Zuid Sahara en oases reisblogs

Woestijn en zon, sneeuw en zon

Mireille is er nu(tot 30 dec 2008) Gepost op 09 jan 098 reacties

Ontbijten in de mannen tent in Erfoud was er niet bij - dus een dorpje verderop, Rissani, nou dat is ook net iets uit een cowboyfilm alleen zonder de cowboys. Sinds alle toeristen en anderen direct door kunnen rijden naar Merzouga is er hier niet veel te zoeken. De cafés en winkels vergane glorie. Wij hebben ook ontbeten in zo’n café, behalve de mooie betegeling en de Marokkaanse lampen was het een smoezelige vergane glorie. Eigenlijk wel sneu je vraagt je af hoe ze de eindjes aan elkaar knopen. Ook hier met jas aan ontbijten, en tot onze verbazing verse jus d’oranje, lekker cappuccino en vers warm brood! Voordat we richting de woestijn gingen hebben we een ‘circuit toeristique’ genomen. Erg leuk om te zien want zo kun je goed het plattelandsleven aan de rand van de woestijn zien. Veel Ksars, weliswaar veel in vergaande staat van ruïne en natuurlijk de palmariëen waarin het ingenieuze irrigatie systeem goed te zien is. Mannen waren drukdoende nieuwe irrigatie kanalen te graven en de vele kinderen leken geen school te hebben. Zodra je stopte om fotos te maken kwamen er een stel kinderen aangerend die ERG onbeschoft en vervelend zijn. Sta je daar met je camera een foto te maken (géén eens van mensen) krijg je ineens een pets op je billen met veel gebarende hilariteit! Joelen en op de auto slaan blijkt ook een leuk spel te zijn?! Vanuit de rijdende auto is het wel genieten…Het is goed te zien dat het leven heel eenvoudig en armoedig is, mannen lopen in hun djellaba’s en vrouwen in de zwarte haïks de levensvreugde straalt er niet van af.

Nu komen we bij de woestijn, het landschap heel droog en vooral zwartgrijze stenen waarbij je op de horizon de rood Erg Chebbi duinen ziet. Én er wordt nog steeds gevlagd! Aan de grote weg richting Merzouga komen we het bord tegen voor ons hotel, we slaan af en rijden over wielsporen langs groen witte paaltjes naar onze ‘Auberge Kashbah Derkaoua Oasis’ óók bekend als Cher Michel. Wat een heerlijke plek tot in de puntjes verzorgd. Genieten dus. Wij gaan er wel gelijk op uit om de Sahara duinen te onderzoeken en te voelen. Bij een grote duinpan zijn we nog niet gestopt of uit diverse richtingen komen de zogenaamde ‘blauwe’ mannen aangerend of op hun brommertjes aangescheurd. De mooiste duinen worden beloofd en ‘Non merci’ bestaat niet in het woorden boek. Kinderen zijn er ook met hun fossielen souvenirs. Grrrr even rustig genieten lukt hier niet. Als we op een gegeven moment het zo zat zijn besluiten we op het dakterras van een café te gaan lunchen, Ruuuussst! Vandaar heerlijk genieten van de zon en het uitzicht over de prachtige rode duinen. Met leedvermaak kijken we naar andere jeeps en autos die aan komen om de duinen te bewonderen, Whrrrrram Whraaaam daar zijn al die brommertjes weer vol gas, het zijn net blauwe horzels hoe ze met zijn allen op die ene aanrijden auto afsteven! We kunnen ons het gemopper in de auto’s helemaal voorstellen – ja jongens, probeer ze nu maar van je af te poeieren! In de verte zien we jeeps de duinen op rijden het zijn net kleine dinkie toys. We bezoeken nog het kleine woestijn meertje ‘Dayet Srji’. Deze wordt gevoed uit een ondergrondse bron en regenwater. Helaas ook hier weer van die lastpakken. Terwijl we terug rijden over het zwarte zand zien we een kudde van wel 20 kamelen met hun kamelenherder. Zwarte, bruine, beige en witte kamelen mooi natuurlijk zonder zadel en ze kuieren heel langzaam voort. Wat apart en bijzonder om ze zo dichtbij tegen te komen. We volgen ze tot de geasfalteerde weg waar ze ook oversteken. Langs de duinen rijden we weer richting het hotel; en slaan daar een ander duinpannetje in, wat een stilte én genieten van de eenvoud van de duinen, niets te horen, de duinen allen betreed door vogelpootjes – Prachtig! Voor de zonsondergang gaan we naar andere duinen. Wij dachten ook een beetje Dakar rally te doen, maar kwamen gigantisch vast te zitten in het hele fijne zand. Gelukkig is Petra niet gauw van haar stuk te brengen, toen Olga en ik het steeds somberder in zagen, de zon steeds verder zakte en de auto tot zijn aandrijfas in het zand was gezakt………Jááá ineens met grote rode zandwolken was de auto los! Blij en opgewonden hebben we nog net de zon kunnen zien zakken. Tevreden reden we naast de ezelherder en zijn ezels terug naar het hotel voor een heerlijke avond bij de open haard, gin tonics en een super maaltijd.

