept toevoeg. Recepten horen immers in alle 'rust' bereid te worden.

 

 


 

 

 



De Adventure Week reportagereis werd mede mogelijk gemaakt door

http://www.lovevda.nl/

 

 

 

 

deel dit artikel met je vrienden:

Reacties van bezoekers Reageer

sidonius

Door: sidonius • Geplaatst op

Prachtig geschreven, en herkenbaar want ik ken het gebied van wintersport. "s Zomers ziet het er ook prachtig uit!.

GrietBuis

Door: GrietBuis • Geplaatst op

Wat een heerlijk verhaal!

corriedewinter

Door: corriedewinter • Geplaatst op

Hier word ik stil van en ik wil tegelijk een schreeuw geven. Wat mooi, wat mooi. Perfect koppel.

schenkel

Door: schenkel • Geplaatst op

Heerlijk verhaal letterlijk en figuurlijk.Anita mooie foto,s die je erbij gemaakt hebt.

doppie

Door: doppie • Geplaatst op

Ik ben dol op Italiaans eten, deze Polenta laat het water al door de mond lopen.
Ober kom maar door met de Risotto al Funghi, de Parmeggiani del Malanzana en een paar Mozzerellabollen. Over 5 dagen zal ik amechtig voldaan volgevreten ook nog de bak tiramisu tot de bodem leeglikken.

Complimenten voor de kok en zeker ook voor het jonge ding in de bediening.

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.