Anhui reisblogs

China - Tunxi & Xiamen: Over gele bergen en heel veel spierpijn

Puckske was er (tot 11 nov 2010) Gepost op 13 nov 101 reacties

Na de ervaringen in Shanghai, een grote stad met een megadrukke Wereld Expo komen we aan in Tunxi. Een “dorpje” met zo’n 150.000 inwoners. Er zijn in de omgeving van Tunxi een paar mooie dingen te zien, het plaatsje zelf is, op het oude (toeristische) centrum na, niet heel interessant.

Een van de trekpleisters bij Tunxi zijn de Huizhou dorpjes, Xidi en Hongcun. Kleine dorpjes die in z’n geheel op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staan. De gebouwen hier dateren uit de elfde eeuw en zijn nog overgebleven uit de Tang Dynasty. Het is zou dus indrukwekkend moeten zijn. Mits je, volgens de reisgids, om de kunstacademie-studenten heen kunt kijken, die hier op iedere straathoek zitten te schilderen. Dat blijkt geen overvloedige waarschuwing van de gids te zijn. Ze zitten inderdaad op iedere straathoek. En op ieder doorgaand paadje. En in de vele nisjes en hoekjes die Xidi rijk is. De bewoners hebben met de bezoekers leren leven. Zij vragen voor ieder speciaal hoekje een aantal yuan entree, naast de Y80 (= €8,-) die we sowieso al moeten betalen voor het dorpje. Wij vinden het een beetje belachelijk. De kosten zijn niet in verhouding met het dorpje zelf. De bewoners zijn wijs genoeg om entree te vragen, maar ze onderhouden de boel niet en zijn zelf de grootste vervuilers. Vragen wij ons af hoelang dit dorpje nog erfgoed blijft en wie er verantwoordelijk is voor de instandhouding, maar vooral waar dat geld naartoe gaat.

In de bus op de terugweg zien we bekenden. Het is een Engels stel dat ook in ons Mongoolse guesthouse zat. Na wat uitwisselen van ervaringen en plannen komen we tot de conclusie dat we morgen dezelfde trip gaan doen. De Yellow Mountain ofwel Huang Shan beklimmen. Helaas blijkt het niet meer mogelijk te zijn om een nacht op de berg te boeken, dus we houden het bij een dagtrip.
Vroeg in de ochtend, 6.20u worden we opgehaald om naar Huang Shan te gaan, extra vroeg zodat we in alle rust kunnen beginnen. Uiteindelijk zijn we de voorsprong weer kwijt omdat we natuurlijk nog wat Chinese toeristen op moeten pikken. Het is bijna 08.30 als we kunnen beginnen aan de berg. Omdat we begrepen hebben dat naar beneden en naar boven lopen te tijdrovend wordt nemen we de kabelbaan naar boven. Dan kunnen we rustig rondkijken en daarna naar beneden lopen (ook minder zwaar). De rit naar boven verloopt goed en het lopen op de berg is heerlijk. Heerlijk rustig en prachtige uitzichten. De rust wordt minder op het moment dat een aantal paden samen komen. Wederom struikelen we over de Chinezen. Alle paden zijn als trapjes aangelegd en ook de opa’s en oma’s lopen mee. Er is zelfs een moment dat we in de file staan! Als we op de weg naar beneden de kabelbaan passeren wordt het gelukkig weer rustiger en kunnen we beginnen met de afdaling, nog maar 6,5 km naar beneden.
Halverwege begint het zwaar te worden. Onze spieren zijn duidelijk niet gewend aan zoveel traplopen achter elkaar. Uiteindelijk beneden aangekomen zak ik bijna door mijn benen heen en vrees de spierpijn die er komen gaat. Maar ik ben wel trots op ons. We hebben maar liefst 13,5km afgelegd. Traplopend.

Op de terugweg besluiten we om ‘s avonds met z’n vieren uit eten te gaan. Wij blijken het Chinese concept van eten nog steeds niet door te hebben, want de Chinese keuken heeft ons nog niet echt kunnen plezieren. Jon & Paula hebben gisteren echter heerlijk gegeten. Zij nemen ons dus mee naar dat restaurantje. Het “restaurantje” zou normaal niet door onze keuring (hoge doorloop, Engelse kaart, vegetarische opties) heen komen, maar we laten ons verrassen. Met de wetenschap dat twee vegetariërs hier lekker hebben gegeten durven we het aan. Het eten blijkt inderdaad verrassend goed te zijn en het gezelschap maakt het plaatje compleet.
We nemen dezelfde avond alweer afscheid van onze Engelse klimmaatjes, die morgenvroeg weer verder reizen, onder de voorwaarde dat we elkaar weer treffen in Vietnam. Kapot gaan we naar bed, uitgeput van een enorm zware maar goede dag.

De spierpijn houdt ons, vooral mij, de komende twee dagen dichtbij het hotel. Er zijn niet veel andere bezienswaardigheden in deze omgeving en het is wachten tot we een trein of bus vinden die ons hier weg voert. Dat we uiteindelijk een trein naar Xiamen boeken is dan ook voornamelijk bij gebrek aan andere opties, alles zit vol. Even gaan we in gedachten weer terug naar Rusland, als we ook in deze trein 24u zitten. Om 5.00u stappen we uit in Xiamen.
Het stadje Xiamen of Amoy is een havenstad gelegen op een eiland (ook Xiamen), verbonden met het vasteland door een 5km lange brug. Naast het eiland ligt nog een kleiner eilandje Gulang Yu, waar echte Europese historie te vinden is. Vanaf 1880 vestigden veel buitenlanders zich hier en er zijn dus veel koloniale gebouwen te vinden. De stijlen verschillen behoorlijk van elkaar, omdat de bewoners vanuit de hele wereld kwamen. Helaas is ook op dit eiland onderhoud ver te zoeken. Nu beginnen de Chinezen eindelijk in te zien dat de historie toeristen trekt en zijn ze langzaam de gebouwen aan het renoveren, het zal waarschijnlijk nog wel even duren voordat de gebouwen eruit zien als in hun glorie dagen. Toch is het mooi om deze verschillende stijlen bij elkaar te zien en we lopen hier dan ook rond tot een regenbui een einde maakt aan de mooie dag. We besluiten om te gaan schuilen in het hostel en ons klaar te maken voor alweer een volgende stad.

Puckske Positie 26660 (0 p.) Lid sinds 14-07-2008 Foto's en tips: 10 Blogs: 8 Fans: 0
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

China - Yangshuo: Over karstpieken en bamboobootjes
3 1
Gepost op 26 december
China Guangxi en Guizhou
China - Hong Kong: Over hoge gebouwen en kleine kastelen
4 2
Gepost op 22 december
China Hongkong
China - Xi'an & Shanghai: Over moslims en teveel Chinezen
3 4
Gepost op 04 november
China Shanghai

Reacties bij deze blog

TravelGoom

Door: TravelGoom • Geplaatst op

Raar he dat de Chinezen soms enkel oog lijken te hebben voor vernieuwingen en zich niet altijd bewust lijken van hun eigen geschiedenis. Interressante beschrijving.

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.