Madagaskar reisblogs

Overpeinzingen na een mooie reis (maandthema)

Fransvdg was er (tot 10 aug 2012) Gepost op 15 aug 129 reacties

Mijn buurman kwam me vlak voor mijn vertrek naar Madagaskar vertellen dat de dag ervoor muiterij was uitgebroken en dat de internationale luchthaven een aantal uren gesloten was geweest.
Oei…toen ging er wel wat door me heen? Wat ging dat betekenen: Opstand in het land? Annulering van de reis? Via Google kwam ik alleen wat kleine berichten tegen. Zou het dan toch meevallen?

Nou ja…meevallen…er waren wel drie doden gevallen….maar ik las nergens iets over een negatief reisadvies.
Sterker nog toen ik me dinsdagochtend om vijf uur bij de FOX-balie op Schiphol meldde, wist de dienstdoende mevrouw daar niet eens dat er iets gaande was. Ik kon dus gewoon vertrekken naar Parijs en ook daar bleek er geen belemmering te zijn. Keurig op tijd vlogen we naar de hoofdstad met de moeilijke naam: Antananarivo, kortweg Tana.

Het verkrijgen van het gratis visum duurde tergend lang. Er werd beslist wel gewerkt maar niet slagvaardig. Vier mensen bemoeiden zich met mijn paspoort, het verplichte formulier, het stempel en de handtekening. Van stress was bij deze mensen zo te zien geen enkele sprake. Wel van controle van de controleur, die ook nog eens gecontroleerd moest worden. Heel goed voor de werkgelegenheid allemaal…

Daarna ben ik zeventien dagen ondergedompeld in een film die de hele dag door gaat: wat valt er veel te zien op dat prachtige eiland! Schitterende natuur, zowel in het groene hoogland als ook in het roodbruine zuiden. Aandoenlijk lemuren, prachtige kameleons en als extraatje ook nog walvissen en dolfijnen in de Indische Oceaan bij Ifaty.
Mooie markttaferelen, vooral bij de slagers, de kippenverkopers en de ambachtslieden onderweg.
En heel veel vriendelijke, goedlachse mensen - die zeker op het platteland weten wat hard werken is. Ik heb ze heel wat af zien zeulen en ploeteren. Duwen achter zwaarbeladen karren of ploegen door de klei van een sawa. En dan toch ook nog puf hebben om te zwaaien naar langskomende toeristen.
Politiecontrole was er onderweg weinig en zodra ze onze witte koppen zagen mocht de bus meteen weer verder rijden. Ik heb me dus geen moment onveilig gevoeld. Maar ik weet dat er meer gaande is…

Dit land verdient veel meer dan de armoede waar het nu in verkeert. Via gesprekken heb ik begrepen dat Frankrijk deze voormalige kolonie nog steeds als wingewest ziet en dat de lokale politiek daardoor ernstig verdeeld is. Het schip van Staat zwalkt tussen de leiband van Frankrijk en economische belangen van andere internationale grootmachten. Kortom een eigen onafhankelijke koers zit er niet in. Persoonlijke belangen spelen een grote rol maar ook de angst voor stille kracht. Net als in Indonesië zijn de eilandbewoners er van overtuigd dat ze “behekst” kunnen worden. Ze zijn hun animistische angsten nog lang niet kwijt. Dit leidt tot wantrouwen en dat is geen goede voedingsbodem voor open overleg en samenwerking.

De huidige president, een voormalige disc-jockey, vervangt een rijke zakenman die heel eenvoudig begonnen is als fietsende yoghurtverkoper. Hun visie op de politieke toekomst van het eiland loopt sterk uiteen. Tijdens mijn verblijf op Madagaskar waren er onderhandelingen tussen beide kemphanen op de Seychellen, onder leiding van o.a. Jacob Zuma, de president van Zuid-Afrika. En helaas pindakaas, dat is volgens de lokale kranten wederom op niets uit gelopen.

Vrijwilligers en andere hulpverleners proberen veel goeds op te starten, dat lukt ook her en der heel aardig, maar Zuid-Madagaskar wordt een kerkhof van plannen genoemd. Veel strandt daar door onbegrip voor de lokale wetten, met tegenwerking als gevolg.
Individuele toeristen willen graag een steentje bijdragen om de bevolking mee te laten liften met hun eigen welvaart. Balpennen, snoepjes, ballonnen en plastic speeltjes voor de kinderen – hun afgedankte kleren en wat kleingeld voor de ouderen…..Goed bedoeld, maar het zet allemaal geen zoden aan de dijk. Het blijven druppels op een gloeiende plaat. En sterker nog, door ons onhandig gedrag bij het uitdelen kunnen we de huidige en ook de volgende generatie aanzetten tot bedelen.

