Bali reisblogs

10 redenen om te sterven op Bali.....

DanielKeulemans was er (tot 23 aug 2012) Gepost op 29 sep 126 reacties

Het is mooi weer buiten en een prachtige dag. Wat een heerlijk moment om te schrijven over doodgaan op Bali. Vraag mij niet waarom ik daar opeens op kom…Ik heb totaal geen behoefte om deze wereld te verlaten, sterker nog ik wil helemaal niet doodgaan. Zeker al niet als ik iedere maand Columbus magazine doorblader. Wat een prachtige wereld, er valt nog zoveel te zien en te genieten. Volgens mij heb ik minimaal 10 levens nodig om alle plekken te gaan zien die hoog op mijn verlanglijst staan. Maar tja, je schijnt het niet helemaal voor het zeggen te hebben. Bovendien heb ik graag de regie in eigen handen. Ook als ik dit lichaam ooit moet verlaten……..

Jaren geleden kwam ik ooit eens een gedichtenbundel tegen met grafopschriften. Je moet er maar opkomen dacht ik nog. Een opschrift is mij altijd bijgebleven: “Hier lig ik in mijn eentje onder dit steentje”…….Die vond ik wel leuk eigenlijk, maar dat is wel een tiidje terug. Als ik er nu over na denk dan word ik eigenlijk helemaal niet zo vrolijk meer van dit opschrift. “Jakkes”, denk ik eigenlijk. Doe ik mijn hele leven mijn best om mij te omringen met lieve familie en vrienden. Reis ik de halve wereld over om bijzondere mensen te ontmoeten en prachtige plaatsen te zien. Wordt ik, als ik ooit doodga, achtergelaten op een voor mij nietszeggende begraafplaats, zonder uitzicht….Lig ik daar, alleen, tussen voor mij nietszeggende mensen…..in een waarschijnlijk veel te krappe kist…je kunt geen kant meer op….Op de een of andere manier vind ik dat toch geen aantrekkelijk vooruitzicht meer….”Dat moet toch anders kunnen” denk ik dan……….En dan dwalen mijn gedachten weer af naar Bali.

Een crematie ceremonie op Bali is “a celebration of life”. Een warme, intieme, vrolijke en ook verdrietige aangelegenheid die recht doet aan de plek die de overledene binnen het gezin, de familie, de gemeenschap heeft ingenomen.
Op het moment dat je ziel op Bali het lichaam verlaat, ontfermt de familie zich over jou. Daar komt geen begrafenisondernemer aan te pas. Dat concept bestaat ook totaal niet. Jouw familie bepaalt, regisseert en weet volgens overgeleverde tradities precies hoe de overgang van jouw ziel naar een nieuw leven gevierd en begeleid moet worden. Je lichaam wordt gewassen door je naaste familie en gewikkeld in mooie witte doeken. Vrienden en bekenden komen bij jou op bezoek en brengen offers en eten. Delen samen verhalen over jou. Verdriet en dankbaarheid gaan hand in hand. Een samenzijn dat de hele dag en nacht doorgaat. Geen afgepast en afgemeten bezoekuurtje aan een kille en afstandelijke plek. Kijk, daar heb ik wel wat mee. Als je dan toch moet sterven, dan wel een beetje knus graag…….

Dikwijls wordt je de volgende dag, een beetje afhankelijk van de omstandigheden, op de crematieplaats van jouw geboortedorp verbrand. Cremeren klinkt misschien wat meer chique en veilig (afstandelijker), maar dat zou geen recht doen aan de intimiteit van deze bijzondere gebeurtenis. Deze eerste fase van begeleiding van je ziel wordt geleid door de spirituele leider van jouw dorp. De plek van verbranding is met recht ook een spirituele en heilige plek voor jou en jouw familie. Het is vaak een mooie plek vlak buiten het dorp, omringd door prachtig groen, rijstvelden en een eeuwenoude boom. Een spirituele boom waarin de ziel kan rusten. Balinezen toeteren dan ook altijd even als ze met hun auto of scootertje langs deze boom reizen. Om even te laten weten dat ze eraan komen, uit respect en soms in het donker ook omdat het best een beetje eng kan zijn.

De verbranding van jouw lichaam gebeurt in alle openheid. Vergezeld van gamelan klanken en gekleed in traditionele sarongs leggen familieleden vaak nog tastbare herinneringen bij je. Na de verbranding worden je stoffelijke resten in eerste instantie begraven of thuis bewaard in de tempel van jouw huis. Afhankelijk van de financiële situatie van de familie en de stand van de maan vinden er later in het jaar meerdere crematie ceremonies plaats.
Deze plechtigheden zijn vol prachtige symbolische handelingen en vergen soms een maandenlange voorbereiding. Ik zal proberen een beschrijving te geven wat ik heb mogen ervaren bij de tweede en derde crematieplechtigheid van de opa van mijn beste Balinese vriend.

