Sydney reisblogs

Levende loempia's

Annettoz was er (tot 23 mrt 2005) Gepost op 19 mrt 094 reacties

Ik ben eindelijk in Sydney!!

Na drie dagen die samengesmolten zijn tot een hele lange dag (omdat ik al die nachten gemist heb!) heb ik eindelijk Australische grond onder mijn voeten.

Meike en ik (een meisje uit onze groep) zitten dan ook in een vreemde waas in een of ander smerig internetcafe (mijn vingers blijven aan het toetsenbord plakken, terwijl ik dit schrijf) maar na afgelopen reis zijn we zo langzamerhand wel gewend geraakt aan plakkerige dingen!

Eerst hebben we 12 uur gevlogen naar Hong Kong. Dat is echt een hele vreemde stad. Het is een mix van wolkenkrabbers, tropische bomen die midden op een snelweg groeien, overgebleven Engelse invloeden en heel veel troep.

Op het vliegveld in Hong Kong zou ons groepje backpackers worden opgehaald door ene Charlie Chan, want we zouden inzijn "star guest house" verblijven. Natuurlijk konden we hem nergens vinden (we zijn namelijk zo'n groep waarvan iedereenja knikt, maar niemand ook echt luistert als er wat gezegd word). Toen stond opeens, vanuit het niets een klein oud mannetje achter ons aan m'n shirt te trekken en iets in het Chinees te mompelen...dat bleek dus Charlie Chan te zijn!

Met een gammel busje zijn we toen naar het centrum van Hong Kong gereden, alleen had onze chauffeur nog nooit van de derde versnellinge gehoord. We werden letterlijk ingehaald door tractors en een lawaai dat we maakten! Hij slingerde ons dwars door Hong Kong heen. Dat we geen ongelukken hebben gehad is een wonder.

Eindelijk bereiken we het gasthuis! Eindelijk zzzzlapen... Het gasthuis is niet in woorden te vangen. Een betonnen blok van twintig verdiepingen, met honderden kleine raampjes die uitkijken op een soort binnenplaats die gebruikt wordt als alternatieve vuilstortplek. Wat een berg rotzooi en wat een stank! Ook lijkt het alsof iedereen aan het koken is. Ik heb nog nooit zoveel geuren door elkaar heen geroken. Kruiden, smog, frituur, vuilnis, hondenstront, zweet...u noemt het maar en wij ruiken het! Op frisse lucht na..dat was nergens te vinden.

Aan het einde van de dag voelden we ons zo vies. Het leek alsof het braadvet letterlijk uit onze porien droop. "Ik voel me net een loempia", merkte een groepsgenootje terecht op.

Natuurlijk hebben we 'even' een rondleiding gevolgd door Hong kong. Ruim zes uur zijn we onderweg geweest terwijl we al bekaf waren! Onze reisleider was echt compleet gestoord en met zijn gebrekkige Engels kwamen de grapjes ook niet echt over. Dat zorgde soms voor ongemakkelijke stiltes die hij dan maar zelf vulde met zijn schelle lach...maar ach, hij deed zijn best.

De eerste stop was een oude tempel. Vroeger stond het gebouw daar vast prachtig, tegen een heuvel opgebouwd, maar nu werd hij aan alle kanten ondersteund door lelijke, betonnen flats. Binnen was het een grote kermisattractie. Overal hing een soort kermisverlichting, van die felgekleurde kerstboomlichtjes die aan een stuk door flikkeren. Maar dit werd overstemd door de hoeveelheid wierrook. Aan het plafond hingen meer dan honderd grote spiralen die langzaam aan het wegsmeulen waren en ons overdekten met een laag rook. Daarnaast werden er ontelbaar veel stokjes aangestoken. We hielden hiet niet langer dan een paar minuten vol daarbinnen. Onze longen schreeuwden gewoon om wat van die frisse smog van buiten! Zelfs de kettingrokers vonden dit te heftig worden en snelden naar buiten. De rest van de tour was net zo'n intense beleving!

Om acht uur 's avonds moesten we weer bij het gasthuis zijn om onze aansluitende vlucht naar Sydney te halen. Dit was flink stressen omdat onze chauffeur geen woord Engels sprak en zijn eigen taal niet leek te kunnen lezen, dus kon hij ons gasthuis niet vinden! Wonder boven wonder reden we toevallig tegen het oerlelijke gebouw aan en haalden we onze vlucht. Rond middennacht zaten we alweer in het vliegtuig, op naar Sydney, wat nog ruim acht uur vliegen was!

