Hemelse begrafenis Tibet

Door: Mireille • Geplaatst op 08 februari 2010 19:24 uur

Ik ben het niet met Jan eens. Jan oordeelt vanuit zijn cultuur en geloof. Dat is overal heel anders, ook hoe er met de dood omgegaan wordt. Zelfs hier in Nederland, vinden sommige mensen het lichaam puur een omhulsel, de ziel is met het sterven al weg. Zo is het respect naar de overledenen ook per cultuur anders - het respect is dan voor die ziel. Zelfs hier in Nederland worden uitgebreide fotoreportages gemaakt van uitvaartdiensten. Wanneer iemand wordt uitgenodigd om er bij te zijn is die welkom, soms wordt het als een eer ervaren, net zoals bij geboortes, huwelijken of andere rituelen. Een uitvaart is ook een ritueel - iemand gaat naar een volgend leven als je daar in gelooft. Als je met respect kijkt, vraagt en oprechte intresse toont + met toestemming fotos neemt is dat niet erg. Beleef het met waardigheid. Laat die vooroordelen thuis het is juist heel bijzonder wanneer iemand uitgenodigd woord voor een ritueel. Als ze je niet willen - vragen ze je niet of sturen ze je weg. Ik vind het heel bijzonder (wel luguber naar mijn norm) dat via Columbus ik zoiets unieks te zien krijg.

Door: Estherp • Geplaatst op 04 februari 2010 14:03 uur

Ook ik heb een sky burial bijgewoond, bij Litang op de Tibetaanse hoogvlakte in ZW China. Ik had er zelf enorm gemengde gevoelens bij om er naar toe te gaan, maar ook mij werd verzekerd dat er toestemming was van de familie en dat niemand er een probleem mee had dat er een paar toeristen bij waren - en omdat het en 'once in a lifetime'-ding was, ben ik uiteindelijk toch meegegaan. In het begin heb ik vanuit de verte toegekeken; ik vond het erg luguber allemaal (hoewel ik de gedachte erachter, the circle of life, wel mooi vind). Uiteindelijk ben ik wel gaan fotograferen, maar ik heb alleen maar foto's gemaakt van de prachtige gieren; ik had beslist geen behoefte om de overledene te fotograferen en was zelfs blij dat ik door het foto's maken zelf afgeleid werd van het ritueel. Een andere toerist stond wel van vlakbij foto's te maken van het lichaam - ik had niet het idee dat de Tibetaanse aanwezigen zich er van stoorden, maar ik vond het zelf wel erg bizar en niet heel respectvol (en vroeg me af wat je in vredesnaam moet met een serie foto's van een aan stukken gesneden lichaam?!)

Door: suuz393 • Geplaatst op 04 februari 2010 12:18 uur

Tijdens onze sky burial werd de overledene achteruit de kofferbak van een klein autootje gehaald, gehuld in een plastic zak. Geen kist, zoals wij verwachtten. Ook werd er tijdens de sky burial niet echt zachtzinnig met het lichaam omgegaan (misschien ook niet echt nodig als het binnen een paar minuten is opgegeten). Wat ik wil zeggen, is dat deze Tibetanen respect hebben voor de ziel van een mens (die na de dood meteen 'verder' gaat naar t volgende lichaam) en het overgebleven lichaam is niet meer dan een verpakking. Zo is het ons uitgelegd tijdens de Sky Burial.

Al met al een van de meest bizarre, fascinerende en meest speciale ervaringen ooit! Als je de kans krijgt het mee te maken zou ik het aangrijpen. Dit gebeurt altijd op uitnodiging; als je wordt uitgenodigd, hoef je niet bang te zijn dat je wordt gezien als 'funeral crasher'.

Door: suuz393 • Geplaatst op 04 februari 2010 12:17 uur

Ik heb de sky burial een paar maanden geleden gezien in China, even buiten Tibet. Ik ben het in die zin niet eens met wat er in het artikel wordt vermeld, dat toeristen normaliter niet worden uitgenodigd voor een dergelijk begrafenis. De familie van de overledene lieten via de tolk weten ontzettend vereerd te zijn met ons 'bezoek'. Ik kan me natuurlijk wel voorstellen dat dit per familie anders is, maar wij werden gastvrij ontvangen. Onze camera's lieten wij in eerste instantie natuurlijk in onze tas, totdat iedereen (zelfs de kinderen van de overledene) erop stonden dat we onze camera's tevoorschijn haalden en dichterbij gingen staan om foto's te nemen.
Dit, en meer dingen die we daar gezien hebben, wijst erop dat een skyburial voor de Tibetanen geen verdrietige gebeurtenis is, waarbij er emotioneel afscheid wordt genomen van de overledene. Op het moment van de eigenlijk sky burial is het afscheid al genomen (eerder in de tempel/monastry).
Jan, ik denk dat de Parsi's er hele andere gebruiken op na houden dan de boeddhisten in Tibet. Mijn ervaring is namelijk dat er van 'respect' voor de overledene niet zoveel te merken is. Dit klinkt misschien cru, maar zo hebben wij het ervaren.
(zie 2e comment)

Door: jokespiertz • Geplaatst op 03 februari 2010 23:04 uur

Joke Spiertz.

