Solo treinrezigster in China - Jiangsu en Zhejiang, China

Mijn Chinese reis gaat verder richting Nanjing. Een stad die tweemaal de hoofdstad van China is geweest, tijdens de Ming Dynastie (1368 -1644) en in de vroege jaren van de twintigste eeuw. Nadat ik zelf mijn bagage uit de laadbak heb gehesen en de ongeïnteresseerde taxichauffeur 'de kikker in de keel' er flink heeft uitgerocheld loop ik het stationsplein op. Het is er druk maar rustig vergeleken met wat ik aantref binnen het treinstation van Suzhou. Tsjonge!!!! Het krioelde gewoon van de mensen, waartussen één blank gezicht, ik, als het ware het witte schaap tussen de kudde. Het was flink dringen voor de bagage scanapparaten, beleefdheid of behulpzaamheid ver te zoeken want jong, oud, man of vrouw iedereen duwt, graait en zorgt vooral voor zichzelf. Gelukkig op mijn kaartje staat een treinnummer in ‘onze’ numerologie en kan ik op de grote digitale 火车时间表 aankondigingborden zien in welke wachtkamer ik moet zien te komen. Aangekomen in wachtkamer 5 vond ik nog één stoel en ging synchroon knikkend met mijn buurman naast hem zitten. De galmende aankondigingen door de luidsprekers ontgaat mij volstrekt, al had ik het kunnen begrijpen de herrie uit de ruimte is een gezoem van diverse hoge octaven. Nog een half uur wachten, dus goed de tijd om te bekijken hoe alles in zijn werk gaat. Tien 'gates' met ieder wel drie treinnummers en tien dikke-lange rijen mensen. Regelmatig wordt een rood nummer groen en zwiept één poort open, alsof de waterkeringsluizen open gingen – het gutste mensen die zich naar volgende ruimten storten. Ééék nog maar 3 minuten voor vertrek, ingeklemd in ‘mijn’ rij ging het hek eindelijk open. De massa zette het op het sprinten ik erachter aan…..waarheen….gewoon volgen. Op het perron aangekomen gilde bij wagon 4 een knul “ííííénnn ííííénnn ííííénnN” en net ingesprongen vertrok de trein al wiegend en werd het compartiment een klomp body-masserende-mensenmenigte. Mijn gereserveerde stoel was in wagon 14…… ik kwam er uiteindelijk wel.

Mijn nabije 'wagon 14' reisgenoten: tegenover me twee heren, één had de computer al in een stopcontact geplugd de andere staarde in het niets of lurkte aan zijn bloemetjes thee. Naast me een man die zeer drukdoende was met sms’en de 中国人課文 vloog over zijn schermpje. Andere aanwezigen in mijn directe omgeving een erg verliefd trendy stel in merkkleding die om de beurten op elkaars’ schouder dutte; één graat magere jongedame met extreem hoge polka-dot pumps en een luipaarden legging die de hele reis ongelooflijk veel snackte met haar eetstokjes; twee vergaderende heren; één snurkende man met zijn hoofd in een wel hele bizarre positie en twee Chinese toeristen met Samsonite bagage en degelijke jassen van het merk Columbia. Om beurten knikte ze wat naar mij maar verder ging het gesprek niet. Ik schreef wat in mijn dagboek wat mijn smsende buurman zeer interessant vond hoe mijn Nederlandse letters over mijn bladzijdes vlogen.

