Zuid-Afrika reisblogs

Jacht in blik

Lola was er (tot 29 dec 2000) Gepost op 26 apr 1010 reacties

In de zinderende hitte ligt de koning van het dierenrijk te rusten. Het enige schaduwrijke plekje is niet meer dan een smalle strook in het badende zonlicht dat fel door de tralies op hem neerschijnt. Plotseling hoort hij voetstappen naderen. Niet het door hem gevreesde lichtvoetige getrippel gepaard met jengelende kinderstemmen, maar dreunende passen die weergalmen in zijn kleine kooi. Instinctief voelt het dier de enorme dreiging die ervan uitgaat. Een dreiging groter dan hij ooit zou kunnen vermoeden.

De leeuw rekt zich uit en schudt zijn donkere manen. Hij bereidt zich voor op de aanval. Maar de voetstappen hebben de kooi al bereikt en seconden later kijkt hij recht in de ogen van een dubbelloops jachtgeweer. "Shoot him!", roept een zware stem. Er volgt een oorverdovend schot. De leeuw voelt een scherpe pijnscheut in zijn borst en zakt met een harde brul in elkaar. En dan is er niets meer.

Tien jaar eerder...

Voor de tweede keer in mijn leven zet ik voet op Zuid-Afrikaanse bodem. Het voelt alsof de warme, rode aarde onder de zolen van mijn teenslippers brandt van verlangen om opnieuw door mij ontdekt te worden. Mijn eerste kennismaking met dit overweldigende land was een paar jaar eerder, toen mijn zusje stage liep in Kaapstad en daar de man van haar dromen ontmoette. Zodoende sta ik me nu wederom te verbazen over de pure schoonheid van het landschap, in afwachting van het sprookjeshuwelijk dat komen gaat.

Ik logeer op een Protea Farm in Montagu, in een houten blokhut aan een met pijnbomen omzoomd meer. Na een spectaculaire entree van de bruid te paard, haar witte sleep sierlijk over de billen van de voskleurige hengst gedrapeerd, voltrekt het huwelijk zich bovenop een berg met weids uitzicht over het berglandschap en de idyllische vallei vol appel- en perenbomen. Onder de stralende Afrikaanse zon en compleet met bloemenboog en vioolorkest. Voor iedere willekeurige voorstander van het huwelijksinstituut in al z'n romantische facetten moet het haast wel de ultieme natte droom zijn.

Aansluitend is er een traditioneel Afrikaans diner met feest op een open plek middenin een pijnbos. Die avond dans ik met duizenden sterren. Ik kus ze en betover ze, vang ze op wanneer ze vallen. Ik flirt, ik drink en ik lach met alle bomen in het bos, tot ik met een gelukzalige, dronken glimlach het zilveren maanlicht uitdoe. Ik ben verliefd, denk ik vlak voordat ik verzink in een diepe slaap. Verliefd op dit prachtige land.

We stoten door naar de oostkust om onze kersverse schoonfamilie in East London te bezoeken. Op een middag belanden we bij een Afrikaanse kinderboerderij, waar ik jongleer met witte casinobroden door ze van een afstandje in de wijdopen gesperde bek van een nijlpaard te werpen en lange tijd in innige omhelzing verkeer met een jonge giraffe. Ik streel haar zachtjes, terwijl ze met haar blauwe tong enthousiast het zout van mijn handen likt.

Dan wordt de magie van het moment verbroken. Joelende kinderen verdringen zich rond een medewerker met een kartonnen doos in zijn armen. In de doos zitten vier leeuwenwelpen, hun oogjes nog half gesloten. Overal zie ik maaiende en graaiende kinderhandjes die piepende leeuwtjes optillen. Mijn hart breekt. De wilde leeuwen van onze eerdere safari in Krugerpark verschijnen op mijn netvlies. In mijn onwetendheid ga ik er vanuit dat de moeder van deze welpen door stropers gedood is en dat ze gered zijn van een gewisse dood. Sindsdien heb ik altijd gedacht dat haar kinderen een tweede kans kregen.

Twee weken geleden...

Tot ik in april 2010 door dierenwelzijnsorganisatie Vier Voeters wordt gevraagd artikelen te redigeren voor hun campagne tegen 'canned hunting', oftewel 'ingeblikt jagen'. Ik begin de teksten over Zuid-Afrika aandachtig te lezen. Toevallig las ik in de laatste Columbus al iets over jachttoeristen in Namibië die hun afgeschoten dier als trofee mee naar huis namen ter vervanging van de geijkte souvenirs. Dit blijkt ook in Zuid-Afrika big business, zo lees ik nu. Het aantal 'trigger happy' jachttoeristen is de afgelopen jaren schrikbarend gestegen. Met voldoende flappen is alles mogelijk, zelfs jagen op beschermde diersoorten. Ook zonder jachtvergunning of bewezen jachtervaring.