De sky-burial hebben wij gezien in 2006 in Langmusi. (China) op het tibetaans plateau. Het was een zeer bijzondere ervaring.
Het lichaam was al in stukken gesneden.Gelukkig hebben we daar niet veel van gezien.De familie had het in zakken en vervoerde het op de ezel. Wij stonden op een grote afstand dit vanuit respect voor de nabestaanden. Wat zeer indrukwekkend was is dat de Gieren van verre komen aangevlogen. Ze worden gelokt door een kreet die de famillie op dat moment laat horen.Ze blijven rond cirkelen. Pas als de famillie een kreet geeft strijken ze neer op de berg. Dan wachten ze totdat er weer een signaal komt. Vervolgens gaan ze in volgorde naar het lichaam. Nemen een stuk in hun bek en gaan weer de berg op. Dit herhaalt zich een aantal keren. De sky-burial kan al met al wel 3 uur duren voordat het lichaam opgegeten is.Als alles op is vliegen de gieren weer weg en uiteindelijk zie je alleen nog maar een stip in de lucht. Wat is er mooier om zo terug te gaan naar de natuur.
Het speelt zich af op grote hoogte in de bergen.Als alles op is vliegen de Gieren weer naar de hemel.
Wat is er natuurlijker terug aan de natuur.

Door: mbisschops • Geplaatst op 03 februari 2010 22:46 uur

IK heb me destijds ook zeer verwonderd over dit begrafenisritueel dat natuurlijk ook voortkomt uit het feit dat de grond in Tibet bijna altijd bevroren is en het land zo hoog ligt dat er ook geen hout voor verbranding is.
Ik heb me bij mijn bezoek aan Tibet beperkt tot het fotograferen van de weg naar de "offerplaats" toe, die met prachtige boedha's versierd was. Ik vind het niet gepast om het uitsnijden van het lijk zo te fotograferen, uit respect voor de overledene en de cultuur van het land.
IK roep iedereen op, ook al wordt daar toestemming voor gegeven dit soort bijzondere rituelen te respecteren en er niet met je camera tussen te gaan staan. Wij zijn al verwend dat we als enige andere culturen zo kunnen binnendringen, respecteer ze dan asjeblief.

Door: Annettoz • Geplaatst op 03 februari 2010 19:29 uur

Het verschilt per land en cultuur inderdaad. Sommige volken zijn er verrassend en zelfs schokkerend makkelijk mee. En tja, in Nederland hadden wij journalisten ooit inderdaad een soort erecode dat lichamen niet in beeld worden gebracht, maar dit is voornamelijk om te voorkomen dat familie van de overledene geconfronteerd wordt met de beelden. Volg je de berichtgeving rond de ramp op Haiti dan vraag ik mij af wanneer deze grens verdwenen is...Ik zie deze foto's maar als iets cultureels. Een kijkje in het leven van.. en als er door de plaatselijke mensen toestemming voor gegeven is, dan blijft er slechts een persoonlijke keuze over.

Door: janhermens • Geplaatst op 03 februari 2010 14:19 uur

Uit respect voor de overledene zouden wij dit nooit in beeld brengen. Een crematie is tot daar aan toe, zéker als je toestemming van de familie hebt gekregen, maar een lichaam dat opgegeten wordt door gieren....!?!
Onder journalisten geldt een erecode dat lichamen nooit in beeld worden gebracht en daar rekenen wij de reisreporters ook toe! Hierbij verwijzen we nog even naar de commotie rondom het in beeld brengen van de lichamen van Pim Fortuyn en Theo van Gogh.
Er zijn meerdere volkeren op aarde die hun overledenen ten prooi leggen aan gieren, maar ze tonen daarbij een hoge vorm van respect met de overledene, zoals de Parsi's in India:
De Torens der Stilte zijn de begraafplaatsen van de Parsi's, het oudste geloof ter wereld. Ze zijn verboden voor niet-Parsi's. Volgens de Parsi’s mogen aarde, vuur, lucht en water niet bezoedeld worden door het onreine. Verbranding of begraving van het lichaam is dus niet toegelaten. De priesters leggen daarom de lichamen op stenen platforms van de torens der stilte, waar ze de prooi worden voor gieren. De beenderen worden acheraf in een diepe put in het centrum van de toren geworpen. Méér dan een blik op de ingang van de begraafplaats is voor buitenstaanders niet toegestaan!