In Nanjing braakte de trein zijn menselijke inhoud op het perron. Ik dacht dat Utrecht CS erg was in het spitsuur, nou dit is zeker het drievoud ervan! Ha, een lift en leeg, vreemd maar toch erin en met mij acht oudere militairen. Ze zeggen wat met een wijzend vingertje. Ikke niet snappen. Aangekomen op de hoger gelegen verdieping, Oeps, hordes mensen raceten naar hun perron om de trein te halen, alleen wijkend voor de oudere militairen. Na mijn forellen actie stroomopwaarts werd ik opgevangen door een strenge politieman, na inspectie van mijn treinkaartje wees hij zonder woorden ferm de goede richting roltrap af. Waar de volgende agente mij opving en me de uitgang wees. Daar opgevangen door de taxi maffia, of eerder gezegd de neppers die toeristen voor een flinke prijs willen vervoeren. Toch enigszins overdonderd en niet voorbereid op dit alles trapte ik er in. Enfin ik was blij toen ik met al mijn bagage bij het hotel aankwam. De volgende verrassing diende zich aan, de ontinteresseerde receptionisten spraken geen woord Engels en het hotel.....wat bleek ik had een Chinees zakenhotel uitgezocht en gereserveerd uit mijn vijf jaar verouderde Lonely Planet! Toen ‘A charming place built in 1936, set on grounds away from the street’. Ach een bed is een bed als die maar fris is. Gelukkig wist ik zo ongeveer de procedure van inchecken dat vooral met gebaren geschiede: paspoort, creditcard en Chinees visa naar gelang aanleveren en tot slot een handtekening. Het was nog even een probleem om aan mij te vragen waar ik na Nanjing heen zou gaan. "Go go go" en maar wijzen. Ik weer zeggen "I come NOW". Jawel, we kwamen er uiteindelijk uit. Eenmaal op de kamer uitgepuft met een zakje Nederlandse cappuccino en internetten met een snoerloos toetsenbord en de TV. Oh jee mijn getikte tekst werd automatisch in het Chinese omgezet! Alhoewel het leuk is zomaar Chinees te kunnen schrijven, toch maar de piccolo gevraagd de computer in onze ABC taal om te zetten. Ik zal niet uitweiden over de toneelopvoering die daar aan vooraf ging om mijn probleem duidelijk te maken. haha

Door: DICKV • Geplaatst op 05 augustus 2010 10:45 uur

Gesmuld van je verhaal, en gerild bij het ideen hoe je je zelf in die trein moet weten te persen met alle hectiek die daar bij hoort.Ik ben na het lezen van dit verhaal toto de overtuiging gekomen dat China nog maar even moet wachten op mij!

 

Door: albertensandra • Geplaatst op 24 juli 2010 10:48 uur

Prachtig beschreven!!!!!!!!!!

 

Door: Lione Kolsteren • Geplaatst op 22 juni 2010 22:10 uur

Schitterend verhaal weer Mireille. Onderhoudend en met humor beschreven. En je bent een doorzetter hoor!!

 

Door: schenkel • Geplaatst op 22 juni 2010 13:43 uur

Haha hoe je het beschrijft is helemaal super die mensen geweldig eigenlijk.

 

Door: gorke • Geplaatst op 22 juni 2010 12:10 uur

Bedankt Mireille ik heb weer even een lach op mijn gezicht!

 

Door: pkoelewijn • Geplaatst op 22 juni 2010 11:29 uur

Prachtig verhaal weer, Mireille! Schitterend hoe je al die types in de trein beschrijft!

 

Door: GrietBuis • Geplaatst op 22 juni 2010 00:29 uur

Wilde eigenlijk naar bed maar zag ineens een blog van je staan. Die moet ik natuurlijk eerst lezen want bij voorbaat weet ik al dat ik dan lachend naar bed kan gaan. Gelukkig, je hebt me niet teleurgesteld, ik ga weer slapen met een big smile!

 

Door: herman m • Geplaatst op 21 juni 2010 22:51 uur

Leuk verhaal, Mireille, en knap uithoudingsvermogen!

 

Door: geervannesmeed • Geplaatst op 21 juni 2010 19:35 uur

Ik zie het helemaal voor me Mireille. We hebben ook in die heksenketel gezeten; Bejing, Xi'an,Luoyang. Een gekrioel, net een mierennest, en we waren maar wat blij dat we alleen maar achter de lokale gids en onze reisleider aan hoefden te sjokken om op de juiste plek te geraken. Ik denk niet dat we er alleen gekomen waren. Knap dat het jou lukte.

 

Door: Jelle51 • Geplaatst op 21 juni 2010 19:34 uur

Mireille wat een verhaal, ik heb me slap gelachen, ik zie je zo in die trein zitten knikken met de Chinezen. Ook leuk hoe je de verschillende figuren beschrijft. Heerlijk verhaal ik ben benieuwd hoe het verder gaat.