Thailand reisblogs

Mishandelde kolossen op het olifanteneiland Baan Pai Noi - deel 2

Annettoz was er (tot 08 aug 2009) Gepost op 31 mrt 115 reacties

'Miss, you wake up?' Heerlijk uitgerust draai ik me om op het grote tweepersoonsbed. Aan de andere kant van mijn klamboe staat een tenger Thais vrouwtje in de deuropening vriendelijk naar me te lachen. 'Yes, I'll get up now.' En meteen verdwijnt ze weer naar de overloop en laat de houten deur krakend in het slot vallen.

Met een zucht laat ik me achterover vallen in de heerlijke kussens en kijk de kamer rond. Wat een prachtig huis is dit. De vrijwilligers van het olifantenproject verblijven bij de dorpbewoners en ik kreeg dit gezin toegewezen. Ik weet dat ze hier arm zijn, maar dit huis is een juweeltje. De donkere houten woning is ontzettend ruim en blijft verrassend koel in de zinderende hitte. Door de felle zon verspreidt het hout een heerlijke, lichtzoete geur. Met een beetje tegenzin sta ik op en loop naar de badkamer. Stromend water is hier niet, maar in een gemetselde kuip ligt opgevangen regenwater. Het roze plastic bakje wat op de waterplas ronddobbert kan ik gebruiken om de wc door te spoelen en om over mijn hoofd heen te kieperen en mijn bezwete haren eens een flinke wasbeurt te geven.

Alle vrijwilligers zitten al aan de lange ontbijttafel midden op straat, wanneer ik naar buiten loop. Antoinette herhaalt nog een keer de plannen voor vandaag. 'Bomen planten, stekjes scheiden, de grond bemesten, de olifanten voeren en boomstammen naar het eiland brengen!' Na het uitgebreide ontbijt komt ons vervoersmiddel voorrijden. De alternatieve tractor is aan de voorkant helemaal open en heeft een flinke laadbak aan de achterkant zitten. De Thaise bestuurder springt uit zijn stoel en geeft een slinger aan de motor, die nog harder begint te ronken. De laadbak wordt opengedaan en een gammel plastic stoeltje op de grond, duidt erop dat we achterin moeten stappen.

Comfortabel is anders, maar het uitzicht vanuit de laadbak is fantastisch. De groene rijstvelden en de houten hutjes trekken aan ons voorbij, terwijl de zon op mijn blote armen speelt. Nog steeds vraag ik mij af waar hier een eiland ligt, tot ons voertuig stilhoudt. Vlak voor ons staat een wiegende hangbrug over het water heen naar een klein stukje land in het midden van een meer. Het olifanteneiland! Naast de brug staat een groep Thaise kinderen met enkele begeleiders op ons te wachten. Het zijn de kinderen uit het dorp die ook komen helpen. Antoinette betrekt de dorpelingen bij het project om ze bewust te maken van de zorg die olifanten en de natuur nodig hebben.

'Het is schrijnend', vertelt Antoinette die tijdens haar eerste reis naar Thailand geconfronteerd werd met jonge olifantjes in Bangkok die dronken werden gevoerd door toeristen. 'De dieren worden met grof geweld uit de natuur weggehaald, bij hun familie vandaan, ze moeten 's avonds door de stad lopen, worden soms aangereden en krijgen zelfs drugs toegediend om het vol te houden. Daarna slapen ze op een vuilisbelt. Olifanten zijn erg gevoelige dieren en zulke ervaringen kunnen traumatisch voor ze zijn.' Terwijl ze dit verteld, komt er een olifant vanuit de verte op ons afgewandeld, samen met zijn mahoet. Een verzorger uit het dorp die 24 uur per dag bij het dier blijft. Iemand van de organisatie gooit een bak fruit op de grond, zodat we het uitgemergelde dier kunnen voeren. 'Dit is de olifant Noknoi die we hebben gered van de toeristenhandel', gaat Antoinette verder. 'Ze deed rondleidingen door de jungle met toeristen op haar rug. Ze was sterk vermagerd en oververmoeid toen we haar vrijkochten. De rug van een olifant is zwak dus je ziet vaak veel verwondingen bij zo'n trekolifant. Ze laten de dieren zelfs doorwerken terwijl ze hoogzwanger zijn. Ik heb twee olifanten vrijgekocht en meteen een stichting opgericht om de dieren onder toezicht terug te plaatsen in hun natuurlijke leefomgeving en ze een familie te geven. Een olifant in een modderbad zien spelen is toch veel leuker dan naar een show te gaan waar het mishandelde dier voetbalt?'

