Istanbul reisblogs

The Cat Whisperers

PaulHoo was er (tot 26 jun 2011) Gepost op 04 jul 1113 reacties

The Cat Whisperers

Waarom deze titel? Mijn vriendin en ik hebben geen kinderen, onze katten Kiara en Pumba zijn onze troetelkindjes. Zoals volwassenen soms tegen hun kinderen praten met verhoogd stemgeluid, zo fluisteren wij tegen onze katjes. Het is maar goed dat dit meestal binnenshuis plaatsvindt want anders riskeren we te worden opgesloten in een inrichting, zo debiel als (niet-katten)mensen ons gedrag vinden (alsof de kat je begrijpt, laat staan wat voor mensen begrijpelijks terug zegt).

Ons vertrek voor een stedentrip of een langere vakantie gaat dan ook gepaard met het tijdelijk afscheid van prinsesje Kiara en prins Pumba en dus de noodzaak een verzorger te vinden die net zo gek op katten is, bereid is kopjes terug te geven als deze in ontvangst genomen worden. Ook de culinaire hoogstandjes op gezette tijden zijn een must. Gelukkig is mijn moeder die in hetzelfde dorp woont minstens even gek en dus zijn onze schepseltjes bij terugkomst nog verwaander dan bij vertrek…ze kregen ineens toch veel meer en vaker? Het jojo-effect wordt dan ook goed in de gaten gehouden: ze ‘mogen’ voor en na de vakantie op de weegschaal… waarna standaard een dieet volgt…zie hier waarom ze mijn moeder bij bezoek hartelijk groeten.

Doorgaans kijken we op vakantie ook hoe het met de zwerfkatjes is gesteld, zo ook 2 weken geleden in Istanbul. Dit is me hier reuze meegevallen, je ziet ze zeker wel maar meestal zijn ze goed doorvoedt, hebben weinig klitten of schurft. Bij zwangere poezen met jonkies zie je soms een doos neergezet met een deken, brokjes en water. Ik heb nergens katten mishandeld zien worden wat natuurlijk niet betekent dat dit niet gebeurt.

Omdat we het leuk vinden om voor dieren te zorgen (mijn vriendin is op haar part time vrije dag eens per 2 weken ook katteknuffelaar en hondenuitlater in een asiel), kochten we op de kruidenbazaar kattesnoepjes (de luxe die onze katten hier ook krijgen). De katten leken dit niet gewend en werden er wild van geluk van. Dit ging zelf zo ver (mijn eigen schuld) dat een kat bij een restaurant die de snoepjes in mijn fototas rook, tot 3 keer mijn schoot op sprong, grappig maar gaat wel wat te ver.

Laten we hopen dat dieren in andere landen ook beter behandeld gaan worden, met name in Aziatische landen heb ik slechte voorbeelden gezien maar ook de Donateursdagen van Stichting Aap vorig weekend was weer een confrontatie met leed. Bij deze daarom een oproep voor het kleine beetje wat je hier zelf kunt doen. Een knuffel of een paar brokjes kost weinig maar wordt je in dank afgenomen.

PaulHoo Positie 24314 (0 p.) Lid sinds 01-01-2011 Foto's en tips: 1803 Blogs: 4 Fans: 36

Foto's bij deze blog

blogfoto nr. 1
Kat onder hoogtezon - Haga Sofia
blogfoto nr. 2
In afwachtig van snoepje - Zweedse ambassade
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

Vlucht SA77 Windhoek - Jo'burg
0 16
Gepost op 11 november
Namibië Windhoek
Spannende douanemomenten, stommiteiten en pech.
0 9
Gepost op 10 maart
Nederland