Wat is de oplossing? Hoe komt Madagaskar uit het slop? Ik weet het niet. En dat maakt me soms wel somber. Want Madagaskar is niet het enige land in de wereld met grote problemen.
Moet ik nu stoppen met reizen, om deze gedachten kwijt te raken? Nee, want dan speel ik struisvogel. Met behulp van mijn fotoreportages probeer ik een beter beeld te krijgen van het leven in andere landen. Ik zoek wat me raakt en dat zet me aan het denken. Door over deze gedachten te praten en te schrijven kunnen er hopelijk bruikbare ideeën opbloeien, waar we de mensen structureel mee verder kunnen helpen. Dus roept u maar…..

Fransvdg Positie 3 (186822 p.) Lid sinds 10-05-2009 Foto's en tips: 3038 Blogs: 32 Fans: 17

Foto's bij deze blog

blogfoto nr. 1
Dit moeten we niet willen...
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

Hoop op een betere toekomst.
4 11
Gepost op 04 december
Syrië Aleppo
Bloot in Landmannalaugar
2 12
Gepost op 23 november
IJsland
Een eng moment in bed.
3 18
Gepost op 13 november
Tanzania Ngorongoro krater

Reacties bij deze blog

geervannesmeed

Door: geervannesmeed • Geplaatst op

Als reizigers kunnen wij hooguit de lokale bevolking een groot plezier doen door er naar toe te gaan en zo voor inkomen te zorgen. Onderwijs is wezenlijk, maar dan moet er daarna ook werk zijn. En daar komt de corruptie dan weer om de hoek kijken. Dus zeg 't maar....

Gerrit-Gaspedaal

Door: Gerrit-Gaspedaal • Geplaatst op

Tja Frans... wat moeten we ermee.

De oplossing lijkt me duidelijk: bakken geld op de juiste plaatsen erin pompen. Probleem is alleen, wie gaat/wil dat geld ophoesten, wie gaat/wil het erin pompen, wie bepaalt wat de juiste plaatsen zijn en wie stemt dat allemaal op elkaar af? We betalen allemaal een flinke bak ontwikkelingshulp mee, en dat moet zeker ook zo blijven maar ik vrees dat op ons 'kneuterigreisreportertjesniveau' weinig echte eer te behalen valt behalve wat kleine zere plekjes te helen zoals jij ook doet met je pennen, speeltjes, etc.

Er is ons reporters natuurlijk wel een schone taak weggelegd om deze zaken blijvend onder de aandacht te brengen, te reporteren dus, opdat we niet vergeten... (o;

Rhodaxx

Door: Rhodaxx • Geplaatst op

Een goed geschreven blog die tot nadenken stemt.

schenkel

Door: schenkel • Geplaatst op

Heb me nog niet zo verdiept in Madagaskar maar wat een verhaal dat je nu opschrijft.Wel blijven reizen daar steunen we de bevolking toch ook mee.Heb op tv gezien hoe mooi het daar is en wij willen er ook graag eens naar toe.Misschien kunnen we met elkaar als columbus iets gaan betekenen daar maar dat is maar een idee want er zijn zoveel plekken op de wereld waar we een helpende hand kunnen bieden.

Gidi

Door: Gidi • Geplaatst op

Goed geschreven Frans! Zoals Mies al aangeeft gaat het van lyrisch naar kritisch. Zo doet een echte Reisreporter dat: zich niet alleen vergapen aan de pracht van een land, maar ook vragen stellen en zich bekommeren om wat er gebeurt.

Er is niet zomaar één pasklare oplossing voor een land met deze problemen. Omdat de oplossingen altijd weer van iets anders (of elkaar) afhankelijk zijn. Er is eerst een gezonde basis nodig en die is er nog lang niet. Misschien kan een revolutie er iets aan veranderen, maar dan moet er wel héél veel aan de hand zijn, en we zien in het recente verleden (Egypte, Lybië) dat het uiteindelijk nauwelijks verschil maakt. Het is ongelofelijk hoeveel corruptie er in de wereld bestaat en hoeveel mensen daar de dupe van worden. En het is nog ongelofelijker hoe deze mensen het verduren, erin lijken te berusten, en met hard werken toch nog een glimlach op hun gezicht kunnen toveren. Zij zijn een voorbeeld voor de zelfgerichte rijke westerling: dat het mogelijk is om onderdrukt te worden en toch op een bepaalde manier gelukkig te zijn met weinig, en dat ook nog willen delen met bezoekers.

Het enige dat wij eraan kunnen doen, ligt in ons eigen gedrag. Het is ons voorrecht om overal heen te kunnen reizen, maar dat verplicht ons niet om overal maar problemen op te lossen. Politiek is hier zinloos, je moet erheen gaan en de plaatselijke economie laten profiteren van je gouden euro’s. Inderdaad, bedelen moet niet gestimuleerd worden dus zou niemand zich moeten laten verleiden tot het uitdelen van balpennen, snoepjes of schoolschriften. Al kijken die lieve kinderogen je nog zo smekend aan. Ga liever met ze voetballen, eet iets bij een plaatselijk eettentje, huur ze in als gids of koop iets op de plaatselijke markt. Óók daar gaat voor niets de zon op, dus verlang altijd een wederdienst voor een beloning. Het zal je helpen er zelf een beter mens van te worden.

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.