Centraal Namibie reisblogs

Spitzkoppe, de Matterhorn van Namibië

jdevaan was er (tot 29 sep 2009) Gepost op 09 mei 104 reacties

Na 3 lange zitdagen, je mag immers de auto niet uit in Etosha, is het een verademing dat we in het Erongogebergte en bij Spitzkoppe eindelijk de benen kunnen strekken.
De omgeving is ook erg uitnodigend. Machtige granieten bergen domineren dit landschap. Ze verdwijnen net zo snel weer in de vlakke omgeving als dat ze er uit omhoog komen, geen landschap van glooiende heuvels of zachte dalen, maar “eilandbergen”.
De in miljarden jaren geërodeerde granietmassa’s nemen de raarste vormen aan en idioot grote granieten kogels lijken te balanceren op de ondergrond. Een waar klim- en klauterparadijs.

Zo mooi dat de regering dan ook een Nationaal Park van de Spitzkoppe gemaakt heeft.
De Spitzkoppe wordt ook wel de Matterhorn van Namibië genoemd. Het is niet de hoogste, maar wel de uitdagendste berg van Namibië. De top ligt op 1728 meter hoogte, maar steekt slechts zo’n 800 meter boven het omringende vlakke landschap uit. Pas in 1949 werd de top voor het eerst bedwongen.
Zo mooi ook, dat ik er zelf om 06.30 voor in de wandelschoenen stap, en in mijn eentje de granieten wereld ga verkennen.

Highlights in dit park zijn toch wel “Bushmans Paradise” en de grote granieten boog.
De eerste bereik je via een klettersteig. Je klimt tegen de steile bergwand omhoog met behulp van de stalen kabels die aan de bergwand verankert zijn. Een behoorlijk inspannende bezigheid, zeker bij een temperatuur van zo’n 37 graden.
Maar eenmaal boven wordt je dan ook beloond met het uitzicht op een vruchtbare vallei met overhangende rotswanden waaronder het heerlijk koel is. De Bosjesmannen hebben deze vallei dan ook als woonplaats gebruikt, getuige de wand met rotsschilderingen.
Ik herken wat menselijke figuren, een neushoorn, zebra, wrattenzwijn en helaas ook heel wat 20e eeuwse graffiti.
Na het beklimmen van de rotspartijen onder de enorme granieten rotsboog ben ik compleet uitgeput. De enorme droogte en hitte doet mij, watje, de das om.

Samen verkennen we later nog meer van het park en vinden we nog wat overblijfselen van pioniers. Op de laatste bezochte plek, small bushmans paradise, word ik niet zozeer verrast door de schilderingen, als wel door een prachtige agama met knal oranjerood hoofd en staart. Zou ie rood van verlegenheid zijn? Hij had in ieder geval niet het lef stoer te poseren voor een fotosessie.

Tja, aan de beklimming van de Matterhorn van Namibië zijn we niet toegekomen, daarvoor moeten we toch even wat meer conditie opdoen, maar we verlaten na heel wat klauterwerk moe en voldaan dit gebied, een letterlijk hoogtepunt van de reis.

jdevaan Positie 534 (560 p.) Lid sinds 30-11-2009 Foto's en tips: 555 Blogs: 45 Fans: 15
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

Oog in oog met gloeiend hete lava in Volcano National Park
0 8
Gepost op 05 december
Verenigde Staten Hawaï
A home away from home
0 5
Gepost op 28 november
Canada Rocky Mountains
India versus Nepal
0 7
Gepost op 18 november
India Madhya Pradesh

Reacties bij deze blog

LWesterik

Door: LWesterik • Geplaatst op

Mooi geschreven. Wij zullen er tijdens onze reis in oktober niet komen, maar ik jouw verhaal is op voorhand al een reden om nóg een keer te gaan.

Leeu

Door: Leeu • Geplaatst op

Ja het is een mooie omgeving

sidonius

Door: sidonius • Geplaatst op

Mooi beschreven, deze prachtige natuur! Is dit in de buurt van Twijfelfontein?

albertensandra

Door: albertensandra • Geplaatst op

Wat kun je zo toch heerlijk genieten he?

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.