De stoffelijke resten van Dewa’s opa werden bewaard in de tempel van zijn huis. Maandenlang was de familie bezig met het maken van prachtige offers en ornamenten voor deze bijzondere dag. Als oudste zoon van het gezin mocht Dewa de stoffelijke resten van zijn opa dragen. Deze waren gewikkeld in een witte doek die om zijn schouders hing. Deze witte doek was weer verbonden met lange witte doeken, die op hun beurt weer verbonden waren met een prachtig versierde draagbaar. Op deze draagbaar zat de jongste zoon van de familie, Adik, met heilig water en een lange veer van een pauw. Naaste familieleden en bekenden hielden allemaal deze witte doeken vast tijdens de wandeling naar de crematieplaats. Onderweg besprenkelde Adik vanaf de draagbaar omstanders met het heilige water. Vooraan deze stoet werd door tientallen mannen uit het dorp een grote stier gedragen. Hierin werden later de stoffelijke resten verbrand. De mannen waren, opgezweept door de magische klanken van het meelopende gamelan orkest, in trance en moesten door speciale begeleiders op de weg gehouden worden…..

Ongeveer 6 maanden later mocht ik de derde crematieplechtigheid bijwonen. Omdat het water voor de Balinezen een heilige functie heeft en het lichaam voor een groot deel uit water bestaat, eindigde deze ceremonie op het strand aan de Bali zee. Na een spirituele dienst werden de begeleidende ornamenten op het strand verbrand en de stoffelijke resten van Dewa’s opa aan de zee toevertrouwd.

Mijn ervaring teruglezende voel ik nog altijd de magie, de spiritualiteit, de verbondenheid, de intimiteit en misschien ook wel de prachtige vanzelfsprekendheid waarmee je ziel na de dood wordt omarmd en begeleid. Opeens realiseer ik mij waarom ik eigenlijk op Bali wil sterven. Op Bali ga je namelijk niet dood…….

DanielKeulemans Positie 12961 (0 p.) Lid sinds 05-03-2012 Foto's en tips: 111 Blogs: 4 Fans: 0

Foto's bij deze blog

blogfoto nr. 1
De familie treft thuis in de tempel de laatste voorbereidingen....
blogfoto nr. 2
Adik, de jongste zoon, besprenkelt vanaf de draagbaar omstanders met heilig water...
blogfoto nr. 3
Mannen en jongens uit het dorp dragen, vaak in trance, de stier naar de crematieplaats....
blogfoto nr. 4
Dewa draagt, ondersteund door zijn familie, de stoffelijke resten van zijn opa naar de stier.....
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

Vind je favoriete overdenk plekkie....!!
1 2
Gepost op 19 januari
Indonesië Bali
Help! Een boomslang in mijn mooie badkuip!
1 17
Gepost op 15 december
Zuid-Afrika Addo NP
Het mysterieuze maanlandschap van de heilige Bromo vulkaan
4 5
Gepost op 16 september
Indonesië Bromo Tengger Semeru NP

Reacties bij deze blog

edwinaverdingh

Door: edwinaverdingh • Geplaatst op

ik ben toevallig bij deze blog uitgekomen omdat we waarschijnlijk richting Bali/Indonesië willen gaan tijdens de paasvakantie. Jij bent daar kind aan huis, niet? Tips zijn welkom!!

jhhuijs

Door: jhhuijs • Geplaatst op

Prachtig omschreven en heel herkenbaar. Wij hebben vorig jaar de crematie van een oma van een van de medewerksters van het hotel van heel nabij mee mogen maken. Ik heb toen nog foto's gemaakt en voor hun af laten drukken wat in de fotoshop nog heel wat commotie gaf of ze die wel af mochten drukken. De familie was er echter erg blij mee.

corriedewinter

Door: corriedewinter • Geplaatst op

Ik aarzelde even toen ik de titel las, maar nu ik eenmaal begonnen ben lees ik dit een integer geschreven verhaal. Er is dus meer na de dood. Dank voor het delen.

abytravel

Door: abytravel • Geplaatst op

Wat bijzonder dat je dit mee hebt mogen maken . En wat heb je het goed beschreven.
Ja kan me voorstellen fdat als je toch ergens moet sterven dat voor jou dan op Bali moet zijn.
Zelf zou ik het liefst in m'n geliefde Afrika gaan....(ook daar vele rituelen, waardoor je "erbij blijft horen")

Door: • Geplaatst op

Mooi geschreven Daniël .....het is inderdaad bijzonder mooi ....we hebben het ook mee mogen maken samen met jou in Ubud . Hoe indrukwekkend was dat niet...

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.