Reacties bij deze blog

deHaspelBurght

Door: deHaspelBurght • Geplaatst op

Ja, wij gaan er altijd van uit dat dieren niet agressief geboren worden, maar door mensen agressief gemaakt. En bij zwerf dieren wordt dat eigenlijk altijd weer bevestigd. Wij hebben in kroatie een inbreker gehad. Doordat we de rits van de binnentent niet goed dicht hadden gedaan werden we s'ochtends wakker met poezen gespin om ons heen. Een kleine kitten had zich toegang verschaft en lag prinsheerlijk tussen ons in te knorren. Het is dat je niet alles kan redden ( we hebben al 2 asielkatten en een aanloper) maar in je hart is altijd plaats voor meer.

annevos

Door: annevos • Geplaatst op

Hoi Paul,
Kon net even je blog lezen voordat ik iets met eten ga doen... Herkenbaar, en duidelijk dat we ons in goed gezelschap bevinden gezien de reacties. Leuk om te lezen. Wij proberen dikwijls ook iets te doen voor dieren die wij op reis tegen komen, dat is nogal eens de schaduwzijde aan reizen, de naakte waardheid van hoe elders op de wereld geleefd wordt, niet alleen door dieren natuurlijk, maar zij hebben geen stem...
Wij hebben 1 prinses-hond, zij heette in haar vorige leven ook echt Princesse, een waals hondje, uit een Waals asiel, zij heet nu Jesse. Verder hebben wij 1 prins-poes, Nol, de clown van de familie en 1 prinses-poes, Minette, bij ons gekomen als mager, doodziek onder de vlooien en teken zittend scharminkel... inmiddels gezegend met 'Rubensvormen'....

Rsteeghs

Door: Rsteeghs • Geplaatst op

aaah, wat een mooi en lief verhaaltje! En zoooo herkenbaar! Ik moet ook altijd even slikken als ik onze 2 prinsjes (Zuco en Siwi, onlangs gekidnapt door GG maar inmiddels weer veilig teruggebracht) gedag knuffel als R. en ik weer eens met vakantie gaan. Gelukkig hebben we een hele lieve oppas-buurman (voor kortere periodes) en een geweldige oppasmama (Elly van kattenhotel de Steenrakkertjes voor langere perioden) die net zo gek omgaan met onze katten als wijzelf. Ik heb op vakanties ook al menig katje (of hondje) vertroeteld en bij mij mogen ze wel op schoot (of in mijn haar), mits vrij van schurft. Trouwens, ik weet nog wel iemand die kattengekte waarschijnlijk kan genezen. Moet je wel van melkchocoladehagelslag houden...

Cobinho

Door: Cobinho • Geplaatst op

Mooi!
En je weet ook hoe Eef en ik met onze `kinderen' omgaan. Als je kiest voor kinderen weet je wat je te wachten staat, maar dit geldt minstens net zo voor dieren. Eigenlijk nog meer want kinderen kunnen laten weten wanneer er iets aan de hand is... dieren kunnen dat veel minder laten blijken!

mama-afrika

Door: mama-afrika • Geplaatst op

voor mij ook zeker heel herkenbaar, ik heb ook geen kinderen, mijn katten zijn mijn alles. Gelukkig zijn er ook heel veel mensen die dit wel begrijpen. Ik vind het een gemis als je de liefde voor een huisdier niet kent. Ook in Marokko werd er goed voor de zwerfkatten gezorgd, is mij opgevallen. Bij navraag bleek dat de Moslim bevolking een hekel heeft aan honden, maar veel sympathie hebben voor katten. Hoe dit is ontstaan weet ik niet. In andere landen (zoals Azie) is het inderdaad een ander verhaal. Maar hier is men ook niet bekend met de manier waarop wij met onze huisdieren omgaan. Je kan het de mensen niet kwalijk nemen, het zit niet in hun cultuur gebruik. In India is een koe heilig. Dat vinden wij weer raar, die eten wij dagelijks toch? Dat is het "mooie" en bijzondere van cultuurverschillen. Maar wellicht dat we iets van elkaar kunnen en mogen leren. !
Leuke blog, lief geschreven. Knuffel voor de katten!

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.