Reisnieuws

Reportage: het Alfa-mannetje

Gepubliceerd: 24 mei 2011
19

'Wie wil er op reis naar Fins Lapland?' vroegen we eind vorig jaar. En dat hebben we geweten: de stapel met motivatiebrieven werd zo hoog, dat de redacteur erachter verdween. Maar toen we de inzendingen van Karel van Ouwendorp, begenadigd schrijver en Hillebrand Breuker, bekend fototalent voor winterlandschappen, zagen, was de keuze snel gemaakt. Trek de stoute, en vooral warme schoenen maar aan!

Het Alfa-mannetje

Tekst door: Doppie.reisreporter.nl
Foto's door: Hillebrand.reisreporter.nl

Mika vertelt over zijn husky's: zeventig heeft hij er. Hij vertelt over het fokken, over het trainen. Hoe hij als semi-professional meedoet aan sledehondenraces en hoe hij zijn dagelijks brood verdient door zijn beesten te verhuren voor tochten met toeristen. Een kleine zestig honden liggen er op de donkere helling voor ons in de sneeuw te slapen, af en toe horen we een ketting rinkelen als er zich eentje omdraait. Ik wil nog veel meer van hem horen, en hij heeft nog genoeg te vertellen. Toch breek ik ons gesprek af, we staan al ruim tien minuten geleund over de veranda te praten, bij -20 ºC, in onze blote kont.


De verkoeling hadden we wel even nodig. Finnen hebben hun sauna het liefst zeer heet en Mika is daarop geen uitzondering. Na een kwartier duik ik oververhit en dampend de weldadig koude sneeuw in. Met een tintelend lichaam en een verkwikte geest kan ik terugkijken op een geweldige dag in Lapland.

Opgewonden meute

Een dag die begon met een oorverdovend huilconcert van de husky's, waarmee wij twee dagen op pad gaan. De opgewonden meute kan niet wachten om te vertrekken, de beesten staan als gekken te trekken aan de sledes die nog aan palen vastgebonden zijn. Na een korte instructie gaan de touwen los en zet de colonne zich in beweging; onze groep van twaalf personen en twee gidsen vormt al snel een langgerekt lint in het besneeuwde landschap.

De eerste kilometers gaan wat moeizaam, geregeld staan we stil omdat iemand zijn evenwicht verloren heeft en van de slee is gevallen. Met beide voeten vol op de rem, een soort hark die in de sneeuw grijpt, lukt het maar net om de trekkracht van de vier husky's te weerstaan die vol in hun tuig hangend staan te trekken.

Als je valt moet je zorgen dat je je slee omtrekt en met een beetje geluk stopt jouw team dan met rennen. Daarna is het zaak om in een vloeiende beweging de boel weer overeind te zetten, op de glij-ijzers te springen en je evenwicht te zoeken, want de honden zetten gelijk weer vol aan.

Hap uit de groothoeklens

In de loop van de dag gaat het iedereen een stuk beter af en kan het grote genieten beginnen: genieten van het enthousiasme van de honden, genieten van de stilte in de bossen en genieten van de zon die uitbundig schijnend zorgt voor een erg prettige temperatuur van een paar graden onder het vriespunt.

We overnachten in een oude houten woning op de oever van het Nivunkijärvimeer. Bij aankomst worden eerst de harde werkers beloond. Nadat we ze hebben uitgespannen en vastgelegd geven we ze hun welverdiende maaltijd: bouillon vooraf en daarna een kilo vlees. Een bedje van stro maakt het feest compleet.

Week vol ontberingen

Fotograaf Hillebrand ligt op zijn buik in de sneeuw tussen de beesten die van de opwinding bijna een hap uit zijn groothoeklens nemen. Hij heeft deze week al de nodige ontberingen moeten doorstaan om met mooie plaatjes thuis te komen.

Elke avond staan we met statief en camera buiten om het Noorderlicht vast te leggen. Zo lekker als het overdag is, zo koud is het dan. In de door Hotel Harriniva verstrekte warme overalls is het gelukkig goed uit te houden, maar tijdens het scherpstellen hebben de onbeschermde handen het zwaar te verduren in de snijdend koude wind. Een opwarmcognacje laat zich na zo'n sessie prima smaken.

