Omovallei reisblogs

Een nieuwe wereld

Feije was er (tot 21 jun 2012) Gepost op 09 jul 1224 reacties

Na een paar dagen bij een Hamar-stam in de Omo-vallei te hebben doorgebracht, is het tijd om terug te gaan naar de bewoonde wereld. Dat is Arba Minch in dit geval, van waaruit ik zal terugvliegen naar de hoofdstad. Het is een rit van een uur of zes. Een 24-jarig Hamar-meisje vraagt of ze een lift mag: haar kinderen zijn haar door de regering ontnomen, zegt ze, en zitten nu in een christelijk kindertehuis niet ver van Arba Minch. Ze heeft ze al die jaren niet meer teruggezien.

Ze spreekt geen andere taal dan die van haar stam - hoewel ze me nog wel duidelijk weet te maken graag met me te trouwen, want de Hamar nemen geen blad voor de mond – maar gelukkig kan ze uitstekend overweg met mijn Ethiopische chauffeur Liza. De twee praten en lachen de uren vol, wat mij de tijd geeft mijn gedachten te laten gaan over de turbulente periode die de bewoners van deze streek momenteel doormaken.

Sinds mensenheugenis hebben zij hier onveranderlijk hun zware leven geleefd. Altijd hebben ze bloot gestaan aan een meedogenloze natuur, met eindeloze perioden van extreme droogte en hitte. En als die natuur je niet fataal werd, dan was er altijd nog wel een andere stam die op oorlogspad was, of de permanente dreiging van levensgevaarlijke dieren, als de leeuw of malariamug. Die extreme hardheid van het bestaan hier, wordt weerspiegeld in de overtuigingen die de mensen erop na houden. Het concept ‘mingi’ bijvoorbeeld, dat zich ongeveer laat vertalen als ‘onzuiverheid’. Wanneer een stamlid een kind baart dat verwekt is door een man van een andere stam, kan het ‘mingi’ worden verklaard. Wanneer bij een baby de eerste tand doorbreekt in de bovenkaak, in plaats van in de onderkaak, kan het als mingi worden beschouwd. Tweelingen kan hetzelfde lot beschoren zijn. En wanneer dat oordeel eenmaal is geveld, is het vonnis onwaarschijnlijk hard: het kind wordt in het veld, of in de rivier aan z’n lot overgelaten. De gedachte is dat ten koste van alles de eigen stam zuiver en sterk gehouden moet worden. Slechts dan is overleven mogelijk.

Maar die manier van leven staat sinds enkele jaren onder druk. De regering in Addis beschouwt alle volken ten zuiden van Arba Minch als primitief. Wilden zijn het, die zo snel mogelijk naar de moderne tijd dienen te worden gebracht. Kinderen die wegens vermeende onzuiverheid geofferd dreigen te worden in het belang van de stam, worden in weeshuizen geplaatst. Maar ook kinderen voor wie dat niet geldt, kan de moeder worden ontnomen. Omdat ze te primitief zou zijn om voor het kind te zorgen. Dat overkwam mijn tijdelijke reisgenote. Maar er is meer dat het dagelijks leven hier in razend tempo doet veranderen. Amerikaanse en Noorse protestanten proberen de bewoners van hun animistische geloof af te brengen. De Ethiopisch-orthodoxe kerk doet hetzelfde, in opdracht van de regering. En niet in de laatste plaats is er de wassende stroom toeristen die de Omo-vallei heeft ontdekt. Zij brengen een beeld van de rest van de wereld met zich mee, een wereld die niet lang geleden nog volslagen onbekend was. En ze betalen grif voor een foto met een stamlid, waardoor die zich ineens bewust zijn geworden van hun commerciele waarde. Niet zelden leidt dat ertoe dat ze zich zo wonderlijk mogelijk uitdossen, in de hoop zo in de gratie van de fotograferende bezoeker te komen. Mursi met een mobiele telefoon in de lip, in plaats van de traditionele schotel: je kunt ze overal tegenkomen.

