Japan reisblogs

Een Yakuza in de jacuzzi

flashpacker was er (tot 09 sep 2011) Gepost op 09 sep 114 reacties

Het hotelzwembad in de stad Narita bij Tokyo heeft on-Japans onvriendelijke openingstijden. Dat wil zeggen: De receptionist vertelt mij dat het zwembad al om 2100 uur sluit en dat is niet echt handig in dit land waar het voor mijn gevoel - en dat van een groot deel van de hotelgasten - zeven uur vroeger is.

Schreeuwen
Wanneer ik uit de stad kom en nog mijn baantjes wil trekken om de conditie op peil te houden, sprint ik door de lobby heen de trap af naar de ondergrondse gewrochten die ook dit vijf-sterren hotel heeft. Ook erg on-Japans eigenlijk, een zwembad zo afgelegen in de kelders van het gebouw, alhoewel het er wel weer erg netjes en schoon is. Gelukkig: een vriendelijke dame groet mij zoals de Japanse medewerker altijd een bezoeker begroet: luidkeels, en als ze met meerdere collega’s zijn meestal simultaan ‘schreeuwen’ ze vriendelijk ’irasyaimase’, oftewel: welkom.

Badmuts
Ik vreesde al dat de Japanse reinheid en het typische perfectionisme mij ertoe zou verplichten een badmuts te dragen. Dit terwijl ik al acht jaar geen kam of borstel meer nodig heb. Voor 100 Yen (0,90 Euro) kan ik een stevig katoenen exemplaar in zilveren kleur huren. Ik zie er uit als een Silver Bullet, als dat me niet helpt mijn baantjes in een Van den Hoogenband-tijd af te leggen weet ik het ook niet meer! Ik heb ook nog maar 25 minuten de tijd voordat het zwembad sluit, dus haast is geboden. Het is rustig, een Japanner van het formaat gespierde Sumoworstelaar kleedt zich publiekelijk om aan de rand van het bad, aan de overzijde van waar ik het water in ga, gelukkig wel met de felgroene hotelhanddoek om zijn middel. Als ik ‘zijn’ kant bereikt heb, schrik ik op, zeker wanneer hij mij een norse ‘Wat moet je nou?’ blik toewerpt. Zijn rug is geheel bedekt met tatoeages en als hij zich bewust omdraait en mij aankijkt, zie ik ook de indrukwekkende plakplaatjes doorlopen over zijn brede borstkas. Een blik van verstandhouding en herkenning, hij grijnst naar me. ‘Een lid van de Yakuza’, schiet het door mijn hoofd, de beruchte criminele maffia-achtige organisatie van Japan. Toch wel raar dat hij dan een knalroze boxershort draagt, zou hij daarom grijnzen? Alsof hij betrapt is. Nu is het mijn beurt om te grijnzen, en stevig door te zwemmen met mijn zilveren badmuts op. Als ik weer aan 'zijn' kant van het zwembad ben, probeer ik te zien of hij al zijn tien vingerkootjes nog heeft, een Yakuza die een fout maakt moet tenslotte zelf zijn vinger eraf snijden - beginnend met de linkerpink en naar de rechterpink aflopend bij meer fouten, ik wil niet weten wat er gebeurt bij meer dan 10 fouten - maar hij heeft voor zover ik kan zien alle vingers nog.

Babydoll
Een gilletje klinkt uit de ruimte waar de sauna en jacuzzi is, een stevige jongedame rent richting zwembad en laat zich met een bommetje in het water plonsen. Vlak naast mij. Ik kijk op en kan niet meteen plaatsen wat of wie dit is. Ze heeft een aparte outfit aan, een babydoll van badpakkenmateriaal, inclusief rushes die over haar brede heupen vallen, dit alles in het zwart en roze. Ze werpt haar achterste sierlijk (nou ja) omhoog en maakt een kabaal voordat ze als een torpedo onderwater richting de Yakuza zwemt. Door de herrie die ze maakt lijkt het of ze verdrinkt en ik probeer door de chloordruppels in mijn ogen heen te focussen om te zien of ik haar moet redden of moet uitlachen. Dat redden valt mee gelukkig en zonder kleerscheuren in haar babydoll bereikt ze haar vriendje, ze kletsen en lachen met elkaar. He, maar wacht eens even, beiden hebben geen badmuts op en de - overigens tattoeageloze - dame heeft een lange bos met stevig zwart haar dat ze sierlijk (nou ja) heen en weer zwiept voor haar vriendje. Ze kijken ook naar mij en mijn zilveren badmuts, het kan me niet deren, als een scheermes doorklief ik het water en maak ik mijn meters, nog vijf minuten te gaan. De vriendelijke hotelmedewerkster komt mij samen met haar collega vertellen dat het tijd is. Wanneer ze richting de Yakuza loopt, schrikt ze, zeker als hij zijn intussen befaamde ‘Wat moet je?”-blik opzet. Ze deinst terug en kijkt stilletjes op de grote klok, in de hoop dat hij de hint begrijpt. Dat doet hij ook, want hij wacht op zijn vriendin die zich omkleedt bij de jacuzzi verderop en ze vertrekken samen. Even later haalt de medewerkster de handdoeken van het maffiastelletje op, echte Yakuza’s doen die natuurlijk niet netjes in de daarvoor bestemde mand. Net zo min als dat ze een zilveren badmuts dragen.

flashpacker Positie 25297 (0 p.) Lid sinds 21-08-2011 Foto's en tips: 7 Blogs: 19 Fans: 2
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

Zoektocht naar zwemvest op de Huang pu rivier
3 6
Gepost op 22 oktober
China Shanghai
Memento Park met beelden uit het communistische tijdperk
4 0
Gepost op 24 maart
Hongarije Boedapest
Thermale baden in Taipei, Beitou
4 12
Gepost op 24 september
Taiwan Taipei

Reacties bij deze blog

larspels

Door: larspels • Geplaatst op

Spannend, leuk geschreven!

Door: • Geplaatst op

Wilbert, helemaal te gek

Door: • Geplaatst op

Leuk en heel herkenbaar geschreven Wilbert!!!!! Was er, zoals jij weet ook getuige van. Ben toch wel een beetje trots op ons, dat we ondanks de bedreigende blikken van de Yakuza, (wat ik toen nog niet wist, maar wel voelde) gewoon stug onze baantjes doorgetrokken hebben. Echte diehards zijn wij. Ben achteraf wel blij, dat we het overleefd hebben!!!!! Veel succes verder met schrijven, zal je verhalen met plezier blijven volgen. Hopelijk een keer tot vliegs!!!!! Maureen

awesomemore

Door: awesomemore • Geplaatst op

lekker spetterend geschreven verhaal

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.