Nu is de drukte van Azie achter de rug en kunnen we eindelijk de frisse lucht van dit overweldigende continent inademen! Ik ben benieuwd waar de komende maanden mij brengen... Een heerlijk gevoel als de weg nog helemaal open ligt!

Annettoz Positie 16441 (0 p.) Lid sinds 16-03-2009 Foto's en tips: 68 Blogs: 80 Fans: 7

Foto's bij deze blog

blogfoto nr. 1
Overal wordt wierrook verbrandt.
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

Reacties bij deze blog

Door: • Geplaatst op

Wij zijn weer terug op Bali en hebben wederom verwonderd staan kijken naar het chaotische verkeer. Niermand schijnt zich aan de regels te houden, als er überhaupt regels bestaan. Het wonderlijke is dat er geen ongelukken zijn. Het verkeer is hier wel heel erg tolerant. Dit schijnt zijn oorzaak te vinden in de Balinese mentaliteit. Voor de gehaaste Europese mentaliteit is voet zetten op Balinese grond bijna een tweestrijd: aan de ene kant het ogenschijnlijke hectische verkeer en aan de andere kant het relaxte.


Dit dualisme vind je terug op heel Bali. De ritueel ingestelde Balinees, de rituelen die je overal tegenkomt, zowel in de drukte toeristische plaatsen, als in de desa’s verder het land in. Voor alles wordt een offer gebracht, het veel godendom, het geloof en het zelfreinigende karakter van de Balinees. Dit alles zie je tegenover het toerisme, de MacDonald’s, Hard Rock Café, disco’s en de andere westerse of Amerikaanse “verworvenheden”. Tegen alle invloeden van buiten heeft Bali zijn eigen waarden en verworvenheden weten te bewaren en weten voort te zetten. Dit is het wonderlijke van Bali: de moeilijke strijd om de balans in de tegenstrijdigheden te vinden. Ook op dit eiland kon ook het vreselijkste gebeuren. Het is nu alleen niet meer “het eiland van de goden”, maar het is nu “het eiland van de goden en demonen”. Deze verandering geldt niet alleen voor Bali, maar geldt sinds de Twin Towers voor heel de wereld.
De verandering die de wereld heeft ondergaan, zowel op het gebied van gevaar, maar ook op het gebied van de economie, is op Bali voelbaar en duidelijk zichtbaar. De drommen toeristen zie je niet meer, daar aantegen zijn de drommen verkopers en verkoopsters gebleven, de spoeling van de verdiensten zijn achteruit gegaan. Het vreemde is dat het lijkt of je door de verkopers en verkoopsters minder agressief wordt benaderd, het lijkt of men apathisch voor de nieuwe situatie is geworden.
Maar er zijn ook wel zaken veranderd. Was het in het verleden zo, dat op het strand van Kuta de verkopers van frisdranken alleen een koelbox, gevuld met brokken ijs, en een paar lege frisdrankenkratten, waar je op kon zitten, hadden, nu zijn de zaken anders.



Ze zitten nu nog steeds onder dezelfde boom, maar aan de boom hangt een bordje: Eddie’s Bar. Ze hebben nu allemaal een naam en zijn een bar. Verder hebben ze nu ook stoelen. Het zijn dus kleine terrasjes geworden. Dit is toch leuk voor de kleine middenstand, of zeg maar de kleine lage stand.Ook voor hen geldt, dat je de vooruitgang niet mag tegenhouden. Voor het verdere is Kuta weinig veranderd. De hoofdstraat met restaurant Raya is nog even druk en Raya is de drukst bezochte tent van de straat. Het aanbod van vervoer is ontzettend groot, om de tien meter word je aangesproken of je vervoer nodig hebt. Als je wenst te lopen dan word je een beetje vreemd aangekeken. Pasar Seny is er ook nog, maar heel stil. Ondanks alles is het toch leuk om weer terug te zijn in Kuta.
Vandaag gaan we op weg naar Perth, de eerste plaats in West Australië die we aandoen op de tweede reis door dit continent.


Marc Jansen
<a href="http://envisionlandscapes.com.au/sydney-landscapers/ ">Sydney landscapers</a>

zeester

Door: zeester • Geplaatst op

Een goeie start van je vakantie; moe en vies......

Bowral

Door: Bowral • Geplaatst op

Verrek, je kunt inderdaad 'aardig' schrijven .. ;-)

jeannette

Door: jeannette • Geplaatst op

leuk geschreven!

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.