Maar dat is niet alles, want er bestaat een nog extremere vorm van 'trofeeënjacht': canned hunting. Ingeblikte jacht, een uitermate laffe methode die met jagen niets te maken heeft. De 'jagers' krijgen de dieren simpelweg in hun schoot geworpen. Met name leeuwen worden voor de trofeeënjacht gefokt op meer dan 160 fokkerijen. "De welpen worden opgesloten in een kooi, met de hand grootgebracht en daarna gewoon doodgeschoten", lees ik geschokt. "Ruim 3500 dieren in gevangenschap staat nu hetzelfde, afschuwelijke lot te wachten."

Er bekruipt me een onbehaaglijk gevoel als ik terugdenk aan de leeuwenwelpen in de kartonnen doos. Het zal toch niet...? De letters beginnen te dansen voor mijn ogen. "Veel van de dieren worden eerst gebruikt als toeristische attractie. Toeristen betalen geld om de welpen te aaien en met ze op de foto te gaan. Veel mensen hebben geen idee dat ze hiermee een gruwelijke industrie steunen...". Als ik lees dat er zelfs complete jachtpakketten worden aangeboden, stijgt mijn verbijstering tot ongekende hoogten. All-inclusive, met maaltijden, onderdak, vervoer, de hele rataplan. Hoe rijker de jager, hoe mooier de trofee. Een leeuw kost gemiddeld 25.000 euro. Eentje met dikke, zwarte manen kost bijna het dubbele. Sommige fokkerijen hebben ook welpen in de aanbieding of fokken uitheemse tijgers voor de jacht.

Ik ben diep geschokt over deze wanpraktijken in het land dat ondanks de vele sociale, economische en etnische problemen toch jaren geleden een speciaal plekje in mijn hart heeft veroverd. IJverig en vooral dankbaar begin ik de teksten te redigeren. Want hoewel ik vrees dat verontwaardigde dierenliefhebbers niet direct voor een ommekeer zullen kunnen zorgen, ben ik wel van mening dat alle beetjes helpen. Het is goed dat dit onder de aandacht wordt gebracht en daar draag ik graag mijn steentje aan bij.

Wil je meer weten over dit onderwerp of wil je weten hoe jij de campagne kunt steunen? Kijk op http://www.vier-voeters.nl.



Lola Positie 29265 (0 p.) Lid sinds 16-09-2007 Foto's en tips: 199 Blogs: 29 Fans: 12
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

Afscheid
4 25
Gepost op 27 oktober
Bolivia La Paz
Laguna 69: de majesteit en haar hofdienaren
3 19
Gepost op 20 oktober
Peru Huaraz
De orkaan en de kleine jongen
0 16
Gepost op 15 oktober
Peru Noord Trujillo

Reacties bij deze blog

albertensandra

Door: albertensandra • Geplaatst op

Vreselijk!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Wat kunnen mensen toch nare dingen bedenken en doen....
Je hebt het zoals gewoonlijk weer fantastisch beschreven.

dereizigers

Door: dereizigers • Geplaatst op

Heftig verhaal. Blijkbaar zijn er mensen die met dit soort prijzen wil pronken, en anderen die het nog mooi vinden. Beide houden ze het gebuik in stand, en ook de onwetende toerist betaald er nog eens aan mee.

dianethone

Door: dianethone • Geplaatst op

God neeeee!!! Dit kan toch niet !! Dit raakt me recht in het hart..Ik dacht dat ik alles al gehoord had,wat zijn sommige mensen toch beesten !

TravelGoom

Door: TravelGoom • Geplaatst op

Meelevend en meeslepend. Hard aan de start, sprookjesachtig zacht in het midden en nog harder aan het eind. Topblog Eef, een verschrikkelijke inhoud met gouden pen beschreven.
Heerlijk om weer eens een blog van je te lezen!

Leeu

Door: Leeu • Geplaatst op

Ja helaas is dit drama maar al te waar. Het mooiste is als je je trofee kunt ophangen aan de wand in een daarvoor speciaal gemaakte en gekoelde kamer waar ook al je geweren etc staan. Heel gebruikelijk in Zuid-Afrika onder de happy few!

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.