Eerder in de week, na een vermakelijke tocht in de rendierslee, gaf boer Marko een demonstratie lassowerpen met onze fotoheld als gewillig stand-in rendier. Twee kanjers aan het werk: één die de slingerende lus in volle vlucht vast weet te leggen, en een ander die feilloos zijn prooi met een welgemikte worp weet te vangen en met een ruk aan het touw ook niet meer laat ontsnappen.

So are you the Alpha male?

'So you are the Alpha male?', vraag ik retorisch. Zestig paar ogen kijken vol spanning onze kant op als Mika en ik de tweede ochtend van de huskytocht richting de meute lopen die net aan het wakker worden is. 'Yeah, someone must be!', krijg ik als droog en vanzelfsprekend antwoord in het enigszins loomklinkende Engels, wat de meeste Finnen spreken.

Ik vraag naar de namen van 'mijn' honden. Na mij mijn plaats te hebben gewezen - het zijn tenslotte zijn honden - geeft Mika glimlachend uitgebreid uitleg. Het vierspan is een mooie mix: de dominante Ali en Cilja die voorop lopen, de ene vier jaar oud en ervaren de ander net een jaar en een leider in opleiding. Het team wordt gecompleteerd door de werkers Dragon en Arttu, ook weer een combinatie van jonge springerigheid en een betrouwbare ouwe doordouwer.

Terwijl Mika begint met het inspannen van de eerste sledes blijf ik bij deze vier prachtige beesten zitten, elk met zijn eigen karakter. Als de lieve Arttu mij een lik over mijn neus geeft weet ik dat het vanavond een moeilijk afscheid zal worden van deze nieuwe vrienden.

Kraakhelder wit tapijt

Deze dag is nog mooier dan de vorige, de handschoenen die het filmen en fotograferen vanaf de slee zo bemoeilijken kunnen uit blijven. Het landschap van stuwwallen en meertjes waar we doorheen trekken, is als zodanig niet herkenbaar: alles is bedekt met een zeer dikke sneeuwlaag. Geen opengesmolten plekken of natte blubbersneeuw, maar een kraakhelder wit tapijt onder een strakblauwe hemel, zo ver het oog reikt.

Sporen van lynxen, herten en ander wildlife zien we genoeg, maar de enige dieren die we te zien krijgen zijn de taiga-gaaien die zich de resten van onze lunch goed laten smaken. Een enkele keer kruisen we het pad van een eenzame langlaufer. Wij zwaaien vriendelijk, de honden gunnen hen geen blik waardig - die ruiken de thuisbasis al.

Onder luid gehuil van nog eens 340 husky's worden we ontvangen in het sledehondencentrum. Bij het uitspannen begeleiden we de jonge dieren naar hun hok, de oudere zoeken zelf hun weg onder toezicht van de medewerkers. Iedereen is druk in de weer. Eén man bekijkt de drukte van een afstandje, goedkeurend lachend: Mika, het Alfa-mannetje.






Deze reportage werd mede mogelijk gemaakt door Buro Scandinavia.


deel dit artikel met je vrienden:

Reacties van bezoekers Reageer

duffy

Door: duffy • Geplaatst op

Mooi verslag van de reis en prachtige foto's en video! Mijn complimenten.
Wij zijn er geweest in de zomer, maar zo'n winters Lapland lijkt me ook wel wat.
Houd alleen niet zo van die kou!

maranopreis

Door: maranopreis • Geplaatst op

Ik zie 'm nu voor het eerst. Geweldig verslag en een heerlijke videotoevoeging. Lapland lijkt me wel wat, goed op de kaart gezet dus.Top!

haremmeisje

Door: haremmeisje • Geplaatst op

Proficiat Karel, een erg mooi verhaal heb je er van gemaakt,
Ja, en die foto's zijn ook prachtig.
Maar ja, wat wil je ook met zo'n geweldige fotograaf als Hillebrand erbij .
En dat filmpje is ook erg mooi geworden , het is net alsof je zelf bij bent.
Tja, en ik mag dat zeggen........ omdat ik er met deze reis zelf bij was.

Fransvdg

Door: Fransvdg • Geplaatst op

Interessant verslag. De schrik en ellende wordt vermeden, zo lijkt het dus een heel geslaagde reis. Hopelijk is Hillebrand intussen echt goed hersteld.

edwinaverdingh

Door: edwinaverdingh • Geplaatst op

dat moet inderdaad prachtig geweest zijn. Heel leuk beschreven reis en prachtige foto's!

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.