Zuid Centraal Eiland reisblogs

Avonturen in wind en regen

Mireille was er (tot 01 nov 2006) Gepost op 29 dec 097 reacties

Ik ben op reis door Nieuw Zeeland met openbaarvervoer, wel zo vrij aan de andere kant blijkt dat het soloreizen als veertiger soms wel erg eenzaam is in dit land. Mijn ervaring is dat Azië een stuk gezelliger en toegankelijker is. Toch zou ik niet Mireille zijn als ik mijn zintuigen en beleving met een knipoog niet te goed zou doen aan wat er om me heen gebeurt. Enkele dagen van mijn maand Nieuw Zeeland er uit geplukt:

Met de boot aangekomen op net Zuidereiland, Kaikoura is mijn bestemming voor de walvissen. Zondagmiddag en in het stadje wordt ik zeer enthousiast begroet med deth dikkuh tongggh en ongecoördineerde zwaaibewegingen door de Kaikouranse heren. Tot mijn verbazing hangt het gros van de heren lallend over straat en relingen van cafés. Wat blijkt het was een feestdag met paardenraces, zo te zien wordt nu in één avond het gewonnen geld er door gejast. Het is niet eenvoudig een rustige eetplek vinden zonder lompe bierriekende avances. De locale politie heeft het druk de bezopen heren een vrije nacht te bezorgen in de cel om hun roes uit te slapen zonder brokken! Kunnen wij ook rustig slapen.

Klaar voor mijn zeetocht sta ik vol verwachting bij de afgesproken inscheepplaats aan de haven. Tja, helaas de dikke grijze zeemist en witte kappen op de golven betekent dat er niet wordt gevaren. “Maybe tomorrow dear” wordt me vriendelijk verteld. Wat volgt is een saaie dag in dit dorp wat leeft van de kreeftenvisserij. De camperhometoeristen zijn vertrokken en de dorpsbewoners foetsie. Met boek, ansichtkaarten en walvisinformatie stap ik het uitgestorven lunchcafé binnen. Interessante walviswetenswaardigheden lees ik onder het genot van een café latte: De 'Sperm Whale' (Potvis) heeft een groot vierkant voorhoofd, toen de eerste walvisvaarders er een vingen en zich afvroegen wat daar allemaal in het grote voorhoofd zat, het vervolgens open maakte - spoot er allemaal licht melkachtigvloeistof uit. Deze ruige zeevaarders waren overtuigd dat het sperma was! Ik weet niet waar zij denken dat hun eigen sperma zich bevindt! Dat is het uiteraard niet - het is olie die van consistentie verandert (vast naar vloeibaar en andersom) ivm het kunnen duiken en stijgen. Ook bijzonder interessant een darmafvalproduct ‘amber’, wordt gebruikt in parfums. Oeps!

De zon schijnt maar die wind, in goede hoop naar de boot. Het blijft onzeker, na 2uur mogen we eindelijk weg. Gemberpilletjes en/of reisziektepleisters worden uitgedeeld want het zal geen rustige vaart zijn. Opgetogen in een multiculturele boot gaan we weg. Binnen tien minuten na afvaart begint de eerste hevig te kokhalzen, de Chinese dame naast me kleurt groenig. De boot deint steeds heviger. WOW een groep dolfijnen springt en tuimelt langs de boot, Geweldig! Driekwart van de passagiers kijkt inmiddels diep in hun kotszakjes ipv naar dit mooie tafereel. Nog fit en opgewekt twee jongemannen in lederhozen met traditionele hoed inclusief geborduurde edelweiss erop. Uiteindelijk, daar is ie! Een bruin-grijze rug komt boven de zeeoppervlakte en blaast een flinke sproeistraal en zakt weer. We mogen nog één keer zijn rug zien en dan is zijn show ten einde. Op de ruwe terugvaart ligt het gros van de passagiers groengrauw in katzwijm .

Door met de intercitybus naar Christchurch om de volgende dag met de tranz-scenic train naar Greymouth te gaan. Ik bevind me in een cabine met een grote groep overenthousiaste Indiërs en een gezelschap bejaarde Engelsen. Het is een mengelmoes van grijze permanentjes, broche met naam en wandelstokken(Engels) en de knikkende, alles videoënd en curry geurend(Indiërs). Mooie tocht, deze treinroute is gelegd rond 1864 ivm de goudkoorts en vlot vervoer naar de havens. Verschillende oude uitgestorven mijnstadjes, geelbloeiend brem, droge rivierbeddingen en sneeuwbedekte bergen passeren het zicht. Het hoogste punt 'Arthurs pass’ belanden we in dikke grijze mist- het is somber, helaas wordt het er niet beter op richting westkust. De trein tuft een tijdje langs de Grey rivier tot de zeemonding en de originele genaamde stad ‘Greymouth’. Het grijze weer doet de stad zijn naam eer. De eigenaar van het motel wacht me op, als goedmaker voor het slechte weer krijg ik een sightseeingtour van Greymouth. In rap tempo worden enkele honderd jaar geschiedenis verteld, vintage gebouwen en tornado vernielde plekken, die afgelopen april over de stad heeft geraasd, worden aangewezen. Mazzel dat ik alleen hevige wind in november heb!