In Arba Minch aangekomen, drinken we wat in mijn hotel. Onze passagiere kijkt haar ogen uit: deze wereld is volkomen nieuw voor haar, zoveel is duidelijk. Ze kan nauwelijks geloven dat het glas mangosap dat ze drinkt vijftien birr - 70 eurocent – kost. Dat is een vermogen. Ze ontdekt een lichtschakelaar, en vermaakt zich minutenlang met het aan- en uitdoen van de lamp. Dan geeft ze aan dat ze naar de wc moet. Liza begeleidt haar naar de toiletten. “Waar moet ik dan plassen?” vraagt ze. Liza vertelt dat die porseleinen pot daar voor bedoeld is. “Daarop!?” “Dan val ik in dat gat!” Ze giert van het lachen, bij de gedachte dat er blijkbaar mensen zijn die daadwerkelijk hun behoefte doen op zo’n wonderlijke stenen stoel.

Als ze straks weer thuis is, zal ze al die verhalen eindeloos vaak doorvertellen, ongetwijfeld tot groot vermaak van haar stamleden. Daarmee is het zaad gezaaid. Wat er uit zal groeien, dat weet niemand.

Feije Positie 2396 (40 p.) Lid sinds 01-05-2011 Foto's en tips: 91 Blogs: 5 Fans: 7
deel dit artikel met je vrienden:

Andere blogs van deze gebruiker

A little help from my friends
0 10
Gepost op 06 augustus
Mali Dogonland
Een onnavolgbare heilige
0 9
Gepost op 06 juli
Guatemala Lago de Atitlan
Sin City
0 7
Gepost op 26 mei
Verenigde Staten Las Vegas

Reacties bij deze blog

Miller

Door: Miller • Geplaatst op

Bekend verhaal want op TV is er toen ook een programma die westerse een tijd bij stam overnachten en andersom. Echt ongeloofelijk hoe ze zo groot verschil leven..
Mooi geschreven en gefeliciteerd met je topblog ban de week

Gidi

Door: Gidi • Geplaatst op

Inderdaad een verhaal met twee kanten, de onze en de hunne. Of het triest is, zoals eerder gezegd, weet ik niet: verandering is natuurlijk, maar door het toenemende contact tussen culturen gaan veranderingen wel steeds sneller. Het is het "vergif" van de moderne mens: alles moet overal hetzelfde zijn. De ene wil hetzelfde hebben als de andere, en als de andere het niet heeft, dan zal de ene hem dat wel opleggen. Met als resultaat dat de natuurlijke verscheidenheid uitgeroeid wordt. Aan ons, de welvarende westerse mens, is de onmogelijke keuze: laten wij de rest van de wereld ongemoeid en gaan we voortaan alleen nog op vakantie naar Zeeland, of waaieren we tijdens onze "heilige" vakanties uit over heel de wereld om overal het zaad te zaaien...? Zoals Corrie al zei, stof tot nadenken...

meeko

Door: meeko • Geplaatst op

Wat indrukwekkend, je hebt het erg mooi weten te verwoorden!
Wat een bijzondere wereld lijkt me dat....
Proficiat met je rode ster!

MathuBloom

Door: MathuBloom • Geplaatst op

Wat is goed en wat is slecht. Ik moet bekennen dat het trieste gevoel van waarden-laten-waar-ze-behoren het sterks in me blijft hangen. Een stijd van je eigen respect en neiuwsgierigheid zal vaak partij geweest zijn. Het lijkt me zwaar om 'eerlijk' tussen deze bevolking te hebben geleefd, naast al het mooie natuurlijk.

ciske

Door: ciske • Geplaatst op

Heel mooi ontroerend verhaal. gefeliciteerd met dit topblog.

Laat een reactie achter

Meld je aan of log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.