Voorzichtig geef ik een banaan aan de slijmerige snuit van de oude olifant. 'In Myanmar zijn veel wilde olifanten', legt Antoinette uit. 'Ze worden gevangen met behulp van andere olifanten en dit gaat met grof geweld. De benen worden gebroken, terwijl de botten zo dik als boomstammen zijn. Ze boren gaten in de slurf of snijden een oor eraf. Daarna worden ze net zolang mishandeld tot hun wil gebroken is. Dan worden ze naar de stad gebracht, waar een rijke zakenman ze koopt en een ander ermee door de stad laat lopen om geld op te halen bij toeristen. Die afschuwelijke bezigheid is nu verboden, maar de politie kan niet zomaar iemand arresteren die met zo'n joekel van een beest rondloopt. De dieren zijn erg moeilijk onder controle te houden zonder begeleider.'

Voorzichtig leg ik mijn hand op de stugge maar gevoelige huid van het reusachtige dier. Hij is teveel gericht op het kauwen van een overheerlijke ananas om mijn hand te ontwijken. Ongelooflijk hoe waanzinnig mensen kunnen zijn om deze tedere, maar krachtige dieren zo te behandelen en dat allemaal voor het geld. Op mijn fototoestel laat ik Antoinette een foto zien uit Bangkok. Het is een absurd beeld. Een babyolifantje staat op een drukke straat, naast een groot plastic reclamebord van een softijsje die nog groter is dan het dier zelf. De begeleider kijkt verveeld toe hoe toeristen het versierde olifantje bananen voeren. Antoinette schudt weemoedig haar hoofd. 'Dit moet echt stoppen', zegt ze terwijl ze haar hoofd schudt. 'Ik hoop dat ik dit project flink kan uitbreiden.' Na dit gezegd te hebben stapt ze vol energie op de dorpskinderen af die de knokige olifant nog steeds fruit geven. 'Kom, laten we Noknoi leren zwemmen!' Met behulp van de mahoet leidt ze het logge dier het water in dat eerst onwennig om zich heen kijkt, maar al snel het water met plezier over zijn warme huid laat vallen. Ik hoop ook, Antoinette, dat je nog veel olifanten deze vrijheid en liefde kunt geven.

Annettoz Positie 16458 (0 p.) Lid sinds 16-03-2009 Foto's en tips: 68 Blogs: 80 Fans: 7

Foto's bij deze blog

blogfoto nr. 1
Op naar het eiland
blogfoto nr. 2
Noknoi krijgt bananen van een oud vrouwtje uit het dorp
blogfoto nr. 3
Noknoi en zijn mahoet
blogfoto nr. 4
En weer een paar bomen geplant
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

Deze 'farang' keert terug naar het Avondland
4 17
Gepost op 16 maart
Thailand Bangkok
Een traan van Chiang Mai
4 7
Gepost op 15 maart
Thailand Chiang Mai

Reacties bij deze blog

yuri

Door: yuri • Geplaatst op


Schandalige praktijken. Heb ook soortgelijke ervaringen met gedrogeerde en/of aangeklede aapjes in Thailand en China. En met kinderen op straat in India. Alles voor het geld. Niet te geloven. Goed beschreven!!!

dianethone

Door: dianethone • Geplaatst op

Van zoiets draait mijn maag om! Ik kan niet anders dan groot respekt hebben voor mensen die zich voor deze dieren inzetten.Heb eergisteren nog op tv een programma gezien van een organisatie die zich bezig houd met het vrijkopen van dansberen in Roemenie.Geslagen,gebroken en zwaar ondervoed, vreselijk wat heel veel mensen dieren allemaal aandoen !

Lione Kolsteren

Door: Lione Kolsteren • Geplaatst op

Ik wist wel van dit soort wantoestanden, maar dat het zo verschrikkelijk was, is ook voor mij nieuw. Het is opvallend, dat dit soort afschuwelijke mishandelingen en wreedheden - alleen voor het geld - wel vaak officieel verboden zijn, maar dat de handhaving van dit verbod in de praktijk nog te wensen overlaat. Een heel goed initiatief van de Nederlandse Antoinette, alle hulde hiervoor. Goed dat je er de aandacht op vestigt. Eigenlijk zouden alle toeristen die naar Thailand (en andere Aziaitische landen) gaan dit moeten weten. Tot slot is het natuurlijk weer een subliem geschreven verhaal. groetjes, René

Annettoz

Door: Annettoz • Geplaatst op

Van wat ik begrepen heb houden die beesten er ook flinke vergroeiingen aan over. De andere olifant die niet op deze foto's staat had ook een flink verminkte poot doordat hij op een mijn was gestapt, maar hij kon er nog wel mee lopen. Ik kan het eens een keer navragen bij haar. Ze doet echt supergoed werk daar. Ook in het noorden van Thailand. Zeker de moeite waard om eens naartoe te gaan!

abytravel

Door: abytravel • Geplaatst op

Schrijnend te horen, hoe de olifanten uit de wilde natuur worden gehaald. Alleen dat van dat poten breken begrijp ik niet? Als een olifant een poot breekt is de schade vrijwel onherstelbaar, hoe kunnen ze er dan nog mee gaan leuren?
Fijn dat er mensen zijn als Antoinette, die zich hun lot aantrekken.

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.