Niet te doen dit weer en hangen in een motel, neuh. Kies voor het gemak en huur een auto, een automaat. Een nieuwe ervaring en gelijk rijdt de auto met mij weg! In de stromende regen naar 'Shantytown' een nagebouwd goudkoorts dorp uit 1860. Tref alleen een kassamedewerker die me kosteloos binnenlaat met de mededeling ‘they’re all yours’. Dorp is goed nagemaakt met veel historische oude attributen, ‘Left Luggage’ en machines, vreemd gevoel alleen lopend in een soort ghosttown. Als verpleegkundige is het ziekenhuis interessant met zijn oude operatiekamer, röntgenmachine en tandartsstoel. Ik ontdekte dat het dorp vooral bestond uit vrijmetselaars, verbaast kon ik zo de grote tempel in van deze loge. Het geheimzinnige van de vrijmetselaars heb ik na uitgebreide inspectie nog niet kunnen ontrafelen. De armetierige hutten van de Chinese goudarbeiders bekeken en sla het goudpannen over. Even gespeeld met een bedelende weka-vogel, daarna scheur ik verder in mijn automaat. Het waait hevig en de prachtige lupines liggen zowat plat op de velden en opvallend de wind-scheef gegroeide bomen, ik rijd langs de‘Wild Coast’. Bij Punakaki en de 'Pancake rocks' giet het en na enkele minuten ben ik doorweekt. De pancakerocks zijn speciaal, inderdaad als opelkaar gestapelde pannenkoeken waar de zee wild omheen klettert of door gaten buldert. Aangezien ik toch zeiknat ben geniet ik uitgebreid van dit natuurwonder. In de auto de verwarming op vol, het lijkt snel op een stoomsauna, zodat mijn kleding enigszins droogde, over 2 uur zit ik in de bus naar Franz Josef. In de auto bedenk ik me dat ik dit graag met iemand gedeeld zou hebben, het land waar je vooral voor de natuurschoon heengaat en niet zo zeer voor cultuur of mensen.

Mireille Positie 573 (720 p.) Lid sinds 14-09-2007 Foto's en tips: 1174 Blogs: 34 Fans: 14

Foto's bij deze blog

blogfoto nr. 1
Sperm whale rug
blogfoto nr. 2
Wild coast in regen
blogfoto nr. 3
Weka vogel
blogfoto nr. 4
Shantytown ziekenhuis
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

Zimbabwean Roadtrip
4 14
Gepost op 13 juni
Zimbabwe
(On)gedierte en andere tropenhorrors 3
4 32
Gepost op 25 februari
Nederland Utrecht
(On)gedierte en andere tropenhorrors 2
2 16
Gepost op 21 februari
Nederland Utrecht

Reacties bij deze blog

Joanna

Door: Joanna • Geplaatst op

weer leuk beschreven en nog leerzaam ook!

Lione Kolsteren

Door: Lione Kolsteren • Geplaatst op

Tjonge, wat een verhaal weer. Wordt het niet eens tijd om ze te bundelen? Het valt me op dat je nog zo goed de details naar voren kunt halen, want waarschijnlijk is het alweer enkele jaren geleden. In je andere, nog oudere, verhalen doe je dat ook! Scherp waarnemingsvermogen en goed geheugen! Tja, Nieuw-Zeeland alleen doen lijkt me ook niet zo heel gezellig, aan de andere kant is er niets ergs aan om de natuur en de stilte in je eentje te beleven! Het komt wat grijzig en nattig over, hopelijk heb je ook nog mooie dagen gehad? Veel geleerd weer, o.a. over die sperm whale! Het maakt me wel nieuwsgierig naar dit land, maar ja...het zal er voorlopig wel niet inzitten dat ik hier kom, misschien ooit!!

TravelGoom

Door: TravelGoom • Geplaatst op

Wat een mooi geschreven verhaal.
Is het echt zo erg voor een alleenreizende 40-er? Omdat je vrouw bent of...?
Ik heb eigenlijk geen beeld van de gastvrijheid daar.
Altijd al afgevraagd waarom het een sperm-whale heet, laat jij nou het antwoord geven.
Maar waarom het bij ons dat weer een 'potvis' heet?
Shantytown klinkt als Humberstone in Chili (zie evt mijn blog Arica-Iquique). Ik herken je belevenis van in je eentje door zo'n spookdorp lopen, heel raar gevoel, aslof je de eenzaamheid van voorheen ervaart. In je tekst klinkt letterlijk en figuurlijk iets 'grijs'. Zou je het nog een keer zo doen, alleen naar NZeeland?

GrietBuis

Door: GrietBuis • Geplaatst op

Wat een belevenissen weer! Dronken mannen, parfum, sperma, regen, kots, storm, automaat ... zomaar enkele woorden die me nu te binnen schieten, wat een combinatie in één verhaal!! Petje af!!!

geervannesmeed

Door: geervannesmeed • Geplaatst op

Helemaal de verteltrant die ik intussen van jou gewend ben. Ik blijf er van genieten. Alsof je het gisteren hebt meegemaakt. Ik vind het sowieso al knap dat je als soloreiziger op pad gaat.

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.