De volgende ochtend in het pikken donker met onze eigen gids met toeareg tulband zijn we op pad gegaan naar de zonsopgang. Overal om ons heen zagen we koplampen van autos scheuren over de vlakte naar De duin. Het deed me een beetje aan Sossusvlei en ‘Dune 45’ denken waar het er ook zo aan toe ging. Er lagen vele kamelen klaar voor de toeristen die (de toeristen) ongelooflijk veel kabaal maakte, jeminee. Onbegrijpelijk! Wij gebruikte de eigen benen om een stukje te lopen. De zon kwam op, echter wel wat schuchter en timide achter een mist sluier.

Toen was het tijd voor de rit naar huis. Onderweg kwamen nog in een wegversperring van een kudde kamelen die naar verse graasgebieden gingen. Terwijl we stapvoets achter hun aan reden viel me voor het eerst op hoe tenger hun poten zijn met er onder een grote ronde platvoet. We volgde de Ziz rivier richting het Midden Atlas gebergte. Het werd steeds kouder naarmate we stegen en ineens lag er een dik pak sneeuw! Bizar zo loop je in de ochtend in de zon en de woestijn en s’middags in de sneeuw! Sneeuwballen gooien en Olga is nog gaan sleetje rijden terwijl er een skiër langs zoefde, geweldig als uitgelaten kinderen was het genieten van de sneeuw! Naast het witte landschap was het helder weer dus zeer fotogeniek. We hebben geluk want als de sneeuw te erg is worden de passen gesloten. Richting Azrou en Ifrane lijkt het bijna op Zwitserland met de bebossing de sneeuw en zelfs de huizen hebben iets van de Europese bergen. We kunnen nu zeggen dat we op wintersport zijn geweest in Marokko!

Toen we in Rabat aankwamen waren de appelflappen al gebakken door de bonne (huishoudster) en konden wij voldaan van een prachtige tocht na genieten. Wat een indrukken en dan te bedenken dat ik hier nog niet alles heb opgeschreven!

Mireille Positie 417 (726 p.) Lid sinds 14-09-2007 Foto's en tips: 1174 Blogs: 34 Fans: 14

Foto's bij deze blog

blogfoto nr. 1
Erg Chebbi
blogfoto nr. 2
Weg versperring
blogfoto nr. 3
Sneeuw
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

Zimbabwean Roadtrip
4 14
Gepost op 13 juni
Zimbabwe
(On)gedierte en andere tropenhorrors 3
4 32
Gepost op 25 februari
Nederland Utrecht
(On)gedierte en andere tropenhorrors 2
2 16
Gepost op 21 februari
Nederland Utrecht

Reacties bij deze blog

marjolijn

Door: marjolijn • Geplaatst op

een beetje late reactie, maar ik ontdek nu pas echt je blogs; leuk en boeiend geschreven en ook heel herkenbaar; ik ben beslist van plan ook je andere reisbelevenissen, en zeker die over je marokkoreis, nog eens wat beter te gaan lezen
groet
marjolijn

sidonius

Door: sidonius • Geplaatst op

Hallo Mireille, ik heb genieten van je reisverslagen. Wat kun jij beeldend schrijven, alsof we het zelf meemaken! Dat van die bleuwe mannen verbaast me niet, het was me al opgevallen dat zij op heel veel reisreporterfoto's staan, dat kan geen toeval zijn. Beetje jammer allemaal, maar ja, dat is de andere kant van toerisme en reizen. We zijn niet de enigen die willen genieten van het schone der aarde!
Groetjes en welkom thuis, ben benieuwd naar je foto's,
Fransje

Mathilde

Door: Mathilde • Geplaatst op

Ha Mireille, wat kan jij leuk vertellen over al je belevenissen, je bent een echte reisreporter!
Ik heb genoten van al je verhalen! Daag, Jacqueline

pdanielse

Door: pdanielse • Geplaatst op

Zoals je reist wordt een vakantie een reis en met het vastzittten in het zand en zo wordt je reis een avontuur! Kijk, en daar doen we het allemaal voor. Mooi verhaal en veel meegemaakt. En ook leuk foto's.
gr. Peter

gorke

Door: gorke • Geplaatst op

Mireille, ik ben het helemaal met Grietje eens en wil alvast deze eerste echte Velthuis bestellen.
Ik vond het weer super gezellig om te lezen en zit op het vervolg te wachten.
Groetjes, Margo

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.